Naar de USA 5

15 mei Harrisonburgh
De sprei op het bed van Motel 6 heeft een ander motief. Is wel even schrikken.

17 mei
Via de Interstate 81 naar Smoky Mountains. We stemmen af op de lokale zender. De radioman adviseert ons dringend in het Visitors Centre onze free map met all the places only the locals know op te halen.

Met onze kaart rijden we meer dan tien mijl door een gekkenhuis volgeplempt met benzinepompen, souvenirwinkels, motels, theaters, funpaleizen, restaurants met namen als Huck Finn’s Catfish, Budley’s BBQ, Blue Moose Cafe, Hungry Bear Inn, Red Rooster Pancake House – eat as much as you like for only $10,99 – en uiteraard McDonald’s.

Geen local te bekennen, wel toeristen met baseball caps, korte broeken en T-shirts in exclusieve kleurencombinaties. Om de mijl staan billboards die verwijzen naar Dollywood, Dolly Partons themapark en haar Dixie Stampede, een dinnershow waarbij een minikudde longhorns door een bak met zand wordt gejaagd.

Dolly Parton is Amerka’s beroemdste Country & Western zangeres. CNN vond het belangrijk genoeg om haar benoeming tot Doctor Honoris Causa aan de University of Tennessee te Knoxville nationwide uit te zenden. Zij keek stralend in de camera en zei: ‘Now you can call me Dahcturrr Dahly or Double D’ en schudde daarbij uitdagend met haar Double D’s.

De volgende dag maken we een wandeling in de Smoky Mountains: bossen, rotsformaties, watervallen, herten, vogels en een beer in een decor van geheimzinnige verten en omfloerste bergtoppen. Het contrast met de commerciële gekte uit de vallei kan niet groter.

19 mei
Naar Nashville, drie uur rijden. Het is 1 uur en we hebben trek. Langs de interstate staan borden met Food erop. Op een soort van bedrijventerrein dringen tientallen eetgelegenheden met uitbundige reclames zich aan ons op. We voelen ons als kinderen in een snoepwinkel, nemen we deze hier of nemen we die daar of nee toch maar deze.

We parkeren onze huurauto achter een Ford Fiso, volgeplakt met stickers, die een kijkje geven in de psyché van de eigenaar: God bless the USA, Christmas begins with Christ, God bless our troops, Support our troops, Pray for our troops, One Veteran NOT for Obama, Barack HUSSEIN Obama, I’ll keep my guns, NObama.

We kiezen voor de Golden Corral. Bij binnenkomst moeten we eerst afrekenen: $ 6,29 voor mij als Senior Citizen + $ 7,69 voor mijn vrouw + $ 1,36 Tax + $ 3,00 Tip = $ 18,34 = € 12. Daarna mogen we gaan eten zoveel als we willen.

De eetzaal is gigantisch met een dozijn vierkante eeteilanden waar je omheen kunt lopen, elke zijde een meter of vijf lang, in het midden de koks en hun assistenten. Elk eiland heeft z’n eigen specialiteiten van beetgare groentes tot aan pasta’s met een keuze van drieëntwintig verschillende sauzen, van pizza’s met een tsunami aan gesmolten kaas tot aan gepaneerd en gefrituurd vis, vlees en gevogelte, van een saladbar met duizend-en-een dressings en garneringen tot aan een toetjescorner met myriaden variaties van ijs, pie’s en puddingen.

We zoeken een tafel en gaan zitten. Uit het niets duikt een juffrouw op: ‘I’m Robin, how is your day today sweetie?’ ‘Great and wonderful’, antwoorden wij geheel in Amerikaanse stijl. Robin is er om het ons naar de zin te maken én zij zorgt voor de koffie na afloop.

Om ons heen wordt gegeten, geschranst, gebunkerd. Mastodonten lopen af en aan met volgeladen borden, die zij maar half leegeten waarna zij een nieuwe lading halen bij een ander eiland, voor de broodnodige variatie. This nation is dying of eating.

Nashville
Hier begon het in de fifties en sixties. We bezoeken de RCA Studio B. Elvis Presley, Roy Orbison, Dolly Parton, Jim Reeves, The Everly Brothers kwamen hier om opnames te maken. Uit de luidsprekers klinken Bye Bye Love en It’s now or never. Langs de muur staan nog steeds de microfoons, op de vloer ligt nog hetzelfde kleed, in de studio staan de recorders met 16 tracks. Ik raak de Baby Grand Steinway aan die Elvis Presley begeleidde, ik ga op de pianokruk zitten en experience the magic.

In downtown Nashville slenteren over Broadway. Vanuit de bars klinkt overal live muziek. In de Stage Bar drinken we een biertje, uit de fles, zoals het hier hoort. Op het podium voorin de zaak spelen drie gitaristen en een drummer rockmuziek, zij hopen te worden ontdekt, net zoals al die andere muzikanten in de omringende bars. Weinigen zullen worden uitverkoren. Twee meiden met roze laarsjes en een cowboyhoed op het hoofd dansen rockend door de zaak. Weemoed. Nostalgie. We zijn terug in de jaren zestig. (1 juni 2015)

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.