Ode aan een Thais verrassingspakketje


Ze staat naakt en kletsnat voor me. Hoofd schuin omhoog, ogen dicht, haar tong likt koel water van haar lippen. Ik kijk naar haar rug. De gladde huid, als een maagdelijk sneeuwdek in het ochtendgloren van een noordelijk landschap. Maar de prachtige tint is pastel geellichtbruin, resultaat van husselen van twee werelden en de Thaise zon.

Over die rug en over zeer lange natte haarstrengen glibberen straaltjes water naar haar kogelronde billen. Een mini-vrouwtje, nog klein genoeg om de uitgegroeide volwassene achter haar te laten meegenieten van het watergordijn uit de douchekop.

‘Papa’, vraagt ze, ‘wil je m’n haren wassen? No soap in my eyes please.’
Ik grijp naar een van de flacons op het muurtje naast me en begin aan het inzepen van gitzwarte fluweelzachte pracht.

Een gevoelloze verwekker

Ze is een kostbaar verrassingspakketje. Mij in de schoot geworpen door de vrouw die haar bijna tien jaar geleden op de wereld zette. De Europese verwekker is zelfs de naam niet waard. Na de geboorte kwam hij één keer op inspectiebezoek in de kraamkamer. Hij wierp een op de baby en knikte. Ze leek op hem, zei hij, en mikte 10.000 baht op een tafeltje. Daarna vertrok hij naar zijn nieuwe geliefde, een veel jongere bardame uit het nabijgelegen Lust, List & Leugen. Taal noch teken sindsdien, verdwenen in het niets van schaamteloze anonimiteit.

Voor de moeder, thans mijn geliefde, was de borelinge een hemels geschenk. In plaats van afgedankt genoot ze van haar gloednieuwe moederstatus. Op je 38ste zwanger raken, terwijl artsen je twee decennia eerder onvruchtbaarheid hadden aangepraat, dat vergoedt heel veel. Het bundeltje vreugde groeide dat eerste levensjaar op in een huis vol dames. Zuster, nicht, buurvrouw. Moeder zag haar kind slechts in de weekeindes. Ze moest het geld binnenbrengen, 5000 baht maandelijks plus tip voor zes dagen per week zwoegen in het hotel-restaurant van een Frans uitbuiter.

Het was voor het verrassingspakketje een schrik toen plotseling een man van een andere planeet in haar vrouwenwereldje verscheen. Ze was ‘not amused’, huilde tranen met tuiten. Ik, tweede-kansvader probeerde met vriendelijke lachjes en leuke spelletjes haar vertrouwen te winnen.

Everything will be allright

‘Papa, my eyes! I think you do wrong shampoo!’ hoor ik plotseling schreeuwen.
Snel richt ik het watergordijn op haar gezicht. ‘Wait one second and everything will be allright’, verzeker ik haar.

Het nam heel wat meer seconden in beslag voor het tussen dit eigenzinnige wezentje en de buitenlandse indringer koek en ei was. Ik werd lange tijd genegeerd, hooguit geduld. Vreemd genoeg kwam aan die periode een einde met een spontane fikse klap op haar peuter-achterste. Uit schrik gegeven omdat ze na tig keer waarschuwen opnieuw richting drukke verkeersweg rende. Vanaf dat moment waren mijn gezag en presentie in haar leven aanvaard.

We hebben leren communiceren. Zij deed het meeste werk: Engels leren. De Thaise taal is mij te machtig. In de loop van de tijd ontdek ik de zon- en schaduwzijden van dit karaktertje. Ons nachtrustverstoordertje, handenbindertje en vreugdebrengertje is lief, heel erg speels, behulpzaam als ze zin heeft, maar absoluut geen wonderkind.

Nieuwe vaardigheden leren, het gaat alleen rap als die haar belangstelling hebben. Eenmaal op school krijgt dat nog meer accent: concentreren verliest het steevast van speelsheid. Nog belangrijker: alles moet in haar tempo. Of ze nummer één of éénentwintig van de klas is interesseert haar niet. Ze kan praten als een volwassene soms. In observeren en rake opmerkingen daarover is ze haar leeftijdsgenoten vooruit.

Haar kinderlichaam ook. Ze is voor Thaise begrippen groot, stevig en aan het prepuberen. Ik kijk naar de sierlijke bewegingen als waarmee ze haar nek, schouders en armen inzeept. Hoe lang nog, denk ik, voordat deze onschuld, deze puurheid, verloren gaat door wat de wereld van de grote mensen haar dicteert en leert?

Klauwen en bloedrode strepen

Ze gooit een bakje met zeepwater naar m’n hoofd. Pret. Een kleinood, dat papa uit sombere momenten dwingt door haar vrolijkheid. In het geleidelijke groeiproces naar zelfstandigheid wordt ze zonder het te kunnen helpen ook ons zorgenkind. Vooral die van mij.

Ik kijk naar die twee halve maantjes onder haar rug en zie plotseling handen daar liefkozend over strijken. Van mannen of vrouwen, wie zal het zeggen? Als ze maar gelukkig wordt. In mijn verbeelding veranderen die handen plotseling in roofvogelklauwen die bloedrode strepen over haar rug en billen trekken. Hoe haar tegen kwaad te beschermen? Tegen volwassen ondingen uit op vernietigen van wat mooi is?

Ik heb mijn eerste kans als vader vergooid. Ambieerde van twee opgroeiende zoons te veel wat ik zelf had willen zijn maar niet waar kon maken. Kritiseerde te veel waar eerst lof op zijn plaats was geweest. En ik vertrok naar ver weg, dat ook nog. Volwassenen kunnen klootzakken zijn. Het werden ondanks dat twee prachtige mannen. Vaders trots, maar ook herinnering aan eigen tekortschieten dat niet meer terug te draaien is.

Verdwijnend en groeiend haar

Geleijnse-en-dochter-230x300Zij kijkt onderzoekend naar het lichaam in verval waaraan het etiket papa kleeft. Ik zie waar haar blik gaat en voel de vraag aankomen. ‘Why your hair on your head disappear and growing there too much’, vraagt ze.
‘I have to much of everything on the wrong places’, antwoord ik en ze begint te lachen. Meteen afgeleid, maar weer een signaal dat een tijdperk van onbevangenheid naar de vervaldatum snelt. Godnogaantoe, kon ik die maar eeuwig vooruitschuiven.

Want er kwamen de laatste tijd andere vragen. Ze bekeek een foto van papa als opa, net geboren eerste kleinkind in de armen. ‘Waarom zie ik nooit zulke foto’s van jou en mij’, vroeg ze.
Een halve leugen was snel paraat. ’Ik zat in het vliegtuig naar Nederland toen je werd geboren’, antwoordde ik. Stilte. Ik zag haar piekeren. Toen viel haar blik op die vervloekte iPad, een paar seconden later hoorde ik de verlossende stem van haar ‘starsinger’ op You Tube. Uitstel van executie. Hoe lang nog?

Ik zie als een berg op tegen het onontkoombare moment, dat wij ouders haar de waarheid moeten vertellen. Dat ik nog ver buiten moeders beeld was en mijn voorganger haar niet op de wereld wilde. Hoe zal ze reageren op het kwaad? Boos, woedend, misschien, niet accepterend dat volwassenen klootzakken kunnen zijn.

Twee druppels water

Verzwijgen zou een geloofwaardige optie kunnen zijn. Haar van niets wetende Thaise omgeving, op school, in de buurt, ouders van vriendjes vinden dat dametje luk khrueng – want dat is ze geworden – als twee druppels water op die leuke blanke vader lijkt. Geen twijfel mogelijk, denk ik dan en knik ze dankbaar voor het compliment toe. Maar die druppels water in stelling brengen om tegen haar te liegen of te zwijgen, dat nooit.

Wie weet zal ze het straks begrijpen. Of als ik er niet meer ben dankbaar zijn. Vader was niet ‘the real thing’ maar hield van je als van een bloedeigen kind. De man die alleen de gedachte aan als ouwe knar nog een kind op de wereld te zetten onacceptabel vond, ervoer dat eigen bloed er niet toe doet. Als ze dat straks denk, is het zeker dat die verschrikkelijke zaadlozer nooit een belangrijke plaats in haar leven krijgt.

Ik voel een klets tegen m’n kont. Dan nog eentje, iets harder. Ze gilt het uit van de lach. ‘Papa, you are sleeping under the shower. Wake up. We have to walk the dog.’
Ik kijk naar haar vrolijke gezicht, de pretogen. ‘You’re absolutely right’, zeg ik.
Zij snelt de badkamer uit.
Ik houd nog even de flacon met shampoo tegen het licht en tuur naar de lettertjes: Gel. Use for dry skin only lees ik. Ach ja, volwassenen zijn nu eenmaal kloothommels.


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

4 Comments

  1. Hoi Hans
    Heb ik je toch weer gevonden en genoten van je mooi verhaal
    Als ik tijd heb zal ik ze allemaal lezen.
    En lees ik het goed? Toch een sewapsie wop ? Leuk Man

    Beste Groet Hans voor jou en je gezinnetje

    • Dag Kees. Je hebt niet alleen mij gevonden maar ook Trefpunt Thailand! Hoop dat je het een interessante site vond. Zit je nog steeds in Jomtien?

  2. Hi Hans,

    De kop, Ode aan de Thaise verrassingspakket, vond ik ook van toepassing op mijn dochter. Ik heb hééél lang nagedacht om te reageren.Ik ben geen schrijver en zeker geen geletterde schrijver.
    Maar laat ik beginnen.

    Ik praat over mijn vrouw. Ik ontmoeten mijn vrouw in 2003 maar ik ben getrouwd in 2013. Mijn vrouw was in 1998 7 maanden zwanger [van onze dochter] toen haar Thaise vriend er vandoor ging. Hij heeft ook nooit meer van zich laten horen.
    Tot in 2006. Mijn vrouw belde mij op in Nederland dat zij en onze dochter naar de begrafenis waren geweest van de vader van onze dochter [overleden na een bromfiets ongeluk].

    Ik was daar niet blij mee. Hoe kan je daar naar toe gaan en tegen onze dochter zeggen nou daar ligt je vader in die kist, terwijl zij van niets wist.
    Dat was gelijk onze eerste ruzie.

    Want onze dochter wist nog van niets. Zij dacht dat ik haar echte vader was. Ik ontmoeten mijn dochter in 2003 voor de eerste keer, ik sprak haar al eerder via de telefoon en mijn vrouw vertaalde dat. Ik spreek geen Thais. Ik vloog van Bangkok naar UdonThani met mijn vrouw [zij kwam mij ophalen in Bangkok].

    In UdonThani stond ik te wachten bij de lopende band voor mijn koffer. Ik hoorde wel een kind roepen papa papa, maar ik reageerde er niet op. Ik dacht ik heb hier geen kind [stom] totdat mijn vrouw zei, Frans je dochter roept je. Ik draaide mij om en zag een klein hummeltje met de arme omhoog roepen papa papa. Ja toen was ik al voor 50% verkocht.

    Maar het beste moest nog komen. Ik loop naar de uitgang en mijn dochter komt op mij afhollen, springt in mijn armen en tegelijk met een diepe zucht zegt zij papa en legt haar hoofd op mijn schouder.
    Toen was ik voor 150% verkocht. Ik was vier weken in Thailand en zij heeft mij vier weken niet losgelaten. Het was ook school vakantie, de familie werd helemaal gek van haar omdat ze elke keer als er wat was, zei “mijn papa”.

    Nu, in 2015 is er niets veranderd. Ze is en blijf mijn dochter en voor haar ben ik en blijf ik haar vader. Nooit een woordenwisseling. Niet je bent mijn stief [vader] of -dochter, nooit niet. Geen ruzie niets. Altijd correct tegen elkaar. Meer kan je toch niet wensen.

    Dus, uit jouw naam zeg ik Ode aan mijn Thaise verrassingspakket, MIJN dochter.

    PS Ik ben ook Rotterdammer. De mooiste stad van Nederland.

    • Frans, dank je voor je reactie. Een bemoedigend verhaal. herken er veel in. Ik hoop dat jullie nog lang van elkaar mogen genieten. Ook als langjarig import-Rotterdammer kan ik het met je PS voor honderd procent eens zijn. Geluk daar in Udon!

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.