Karenni rebellenleider: ‘Vrede verder weg dan ooit’


 

Antonin Cee, Myanmar, Interview Abel Tweed, Karenni
Karenni soldaten in actie in de Karenni State

In Myanmar is vrede verder weg dan ooit. Dat zegt Abel Tweed,  politiek voorman van de Karenni, een  van de vele etnische minderheden in Myanmar, die al tientallen jaren een verbitterde strijd voert tegen het Birmese militaire regiem.

Ik ontmoet hem in zijn huis in Mae Hong Son in Thailand aan de grens met Myanmar, waar hij zoals vele andere Karenni vluchtelingen zijn toevlucht heeft gezocht. De laatste keer dat ik hem sprak, een jaar of vier geleden, was hij gematigd optimistisch. Er was een staakt-het-vuren overeengekomen en er werden voor het eerst directe besprekingen gehouden tussen de leiders van de diverse etnische groeperingen en het militaire regiem in Yangon.

Om als groep te kunnen optreden hadden de etnische minderheden daarvoor een speciale raad in het leven geroepen, de United Nationalities Federal Council, waarvan Tweed de vicevoorzitter was. Tweed hierover: ‘De Birmaanse regering doet er alles voor om verdeeldheid te zaaien in onze gelederen’.

Hij voegt er echter onmiddellijk aan toe dat er ook onder de verschillende minderheden zelf te weinig eendracht is, waardoor het in zowel  diplomatiek als militair opzicht moeilijk is een gezamenlijke vuist te maken tegen het militaire regiem.

Tweederangsburgers

Die onderhandelingen waren een initiatief van de Japanse regering, die zich garant had gesteld voor de veiligheid van de etnische leiders. Ze leidden echter tot niets en de strijd laaide weer op.

vrede verder weg dan ooit
Abel Tweed: vrede verder weg dan ooit

Abel Tweed, die als voorzitter van de Karenni National Progressive Party (KNPP) aan deze onderhandelingen deelnam: ‘Ze beschouwen ons, etnische minderheden, als tweederangsburgers en hebben totaal geen respect voor ons. Op die manier is het onmogelijk om tot een overeenkomst te komen.

Birma oftewel de republiek van de Unie van Myanmar zoals het land tegenwoordig officieel heet, bestaat in feite alleen in theorie. Het land herbergt een groot aantal etnische groeperingen zoals de Karen, de Kachins, de Shan, de Karenni, de Mon, de Lahu, de Akha, de Rohingya en nog wat andere.

Verschillende van die groeperingen woonden in gebieden die zij  beschouwden als hun eigen staat. Ook nadat de Britten het land onder koloniaal bestuur brachten,  hadden die gebieden een status aparte.

Aan de onderhandelingen die voorafgingen aan de onafhankelijkheid in 1948, namen ook diverse leiders van deze etnische groeperingen deel. Die onderhandelingen werden geleid door generaal Aung San, de vader van Aung San Suu Kyi.

Het Birmese leger greep hardhandig in

De etnische groepen maakten zich sterk om van wat toen nog Birma heette, een federatie te maken. Generaal Aung San, die beschouwd wordt als de vader van de onafhankelijkheid, stond daar in principe niet onwelwillend tegenover. Hij werd echter vermoord evenals andere politieke leiders, waaronder ook enkele voormannen van de etnische minderheden.

vrede verder weg dan ooit
generaal Aung San

Wat volgde was een militaire coup, waarbij een federatie bestempeld werd als anti-nationalistisch. Daarop brak er tussen het militaire bewind en de verschillende etnische groepen een gewapende strijd uit, die nog altijd voortduurt.

Het Birmese leger greep hardhandig in, brandde dorpen plat en vermoordde tienduizenden mensen, waarop honderdduizenden vluchtelingen naar Thailand trokken, die voornamelijk in kampen langs de Thaise grens zijn ondergebracht.

Maar de strijd ging door, hoewel de etnische rebellen steeds verder werden teruggedrongen naar de grens met Thailand. Toen ik Abel Tweed leerde kennen in 1988, hadden de Karenni nog een reguliere militaire basis in de Karenni State in Birma, waar hij toen woonde.

Duizenden demonstranten vermoord

Het was juist in de periode dat ook onder de Birmese bevolking -vooral door studenten- overal in het land gedemonstreerd werd tegen het militaire regiem. Veiligheidstroepen grepen op brute wijze in en vermoordden duizenden demonstranten. Wie kon wegkomen trok richting Thaise grens en dat waren voornamelijk jongeren en studenten.

Dwars door de jungle en velen rillend van malaria kwamen ze aanlopen, opgejaagd door het Birmaanse leger. Sommige van die studenten sloten zich aan bij de Karenni en andere etnische groeperingen om de wapens op te nemen tegen Yangon.

Antonin Cee, Myanmar, Karenni,
Karenni soldaten in hun voormalige hoofdkwartier

Maar enkele jaren later werd ook deze Karenni basis onder de voet gelopen door het Birmaanse leger, waardoor Tweed moest uitwijken naar Thailand. Hij laat er echter geen twijfel over bestaan dat ze zich militair tot op de dag van vandaag weten te handhaven.

“We hebben onze wapens en ons nooit overgegeven. We opereren nu vanuit een aantal kleinere uitvalsbasissen in Birma’. Ook op de top van een heuvel op enkele honderden meters van zijn huis hebben Karenni soldaten hun bivak opgeslagen.

Vrede verder weg dan ooit

Ik vraag hem of het aantreden van Aung San Suu Kyi kan bijdragen tot het beëindigen van het conflict. ‘Vergeet het maar’, roept hij uit zijn handen ten hemel heffend. ‘Vrede is nu verder weg dan ooit. Wat kan Aung San Suu Kyi daaraan doen. Dat is een vrouw zonder macht en zonder wapens’

‘Birma wordt geregeerd door militaire terreur.  Zonder wapens kun je niets beginnen tegen dit gewelddadige regiem. Wat haar te verwijten is, is dat ze veranderingen beloofde ofschoon ze wist dat ze dat niet kon waar maken. En daarmee haalde ze 80 procent van de stemmen binnen. Haar aanhang is behoorlijk geslonken, omdat mensen dat nu inzien’.

Antonin Cee, Interview Abel Tweed, vrede verder weg dan ooit.
Birmese monniken oog in oog met veiligheidstroepen

Dat het Birmese leger nergens voor terugschrikt bleek ook tijdens de z.g. saffraan revolutie in 2007 geleid door Boeddhistische monniken. In Yangon wierpen ze een barricade op bij de Sweddagon Pagode, maar de revolutie werd hardhandig neergeslagen, waarbij ook verschillende monniken werden afgeschoten.

De enige hoop is algehele opstand

Ik vraag Tweed, die zijn hele leven verwikkeld is geweest in dit conflict met het Birmaanse militaire regiem of hij enige hoop heeft, dat er uiteindelijk een omwenteling gaat komen. Optimistisch is hij er niet over.

‘De enige manier waarop dat kan, is door het opstellen van een nieuwe grondwet. De huidige grondwet van 1988 geeft alle macht aan de militairen. Het land, dat destijds genationaliseerd werd door het z.g. socialistische bewind maar in feite aan de militairen behoort, moet worden teruggeven aan de mensen’.

‘Ze doen ermee wat ze willen en vullen hun buitenlandse bankrekeningen, waar de kopstukken naar zeggen al vier miljard dollar hebben staan. Op het ogenblik worden er onderhandelingen gevoerd met China voor het opzetten van genetisch gemanipuleerde maïsfarms in de Karenni State. Door de coronacrisis staan die nu gelukkig even op een laag pitje’.

‘Overal worden de gebieden van de etnische groeperingen geplunderd. Verandering kan er alleen komen door een algehele opstand van de Birmaanse bevolking. Maar aangezien die met bruut geweld onderdrukt zal worden, is dat niet eenvoudig. Neem mijn woord, vrede is op het ogenblik verder weg dan ooit’.

 

Ook op trefpunt Azie: Thailand: Medewerkers Hoge Raad van VN beschuldigd van mensensmokkel


Antonin Cee
Over Antonin Cee 186 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*