Er geen neus voor hebben

Een zanderige geboortegrond

“Vreemde wezens zijn het die mensen”, ik zie het mijn retriever vaak denken. Hij heeft volkomen gelijk natuurlijk. Wij mensen claimen intelligentie, ratio, inzicht, gezond verstand en meer van die dingen waarin we zo uniek en superieur willen zijn. Ik lees echter twijfel in zijn donkerbruine kijkers. Het Baangkaew teefje is subtieler, afstandelijker. Haar blik dwingt knuffels af. Zolang ik haar geregeld knuffel, haar vacht borstel en met haar ga wandelen mag ik denken de keizer van China te zijn, zal haar knapperig gebakken bloedpens wezen.

Het superioriteitsgevoel van mezelf vertoont al geruime tijd flinke barsten. Zijn het de hondenblikken, zijn het de hangmatschommelsessies? Is het dit gezapig leventje in de tropen, de huisgekko’s, het nachtelijk geroep van de Chinese spoorkoekoek? Feit is dat ik alles, mezelf incluis, in vraag ben gaan stellen.

Zo werd ik deze morgen om (aanvankelijk) onverklaarbare redenen vrij vroeg wakker. Een prangende vraag spookte door mijn brein (weliswaar van bescheiden omvang en capaciteit). Wat heeft Racing Genk gedaan!? Ze speelden in en tegen Gent en door tijdsverschillen als oorzaak kende ik de uitslag (nog) niet. Belachelijk inderdaad, om zulk een banale reden werd mijn slaap verstoord en ingekort, onvoorstelbaar toch!?

Roger Stassen, Geen neus, Nomadenbestaan, Racing Genk
Racing Genk

“Ja maar Genk, daar ben jij geboren”, hoorde ik mezelf argumenteren. “Daar liggen mijn roots. In een Genks ziekenhuis werd je navelstreng doorgeknipt, zoog je moedermelk en later koemelk, werd je min of meer zindelijk, kreeg je onderwijs…”.

”We” wonnen trouwens met 1-5 en zijn leider in de vaderlandse competitie. “We”, nog zo iets. Het vereenzelvigen met een voetbalploeg uit je geboortestad vereist acrobatische psychische flexibiliteit. Zal ik even de nationaliteiten van de selectie opnoemen? “We” komen uit alle windstreken. “We” hebben, buiten een financieel/contractuele, geen enkele binding met “mijn” geboortegrond.

Roger Stassen, Geen neus, Nomadenbestaan, Steenkolenmijn
Steenkolenmijn Winterslag

Zijn mijn eigen roots dan zo diep geworteld in het zanderige Kempenland? Dit blijkt niet het geval te zijn. Grootvader verhuisde met het hele gezin uit Sint-Truiden om als bediende te komen werken in de steenkoolmijn van Winterslag. Zijn eigen voorvaderen kwamen uit het land van Herve (Wallonië). Verder ga ik u en mezelf niet vervelen met deze oninteressante familiegeschiedenis. Mijn punt is gewoon dat de plaats waar je bent opgegroeid dikwijls via een samenloop van toevalligheden die plek werd. Geen basis om er overdreven sentimenteel van te worden of je slaap ervoor te laten verstoren.

Roger Stassen, Geen neus, Nomadenbestaan, Familie
Verder ga ik u niet vervelen met deze familiegeschiedenis…

En hier zijn we bij het punt waar ik naartoe wilde. Ik heb mezelf heel waarschijnlijk in een onontwarbare knoop gemanoeuvreerd! Vier maanden geleden schreef ik – …ik betrap er mezelf op dat ik mijn eigen wortels ben gaan koesteren …dat mijn eigen roots, mijn eigen identiteit belangrijk geworden zijn. Zie: https://www.trefpuntazie.com/belgie-thailand-rol-eeuwige-vreemdeling-roger-stassen/

We zijn slechts vier maanden later en….
Ik zoek de oorzaak bij mijn huidig nomadenbestaan. We zijn zes maanden per jaar Limburgse Belgen en leven de andere jaarhelft in Noord-Thailand. Gevolg: een dubbele identiteit, een gespleten identiteit, multicultureel en multi vervelend.

Ze hebben er geen neus voor…

Ik zie het hem weer denken. “Ja ja, superieure intelligentie, ratio, inzicht, gezond verstand, kan best wel, pfff!. In plaats van ‘s nachts samen met ons in koor te huilen. Jullie hebben geen idee hoe leuk dat dat is. Blaf eens al die stress uit je lijf man!, plas tegen elke paal, boom of struik onderweg. Pas op, goed doseren want straks is je voorraadje op! Snuffel en snuif… ach ja jullie zijn op dit vlak erg beperkt. Schept serieuze problemen naar verluid. Mochten jullie ons “superieure” reukvermogen hebben dan was er nooit sprake geweest van die – Me-too-toestanden -. Wij ruiken op honderd meter afstand een gewillig vrouwtje. Harvey Weinstein en zijn illustere voorganger Dominique Strauss-Kahn hadden er geen neus voor natuurlijk en dan heb ik het niet over de omvang… van hun snufferd”.

Roger Stassen, Geen neus, Nomadenbestaan, Golden retriever

Even later concentreerde hij zich op het afkluiven van een groot bot dat Siriwan hem toegeworpen had. Het merg oplikken werd zijn volgende doelstelling. Als retriever hoef je niet voortdurend bezig te zijn met pogingen tot het doorgronden van de mensensoort.

Gelukkig maar.

 

 

Gerelateerde berichten

Roger Stassen
Over Roger Stassen 75 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden.

3 Comments

  1. Roger dit is een diepzinnige overpijnzing van het gezegde “Home, sweet home”. Jouw kritische kijk op de vragen “moeder, waar komen we vandaan ?” en “mijn thuis is waar m’n ….. staat” heeft mij ook doen nadenken en ik moet je overschot van gelijk geven. Er zal steeds iets zijn wat ons bindt aan een plek, een groep mensen, een ervaring, ….bewust of onbewust. Zich verbonden voelen, gemeenschappelijke interesses of belangen, nostalgie, toekomstplannen, enz. deze factoren spelen allemaal uiteindelijk een belangrijke rol in ons huidig wel-gevoelen.
    Maar goed dat we deze ervaringen niet aan onze neus hebben laten voorbijgaan 😊

    • Lateh heet hij. Mokka is het Baang Kaew teefje. Inspiratie voor de naamgeving kwam er via dagelijkse bezoekjes aan de plaatselijke koffiezaak. Ze zijn beiden zes jaar en blijven in Thailand waar ze uitstekend verzorgd worden door onze familie. Het jaarlijks afscheid nemen valt telkens zwaar. De jaarlijkse terugkeer gaat gepaard met dolle, haast hysterische vreugdetaferelen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*