Nieuwe horizonten

Daarstraks realiseerde ik me hoeveel impact kleine dingen op je leven kunnen hebben. Neem nou de aanschaf van mijn bakfiets in Thailand. Een voltreffer! Echt waar, mijn dagelijkse wandelingen met de honden dreigden saai te worden. De reden is vanzelfsprekend: een beperkt aantal routes met hetzelfde vertrekpunt. Soms varieerde ik ze door ze in omgekeerde richting af te haspelen. Op straat keken de honden me dan aan. Welke kant moeten we vandaag op, links of… misschien rechts (keuze zat!).

Roger Stassen, Bakfiets, Honden

Eén leuke wandeling werd ontsierd, omdat je minstens een kilometer langs een drukke weg moest. De golden retriever loopt dan voorbeeldig naast je. De Baang Kaew loopt echter liefst op straat. Het koppige teefje haat het immers om in waterplassen of moddersmurrie te lopen. Ze is een dame van stand, jazeker! Ze vindt het bovendien zeer ongepast dat ik haar aan de leiband trek en hard toeroep. Dingen die ik denk te moeten doen om haar zover te krijgen dat ze naar de zijkant komt. U begrijpt dat dit tot zeer stressvolle situaties leidt vooral wanneer ze dan gaat liggen en weigert nog een poot te verzetten. Intussen raast een gestage stroom pick-ups, vrachtwagens en motorfietsen centimeters naast ons. Er is geen voetpad, geen fietspad, geen pechstrook en de wegkant is bijwijlen zo dicht begroeid dat het telkens een hachelijke onderneming werd.

Roger Stassen, Bakfiets, Honden

En “werd”, dat heeft u goed opgemerkt, speelde zich dus af in de verleden tijd.
Nu is er dit prachtige vervoermiddel. Het verhoogde mijn veiligheidsgevoel en mijn actieradius. De honden vinden het alleszins prachtig. Ik kreeg ze er daarstraks met moeite uit. Zalig vinden ze het! De retriever laat nu het hijgen aan mij over en dat vindt ie best zo. Soms gaat hij rechtop staan en kijkt hij gefascineerd naar de weg die onder hem door glijdt. Wonderlijk toch, ik ren niet en… elke rit doet hij het opnieuw. Het teefje Mokka zit naast hem en beweegt amper. Met kleine zijdelingse hoofdbewegingen neemt ze de omgeving in haar op. Er valt heel wat te kijken en te ruiken. Geregeld passeren we straathonden. Kan je bij een hond “verbouwereerd” gebruiken? Waarschijnlijk niet maar toch lijkt het zo.

Roger Stassen, Bakfiets, Honden

Stel je voor: je bent een doorleefde Thaise straathond en op een dag komt er een rijdende bak op wielen voorbij met daarin twee soortgenoten en één mensdier daarachter. Wie zou jou geloven, moest je dit willen verder blaffen? Even checken of hij droomt kan ook al niet, want hoe kan je jezelf nou hard knijpen met hondenpoten?

Met de bakfiets rijden we nu naar nieuwe horizonten. Plekken waar je rustig en ongestoord kan wandelen en rennen. Het verkeer is ver weg en de natuur overweldigend mooi, de honden en ik helemaal zen.

Roger Stassen, Bakfiets, Honden

Toen ik een achttal weken geleden een oproep lanceerde om mij technische tekeningen van modellen bakfietsen te bezorgen, was de oogst vrij mager. Iemand suggereerde me om een hondenkar te laten bouwen (zij trekken, ik zitten). Anderen vonden het idioot dat ik me geen kar aanschafte opzij of achter een motorfiets.

Mevrouw Jenny Brenard uit het Belgische Poperinge was de enige die een gedetailleerde, bruikbare tekening stuurde. Helaas voor haar te laat, want de bakfiets was toen al bijna voltooid. Spijtig want nu wint ze dus geen gratis fietstocht in de heuvels van Chiang Kham.

Het is Sukunya Inkham, geboren in Chiang Kham Phayao, nu wonend in Landen in België die ik voor eeuwig + duizend jaar dankbaar zal zijn. Zij deed het voorstel om haar broer (in Chiang Kham) dit vehikel te laten bouwen. Een dag of tien later was hij gebruiksklaar.

Roger Stassen, Bakfiets, Honden

 

Toen ik er mee uitreed en later die eerste weken, dacht ik dat er ongelukken van zouden komen. Zouden chauffeurs de controle over hun stuur verliezen? Zouden er mensen op motorfietsen de gracht insukkelen? Ik zag mensen verbijsterd kijken, mensen mijn richting uitwijzen, monden die open zakten… “Heb je dat gezien, een farang op een fiets met een bak ervoor met daarin honden? Of ze het helemaal begrijpen vraag ik me af. Denken ze dat het een soort gekke farang-rage, een soort fitness-toestand is? Westerlingen, je weet maar nooit, die in Europa of Amerika met honden op speciale fietsen rondrijden. Zulke lui hebben teveel vrije tijd en gaan dan dergelijke dingen bedenken.

Chiang Kham Phayao heeft er een bezienswaardigheid bij.

Het eerste deel van dit verhaal stond op 14 september op deze site: https://www.trefpuntazie.com/het-vreemde-transportmiddel-over-een-zwetende-belg-en-dromedarispis/

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 75 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden.

3 Comments

  1. Mooi, mooi. Je kunt maar falanghond zijn in Phayao.
    Vraag me trouwens af, of je in het water (van de rijstakkers)
    bent gaan staan om al die mooie foto’s te maken…
    kwestie van invalshoek.

  2. We wensen je nog veel “bakfietsrijplezier” !
    Om als plaatselijke bezienswaardigheid gepromoveerd worden moet je toch een heel speciaal gevoel geven, ginds in Chiang Kham. De dorpelingen zijn er nu een rare snuiter rijker. Je stelt inderdaad mysterieuze taferelen tentoon.
    Een blanke die in Thailand de zon niet schuwt, die fietst, die daarenboven “onnodig” energie verbruikt, die honden uit hun eigenlijke rol haalt, die als verkeersobstakel in hun straten opduikt…de locale Thai moeten wel hun spreekwoordelijke tolerantie aanwenden en kunnen de aangekweekte glimlach met moeite verbergen wanneer dit trio op het kleurrijk triporteurke in hun buurt verschijnt en voorbij flitst !
    Laat ze in Noord- Thailand maar lachen, als jullie er maar plezier aan beleven.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*