Neurenberg (2): Germanisches National Museum: broeken


Kleren maken de man

Neurenberg, het Germanisches National Museum. We kwamen voor de Hollandse prenten uit de 15de – 18de eeuw, maar werden verrast door de tentoonstelling over mode in de renaissance en vroege barok.

We staan stil bij een vitrine met erin een hoepelrok, kindermaat. Katherina Gräfin zur Lippe was hiermee aangekleed en begraven, nadat zij op haar zesde was gestorven. De stof is half vergaan, de kleuren zijn in het graf vervaagd tot bruine aardtinten. De metallic kanten sluiting is in tact gebleven, het fluweel gereconstrueerd. De rijkdom van het vergane gewaad laat zich raden.

De doden werden begraven in hun dagelijkse kleding. Wie arm was in zijn nachthemd, wie het zich kon veroorloven rijk uitgedost. De dood was immers niets meer dan een lange slaap tot aan de jongste dag. Na de opstanding diende men op zijn best gekleed voor het aangezicht des Heren te verschijnen om geoordeeld te worden.

Broeken waren gereserveerd voor de man. Sinds de middeleeuwen werden moraliserende teksten en illustraties verspreid teneinde vrouwen te weerhouden zich te kleden in dit o zo mannelijke kledingstuk. Het streven van vrouwen om zich dit mannelijke symbool eigen te maken, werd gezien als een aanval op de door God gewilde ordening.

Tegen het einde van de 16de eeuw nam de kritiek toe op vrouwen die kleding droegen, die voor mannen was bestemd. Korte haren, hoeden met een brede rand, wambuis en plooikraag werden eveneens beschouwd als smaad tegen de natuur, de Bijbel en de sociale orde.

De “Strijd om de Broek” hebben wij mannen verloren, al werd daarna het dragen van een onderbroek door vrouwen niet overal en altijd gepast geacht. In het 19de-eeuwse Parijs gingen prostituees onderbroeken dragen om hun koopwaar spannend te omhullen. Nette meisjes dienden zich te onthouden van zulke onzedelijke uitspattingen. Het heeft niet mogen baten.

Chris Ebbe, Neurenberg 2, KlerenWe verlaten de tentoonstellingsruimte. We drinken een espresso met een taartje erbij in het museumcafé. Onze aandacht wordt getrokken door een man gekleed in een lange leren jas. Op zijn hoofd een wollen muts. Hij sloft doelloos rond. Verdwijnt in de toiletruimte. Blijft lang weg. Komt weer terug. Loopt achter ons langs. Verschijnt vanuit een andere hoek. Doet zijn muts af. Zijn vette haren zijn in een knotje op zijn hoofd opgeknoopt. Hij krabt zich. Zijn gezicht is rokersbleek. Ogen dof. Een zwerver die hier de warmte zoekt, veronderstellen wij. Hij loopt de trap op naar boven. De middeleeuwen in spijkerbroek.


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 204 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.