Naar de USA 15

19 juni, Oregon Beach

Oregon Beach is stil en verlaten. De vloed heeft haar visitekaartjes achtergelaten: schalen van krabben en skeletten van zee-egels, slierten zeewier en stukken touw, schelpen en een enkele vis. Langs de vloedlijn vliegen de meeuwen krijsend op als wij naderbij komen. Vanaf het duin zweven twee gieren over, plaatselijk bekend als buzzards. Zij loeren naar ons met hun priemende ogen in hun rood gerimpelde koppen. Jammer, deze twee leven nog, horen wij ze denken.

Crescent Beach at Ecola State Park, Oregon - Cannon Beach and Haystack Rock in distance

Het strand houdt op waar de Nestucca River uitmondt in de oceaan. Op de oever ligt een kolonie zeehonden, veertig in getal. Stil blijven we staan, maar we zijn gespot. Koppen gaan omhoog, flippers wapperen, er wordt gegromd en geschuifeld. We trekken ons terug, de rust keert weer.

Landinwaarts lopen we langs de Nestucca, in het heldere water zien we de vissen, een meter uit de kant duikt een zeehond op. Met zijn zwart omrande punkogen kijkt hij naar ons, steekt snuffelend zijn snuit met de lange snorharen omhoog, verdwijnt stil als een dief in de nacht.

 

Candy-the-Harbor-seal-email-size

Ons motel heeft een restaurant van enig gastronomisch niveau. We aarzelen tussen de Bouillabaisse in Coconut Curry Broth en de Pan Seared Wild Salmon with herbed fingerling potatoes. We kiezen voor het laatste.

‘De zalm is gevangen in de Nestucca River,’ licht de ober toe. ‘Ooit zwommen er zoveel zalmen, dat het niet mogelijk was om er met een motorboot doorheen te varen zonder zalmen te doden.’

‘Wij komen uit Rotterdam,’ zeggen wij op onze beurt, ‘in de jaren twintig werd er zoveel zalm in de Maas gevangen, dat de dienstbodes bij hun baas niet meer dan drie keer per week zalm wilden eten.’

‘Holy cow,’ zegt de ober toepasselijk.

Terwijl wij smullen van onze zalm, horen wij iemand aan de tafel naast ons boelûbiez bestellen. Leek ons ook lekker.

Good_days_catch_ORG

 20 juni, Viewpoint Highway 101

We kijken uit over de oceaan, een grijs gevaarte met een sproeiend fonteintje op zijn kop duikt op en verdwijnt binnen vijf seconden. We hebben een walvis gezien. Grandioos, ook al was het maar voor even.

Een man naast ons begint over Obama, het verband met de walvis zien wij niet. Hij bekritiseert het begrotingstekort, dat door Obama zou zijn ontstaan. Dat diens voorganger George Bush met zijn oorlog in Irak dat tekort naar onze mening had veroorzaakt, houden we voor ons. Als je ruzie wilt hebben, moet je het oneens zijn over politiek.

Ons zwijgen bevalt de man niet en hij zegt: ‘Some call him the Messiah, but I call him the anti-christ.’

‘Kijk een walvis,’ roept mijn vrouw.

Ik speur de rimpelloze oceaan af, niets te zien, de man druipt af.

 22 juni, Highway 101

Een tocht langs de kustroute Highway one-o-one is een must. De uitzichten variëren eindeloos op het thema natuurschoon. Art-Decobruggen overspannen rivieren met indiaanse namen als Siuslaw en Chetco. Op een verlaten strand ligt een dode zeeleeuw. Vredig ligt hij daar met zijn kop uitgestrekt op het natte zand, zijn ogen gesloten, zijn flippers half onder zijn massieve lijf. Het bederf heeft zijn vacht gekleurd en getekend met de schoonheid van de dood. Zwijgend beklimmen we het duin terug naar onze auto.

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.