Het hondenhart van Nut

Nut heeft al een hond zolang ik haar ken. Eentje waar niets aan te leren valt en nergens naar luistert. Mijn vriend is het daarmee sowieso niet. Puki, zoals hij heet, is goudbruin, zo’n zeventig cm hoog en woont, dat begrijpt de lezer nu al wel, niet bij ons maar bij haar moeder, zuster, zwager en hun zonen in het andere huis van Nut.

De lust om daarheen te gaan wordt mij vaak ontnomen door het ongecontroleerde enthousiasme waarmee Puki als begroeting graag tegen mij opspringt, twee poten op mijn borst die langzaam naar beneden glijden door mijn afweer en een schoon shirt en broek zijn binnen een minuut na aankomst aan de orde. Nut zegt natuurlijk dat ze dat niet moet doen, maar ja, ook haar invloed op Puki is uiterst gering.

Theo van der Schaaf, Hondenhart
Het hondenhart van Nut klopt onstuimig voor Puki

Niettegenstaande deze gewoonte waarin ik Puki stevig duidelijk maak dat ik echt niet van haar hou komt ze, zodra ik zit, toch graag haar natte neus en bek liefdevol in mijn kruis drukken. Ook hier zijn Nuts protesten en die van mij tevergeefs en vooral, te laat. Puki heeft een eigen willetje zegt Nut dan vertederend. Nut is dol op Puki, gaat er even later rollebollend, neus aan neus, mee over de patio, mij demonstrerend dat het toch echt een lieverd is…

Nut besteedt overmatige aandacht aan de hygiëne van Puki. Hij MOET minstens één keer per week in bad. De enige die dat, hoewel ook met veel geworstel, voor elkaar krijgt is Nut. Toch vindt ze hem soms niet schoon genoeg en grijpt dan rigoureus in door hem geheel kaal te scheren. Ik ben daar tot op heden niet bij geweest en laat het aldus aan de fantasie van de lezer over hoe dat proces zich gedetailleerd voltrekt.

Puki is een nog jonge hond vol levenslust en de hormonen gierden, tot een paar maanden geleden met regelmaat door zijn body. Dat maakte het uitlaten van Puki niet altijd tot iets gezelligs. Dave, een van de zonen van Nuts zuster Té, is groot en sterk maar Puki weet hem toch, continue luid blaffend, makkelijk uit balans te krijgen. Dat blaffen is vooral bedoeld voor de diverse honden die in de buurt wonen en Puki nieuwsgierig en opdringerig vanachter hun hek gadeslaan.

Theo van der Schaaf, Hondenhart
Puki na een was- en knipbeurt

De emoties van Puki kregen echter een andere wending toen hij Nuts moeder eens stevig bij de arm greep met als gevolg een stel hechtingen en een tetanusprik. Nut greep (!) toen toch maar in en bracht Puki tegen zijn zin naar de hondendokter om hem te laten ‘helpen’! Sindsdien is Puki een soort van onder controle.

Nut is dol op honden dat mag duidelijk zijn. Ze zou het liefst voor alle thuisloze honden in Thailand zorgen, maar dat valt niet mee want het zijn er wel een paar miljoen. Die beperking heeft ze aanvaard en zorgt nu voor de vijftien a twintig honden die zich vrij over het golfterrein van Lake View bewegen. Alles wat er aan eten overblijft, thuis of in het restaurant, gaat letterlijk in doggybags mee naar onze golfmatch van de dag. Niets te beroerd vraagt ze ook andere restaurantgangers hun eventueel overgebleven botten en kluiven bij haar in te leveren.

De bediendes kijken nergens meer van op en pakken het allemaal in keurige plastic bakjes. Als we ergens vaker komen weten ze het al en wordt er tijdens ons eten van alles gespaard voor Nuts obsessie. Wat er dan in een spareribs restaurant kan gebeuren… Mocht de opbrengst eens tegenvallen, dan moet er onderweg naar Lake View nog gestopt bij supermarkt 7-Eleven om hondenbrokken te kopen.

Sinds een paar maanden loopt er voor het eerst een dak- en thuisloos geval door onze doodlopende straat. Nou, dat ging ik weten. Binnen een dag vroeg ze bij thuiskomst: ‘have you seen my dog?’ ‘Your dog?’, vroeg ik verbaasd, naïef. Haar hondenhart had hem al geadopteerd voor ik er erg in had. Hond is trouwens een prachtig woord voor dit scharminkel want ziet er niet uit. Alsof ie ik weet niet hoe vaak door de mangel is gehaald. Grijs/bruin, vaal en kaal hier en daar, een halve meter hoog. Het is kortom een lelijkerd van de bovenste plank.

Bovendien is ie zo schuw als de pieten. ‘You know why he’s scared?, vroeg Nut me, ‘because something very bad happened to him, I’m sure’. Als je heel lief ma nii tirak (kom maar hier schatje) roept, of uitnodigend fluit, gaat ie er als een speer vandoor. Hij heeft ondertussen allerlei illegale doorgangen gevonden bij verschillende onbewoonde huizen in de straat. Nut weet ze allemaal te vinden en werkt continue aan haar schuldgevoel over deze ‘op zeker’ hongerige hond.

Theo van der Schaaf, Hondenhart
In het hondenhart van Nut ook ruimte voor zielige zwervers

Deze week bereikte haar liefde voor de bastaard een hoogtepunt. Thuiskomend van een poolcompetitie mocht ik het hek niet direct afsluiten want ze wilde eerst haar lieverd opzoeken, weten hoe het met ging. We hadden, voor een keer, geen hondenvoedselvoorraad in huis. Bij terugkomst, nadat ze hele straat op en neer had gelopen, zij ze dat ie zoek was, kon hem niet vinden. Voortvarend ging ze middernacht in de keuken aan de slag, rijst koken.

Ik vroeg hoe het kwam dat ze nog honger had, we hadden heerlijk gegeten. ‘For my dog’, zei ze, en ik viel van mijn geloof. Maar houdt ie van rijst, weet je dat zeker? ‘I give many times already!’

Terwijl ik nog even buiten zit zie ik de zieligerd sneaky onder de auto kruipen voor ons huis. ‘Je vindt het niet erg als ik alvast naar bed ga schat?’

 

Eerder op Trefpunt Azië: Een hondenleven

 

Theo van der Schaaf
Over Theo van der Schaaf 41 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds tien jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door met het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal. Thaise Perikelen is ook verkrijgbaar als e-book in de Engelse taal onder de titel: Love Is Here To Stay But Gone Tomorrow and Other Stories From Thailand – Kindle edition on Amazon

5 Comments

  1. Lief hoor, van Nut. Helaas heb jij, Theo, een slechte ervaring met je vroegere hond Betsy gehad. Zelf heb ik 32 jaar lang honden gehad. En echt, een hond kan echt je leven verrijken. Trouwere vrienden bestaan er niet.

  2. Hoi Theo en Nut, ik zie het al helemaal voor me (het beelddenken gaat me in dit geval heel goed af) Jij denkt “Nee, ja mag niet springen” en de hond denkt “Ja, ik ga het toch doen” Je zou dan zelfs menen dat de hond een glimlach op zijn gezicht tovert, haha. Helaas hebben wij de hond (herder) niet meer maar nog wel een kat, een vogel en een paard. De kat heeft de taken van de hond overgenomen en bewaakt het hele terrein. De buurt doet zelfs de hond in de kinderwagen om ongeschonden langs ons huis te komen! De vogel begint vooral geluid te maken als we een gesprek aangaan en het paard rent af en toe weg als je komt en komt daarna heel lief haar hoofd op je schouder ploffen om je te laten weten dat je toch wel meevalt, Ik moet er altijd erg om lachen. Leuk dat Nut zich zo bezig houdt met de honden! Mensen die van dieren houden zijn meestal ook hele lieve mensen en misschien geeft dat dan een positieve wending voor Puki en de nieuwe zwerver (je kunt hier helaas geen smiley plaatsen). Groetjes en veel (dier) plezier Van Corine

  3. Theo, wat een prachtig verhaal over de hondse liefde van Nut; ik kan me er helemaal in inleven! Inmiddels hebben Ans en ik de zesde hond in onze relatie.. en zijn we voornemens bij (over)leven en welzijn er hierna weer eentje te nemen! Nou ja, eenTJE.., onze hondse huisgenoot moeten toch minstens 30 kilo en 70 centimeter zijn.
    Helaas ben je al te lang niet meer in Holland geweest en mis je daardoor menige amicale lik van onze “Toot”, die overigens ook stapelgek is op jouw oude vriendin Christine (dan wel achterin op een kleedje).
    Groetjes van Ans en Marcel en een likkere (corona-proof) knuffel van Toot!

  4. Theo, ik voel met je mee. Gelukkig denken Guus en ik het zelfde over een hond hebben.
    Wij willen ook niet begroet worden door een hond die begint met tegen je op te springen.
    Als je wel vrienden of familie hebt met een hond moet je hem opvoeden en er goed voor zorgen, anders weg doen. In de hele wereld zijn zielige en zwervende honden en katten.
    Dus als je de opvang als hobby ziet kan je je uitleven. Gelukkig hebben wij dat niet.
    Groeten van Jan & Guus en groeten aan Nut.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*