Naar de USA 13

11 juni, Terug in Amerika

We naderen de Amerikaanse grens en bereiden ons voor op een lang oponthoud. Amerika uitrijden is geen punt, maar terug is wat anders. De hoogbejaarde moeder van mijn vrouw is ooit uit haar rolstoel geplukt, omdat het alarm aan alle kanten begon te piepen. Kwam door haar metalen haarspelden. Onder toezicht van een bars kijkende security officer moest zij ze uitdoen. Toen het loos alarm bleek, werden alle koffers onderzocht, na ruim een uur oponthoud mocht het gezelschap doorreizen.

intestate-5-map
Over Interstate 5 van Vancouver naar Seattle

Tussen een barrière aan muurtjes slalommen we naar de grenswacht. Links voor ons flitst een licht, we gaan op de foto. We overhandigen onze paspoorten, de grenswachter is vriendelijk, begint een praatje over tulpen en klompen en drukt ons op het hart vooral een kleine omweg te maken naar een stadje met een populatie Hollandse afstammelingen, honderd mijl uit de route.

Awesome,’ liegen wij, ‘we sure will.’

Onverwacht vraagt hij: ‘Where did you hire the car?’ Aan de buitenkant is niet te zien, dat we in een huurauto rijden.

‘Alamo,’ antwoorden wij.

We krijgen onze paspoorten terug en met een vriendelijk toegewenst ‘Have a nice trip’ rijden we de USA weer in. Onderweg realiseren wij ons, dat we onderworpen zijn geweest aan een kruisverhoor van vijf woorden.

Overal zie je de Stars and Stripes

Wat Nederlanders te weinig hebben, hebben Amerikanen teveel: het nationalistisch levensgevoel. Overal zie je de Stars and stripes wapperen, op palen in de tuin van luxe villa’s, aan de gevel van armoedige krotten, buiten en binnen winkelcentra. Op reclameborden langs de weg en in radio- en teevee-uitzendingen blaast men voortdurend de loftrompet over de natie.

Op het platte land en met name in de biblebelt gaat de belangstelling voor de wereld vaak niet verder dan de oogst, de ballgame en de kerk. Een Canadese verkoopster huldigde het stereotiep: All Americans have never been further than 60 miles around the place where they were born.

We staan in de supermarkt in de rij bij de kassa. De mevrouw voor ons draait zich om, vraagt waar we vandaan komen. ‘The Netherlands,’ antwoorden wij.

Haar gezicht krijgt een peinzende uitdrukking. ‘Mmm mmm,’ zegt zij, ‘I’ve heard of it, isn’t it near Holland?’

Wij knikken van ja.

Geamuseerd praten wij in de auto na over dit voorval tot wij ons afvragen: hoeveel weten wij van Amerika? Waar liggen Nebraska, Iowa of Maine bijvoorbeeld. Wat is de hoofdstad van Florida? Waar begint de Mississippi?

th
Op het nummerbord van elke auto staat uit welke staat hij komt.

Op het nummerbord van elke auto staat uit welke staat hij komt. We dagen elkaar uit om precies te duiden waar die staat ligt. Te vaak moeten we verstek laten gaan.

We naderen Seattle rijdend op de Interstate 5, twee rijbanen boven elkaar, twintig mijl lang, om de vijfentwintig meter gestut door betonnen palen. We herinneren ons een documentaire over breuklijnen en aardbevingen met beelden van ingestorte huizen en de ingezakte dubbeldeks interstate bij San Francisco, auto’s ertussen als plakjes salami tussen twee boterhammen.

‘Het gevaar in San Fransisco is niets vergeleken met dat van Seattle,’ zei de commentator en ‘het is niet een kwestie van of, maar van wanneer de Interstate 5 ineen zal klappen.

sfchronicle1989quake1

San-Francisco-1989-Earthquake
De aardbeving van 1989 in San Francisco

De weg splitst zich en voor we er erg in hebben duiken we het schemerdonker in, we rijden op de onderste rijbaan. Denderend passeert een truck met oplegger, we denderen mee in ons autootje, een claustrofobische sensatie. ‘Geef mij maar Bear Country,’ verzucht mijn vrouw als we de blauwe lucht weer zien.

12 juni, Seattle

We logeren bij de broer van mijn vrouw voor de kust van Seattle op Vashon Island, een eiland van tien bij vijftien kilometer met oud bos en weinig mensen. Op de stranden kiezelstenen en aangespoeld hout, gebleekt en verweerd door zon, zee en wind.

We wandelen, lezen en kijken naar CNN. Obama presenteert zijn Health Care plan. De republikeinen gaan tekeer: We’re not a socialist country, we have the best health care in the world. De ziektekostenverzekering van de broer van mijn vrouw voor zichzelf, vrouw en kind is per maand $ 1300 dollar en daar zit de huisarts niet bij. Na het eerste kennismakingsbezoekje van tien minuten bracht zij $ 300, dat is $ 1800 per uur, in rekening.

Een hot issue is de evolutietheorie versus het creationisme. Het oog kan zich nooit langs evolutionaire weg hebben ontwikkeld, betoogden de creationisten. Toen bleek dat dat wel kon, kwamen ze met andere voorbeelden, die keer op keer werden weerlegd. Desondanks verordonneerde de staat Louisiana, dat op de scholen de creationistische wetenschap (sic!) naast de evolutieleer moest worden onderwezen.

Een schending van de grondwet bepaalde het Hooggerechtshof: de overheid mag niet een bepaalde religie steunen. Louisiana bracht het Intelligent Design in stelling, maar toen bleek dat met de Intelligent Designer de christelijke God werd bedoeld, verbood de rechter op dezelfde gronden het curriculum. Zoiets kan dus ook in God’s own country.

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.