Naar de USA 12

7 juni, Glacier National Park

Volgens velen het mooiste park van de USA. Twee allervriendelijkste dames van het Visitors Centre bevelen ons de day hike naar Avalanche Lake aan. Het eerste stuk van de wandeling voert door een cederbos, de oude knarren reiken dertig, veertig meter hoog, op de grond dorre bladeren en dode takken. Het ruikt naar sigarenkistjes en rottend hout.

6a0105371bb32c970b017c322043ea970b-pi
Mc Donald Creek

Een brug voert ons over de McDonald Creek, in het vliedende water zwemmen forellen. Het pad naar boven leidt naar een omheining met een hek. Op een bord staat: Entering Grizzly Country. We waren al Bear Aware, maar dit klinkt onheilspellend en griezelig en de tekst eronder maakt het alleen maar erger:

You are entering a wilderness area and must accept certain inherent dangers, including snow, steep terrain, water and wildlife. There is no guarantee for your safety. Bears have injured and killed visitors and may attack without warning and for no apparent reason.

Dat is nog eens wat anders dan het Mastbos of de Posbank. Zouden we het wel doen, vragen we ons af.

image0012

Een Amerikaanse familie komt ons achterop, gaan ons voor. Hun kinderen rennen elkaar stoeiend achterna. De vader heeft een ukkie op zijn rug, de moeder deelt donuts uit. We veronderstellen dat het berenbord zo’n typisch Amerikaanse voorzorgsmaatregel is om claims te voorkomen. Wij gaan ook.

Het pad voert door een woud van sparren, op de grond lange schaduwen en grillige vlekken door de ochtendzon. De wind nipt tintelfris in onze wangen. Links van ons ruist de beek. Hoe hoger we komen, hoe ijler de lucht. Af en toe blijven we staan om op adem te komen.

glacier-national-park-hd-wallpaper
Glacier National Park

Na een kilometer of vier dalen we af naar Avalanche Lake. Tinkelende stroompjes voeden het meer uit de gletsjer aan de overzijde. De koude valwind rimpelt het diep blauwe water, we trekken de kraag van onze jas omhoog.

Met een sandwich in de hand brengen we de beren weer ter sprake, want helemaal uit onze gedachten verdwenen zijn ze niet.

‘Ik kan me niet voorstellen, dat ze dichtbij komen met al die mensen,’ zeg ik.

Onderweg vragen wij aan een wandelaar hoe het zit.

I am from Bear Country, they are around, but they don’t like the smell of humans,’ zegt hij geruststellend.

Terwijl we naar beneden lopen, bedenk ik: als een rijpe Franse kaas, niet om aan te ruiken, maar lekker dat-ie smaakt…

 8 juni, Canada

We maken een ommetje door Canada. Langs de zuidgrens rijden we naar Vancouver, eindeloos bos, langs de weg herten, die ons nakijken met wijduitstaande oren. We rijden niet te snel, want in de berm liggen om de paar kilometer doodgereden verkeersslachtoffers: herten, vossen, dassen en veel klein grut. Konden dieren maar lezen, dan hadden wij een bord neergezet met: Be Traffic Aware.

De steden zijn typische nieuwe-wereldsteden: brede straten die haaks op elkaar staan, weinig stoep en veel benzinepompen, houten huizen, vaak in koloniale stijl met zuilen en waranda’s, aan de rand van de stad een winkelcentrum. Armoedige wijken als in de VS hebben wij niet gezien en ook geen rijen haveloze trailer homes waar jongetjes met een scheur in hun broek tussen de rommel en rotzooi spelen.

We stappen een tearoom binnen voor een kopje koffie. Anders dan in de States liggen er in de vitrine geen kingsize bagels, donuts of muffins, maar gebak van een bescheiden afmeting en er wordt niet gevraagd of wij onze bestelling willen upgraden.

Aan een tafeltje zitten drie dames op leeftijd zachtjes te praten, bloemetjes jurken, keurig gekapt. Zij eten een taartje en vegen hun mond af met een servetje voordat zij hun thee drinken met de pink omhoog. Een déjà-vuegevoel overvalt ons, hoe Brits, wat wordt bevestigd door de beeltenis van het officiële staatshoofd op de Canadese dollars waarmee wij afrekenen: Queen Elizabeth II.

9 juni, Vancouver

beluga-whale-baby
Beloega met jong

Een Europees aandoende stad met mooie architectuur en lange winkelstraten. We rijden naar Stanley Park om het aquarium te bezoeken, er is een beloegababy geboren en die willen we zien. De melkwitte moeder zwemt onafgebroken rondjes, haar bruingrijze jong wijkt geen moment van haar zijde. De bezoekers zijn vertederd, de oppassers enthousiast.

Beloega’s leven langs de kusten van de Noordelijke IJszee en hebben een gevarieerd menu van vis tot schelpdier. Zij maken contact met elkaar door middel van een variatie aan geluiden: klikken en klakken, fluiten en tsjilpen, piepen en boeren. In vroegere eeuwen kon de bemanning van de zeilschepen hen horen door de scheepswand heen en noemde ze zeekanaries.

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.

7 Comments

  1. Luc Klaps, je HOEFT niet te lezen! Je MAG lezen. En wat je niet bevalt dat sla je toch gewoon over? Doe ik ook wel eens in een forum of blog.

  2. @Luc Klaps, je vraagt om actie van De Liniaal. Je hebt twee keer je afkeer van verhalen die buiten je belangstellingsgebied liggen ten beste gegeven. Je derde reactie is een aanval met beledigingen op de persoon van onze auteur. Dat staat De Liniaal niet toe. Tik op de vingers. Je reactie wordt niet geplaatst.

  3. Beste Luc, het is “trefpunt Thailand”, het land waar mensen elkaar treffen. Met een diversiteit aan verhalen uit alle windstreken. Je hoeft de verhalen uit de andere delen van de wereld helemaal niet te lezen. Uiteraard ligt de nadruk op Thailand en andere Aziatische landen, maar zodra een verhaal goed geschreven is dan wordt het gewoon geplaatst. Dit is een plek voor schrijvers en lezers, reislustigen en thuisblijvers. Niks mis mee toch?

  4. Het is niet snappen maar zappen wat ik doe als ik artikels over de USA moet kauwen op een website met als titel “Trefpunt Thailand”. Ik doe er mij de moeite dan ook niet meer voor om verder te lezen maar met spijt. Het zullen wel best leuke artikels zijn dat hoor je mij niet zeggen. Maar ik heb totaal geen boodschap aan cowboy verhalen onder genoemde titel. Dat doe je toch niemand aan wat het is gewoon verloren tijd. Artikels over landen uit Zuid-Oost Azië… daar kan ik nog enigszins nog inkomen bij gebrek aan voldoende artikels over Thailand maar ook dit mag niet de overhand krijgen. Dus is de titel van de website verkeerd gekozen en enigszins misleidend. De connectie van de schrijvers had ik wel degelijk begrepen echter daar moet je ook geen schrijver voor zijn. En ik heb goed rondgekeken en zag dat ik te veel moet zoeken opdat ik hier Thailand zou treffen. Misschien ben ik wel een verloren gelopen expat.

  5. Geachte heer Klaps, u hebt duidelijk weinig begrepen van ‘ thuis in Oost en West’. Het uitzuiveren is onzin.

  6. Chris

    De artikels ‘Naar de USA’ horen hier echt niet thuis. Ik heb nog geen enkel verband kunnen vinden tussen Thailand en de USA. Een artikel over Tiger Woods zou nog kunnen maar in Wikipedia vind ik wel mijn gading. Deze website dringend uitzuiveren dus en de ballast overboord gooien zodat dit Thailand Trefpunt (Zuid-Oost Azië) waardig is.

    Groeten
    Luc Klaps

    • Beste Luc,
      Kijk even rond op de site en u zult zien, dat TT over meer gaat dan alleen Thailand. Thailand is slechts de plek waar de auteurs elkaar ontmoet hebben. Het verhaal van Chris Ebbe staat terecht op onze site.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.