Onderwijs, een bron van vermaak 11


Oei!

Ik ben laat. Opgehouden door een conrector. 3-Mavo staat in wanorde voor de deur te wachten.
‘Naar binnen,’ zeg ik.
Het stel zit nauwelijks of Wietske veert op als een duvel uit een doos. Roodblond haar, ogen van een groen dat in een bos op geheime plaatsen groeit. Zonder te wachten loopt zij naar mijn tafel. Zelfbewust. Schouders naar achteren. Accentuerend navelringetje op haar buik.
‘Ik moet naar de WC.’
Zij kijkt me aan. Uitdagend. Brutaal.
‘Ik moet naar de WC,’ bauw ik haar na. ‘Jij moet niets. Je hebt tijd genoeg gehad in de pauze.’
‘Ik moet toch zeker nodig,’ kat zij.
‘Sta jij tegen mij te snauwen?’ vraag ik dreigend.
Zij aarzelt. Kijkt weg.
‘Naar je plaats. En gauw.’
Wietske druipt af.

De klas werkt. Wietske steekt haar vinger op. Vraagt uitleg. Even later gaat haar vinger weer omhoog: of het zo goed is opgeschreven. Vijf minuten later: of haar vakkenpakket aansluit bij de door haar gewenste vervolgopleiding. Heeft haar werk binnen de tijd af.

Na bel draait ze om me heen als een poes die kopjes geeft.
‘Sorry, meneer,’ zegt zij.
’t Is goed zo,’ zeg ik. ‘Goed gewerkt.’
‘Dank u wel, meneer.’
Opgelucht holt zij haar vriendinnen achterna.


Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 204 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.