Lage Landen. De observatiehut

En toen dartelde ze met elegante pasjes voorbij in een veel te nauwsluitende, lichtgrijze, subtiel doorschijnende broek en je zag het. Het was onmiskenbaar, onweerlegbaar. Ze droeg een witte string, de contouren mooi afgetekend. Haar perfecte billetjes dansten er ritmisch naast… één-twee-één-twee en ik dacht nog… ach wat levert dit gegluur op. Je hebt er tenslotte niks aan, geen reet! Die witte string natuurlijk wel, die heeft er reet aan.

Het terras zat afgeladen vol. Er waren zonaanbidders die het gebrek aan parasols geen enkel bezwaar vonden. Ikzelf, als bleekscheet zonnestralenvermijder had nog een plaatsje in de schaarse schaduw gevonden.

Roger Stassen, Observatiehut, Terras
Ik wil later, in mijn hemel, net zo’n terras.

Heerlijk toch die zomerse terrasjes. Ze staan met stip genoteerd op mijn lijstje der aardse geneugten. Ze bieden een waaier aan kleine en grote genotjes en pleziertjes. Ik wil later, in mijn hemel, net zo een terras. Met dan liefst geen mannelijke obers zoals hier. Ze zijn vriendelijk hoor maar ach ja, u begrijpt me wel.

Ik zat op een strategische plaats en gaf mijn ogen goed de kost. De drie jonge vrouwen iets verder aan het tafeltje links van mij deden ook mee met het “zien maar vooral gezien worden”. Zij doken daarstraks in hun kleerkast om iets “passends” te vinden voor deze gelegenheid. Na lang zoeken en heen-en-weer geschuif van ontelbare kleerhangers werd de gezochte combinatie, de perfecte outfit, tevoorschijn getoverd. En daar zat ik nu naar te kijken. Geregeld gleden mijn blikken naar onbedektere oppervlakken en bewonderde huidteintschakeringen. Schuldig hoefde ik me niet te voelen, ze hadden er bekoorlijk willen uitzien en dat was hen meer dan gelukt.

Er was veel passage. Een stroom voetgangers kabbelde als een slome beek richting ijscrèmekraampjes, winkeletalages en andere zomerse terrassen. Het viel me op dat vrijwel iedereen goedgeluimd leek. Winterse neerslachtigheid, verzuring en gemekker leken voorgoed verdwenen en voor altijd uit het geheugen gewist. Wat enkele zonnige dagen kunnen bewerkstelligen grenst aan het ongelofelijke. Het lijkt wel of iedereen blij en gelukkig geworden was, of dat zonnestralen en blauwe lucht als een soort geluksdrug kunnen werken, of –  wie weet – massale dopamineproductie activeren.

Terrasjes zoals wij ze hier kennen en beleven zijn er jammer genoeg amper in Thailand. Te warm waarschijnlijk. De Thais genieten al flanerend door koele shopping malls. Ook hier is zien en gezien worden bepalend voor de ultieme beleving. Ook hier varen kledingwinkels en de modewereld er wel bij.

Toch geniet ik tijdens mijn zomerse verblijven in de Lage Landen gezeten onder een grote parasol van deze “oogstrelende” taferelen. Je kan het met een beetje fantasie een beetje vergelijken met een observatiehut op een plek langs kruisende wildpaden. Je ziet de hazen en vossen in het struikgewas maar laat hen ongemoeid en ginds, o ja kijk ginds eens… een reetje!… jazeker en eentje met witte string!

Roger Stassen, Observatiehut, Ree
Een reetje…

 

 

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 74 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden.

1 Comment

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*