Kennismaken met tricky tourist (Thai)land.


Bert Vos, Toeristische tips, Friend
Nieuwe vrienden hebben je in mum van tijd uitgekleed…
Foto van bangkok infoblog

 

Word je in Thailand, (is meestal een man) in een toeristengebied door een Hello my Friend aangesproken? Dan moeten meteen alle alarmbellen afgaan. Die drie woorden zetten bij mij in ieder geval na al die jaren nog steeds de nekharen overeind en brengen mijn adrenalinegehalte in een paar seconden naar recordhoogte.

 Hello my Friend

Door Bert Vos

Bedenk dat Aziaten nooit zomaar op straat een praatje met je aangaan. Alleen als ze iets van je willen en dat gaat meestal ten koste van jou. Eerst krijg je de gebruikelijke openingszinnen: Where you come from, What is your name, What hotel, First time en How long you stay here? En dan komt de Aziatische aap uit de mouw. Zonder uitzondering. Hieronder een paar voorbeelden.

Patpong

Bert Vos, Toeristische tips, Friend
. gewaarschuwd en toch gaan? Reken op veel friends daar…

Je loopt door het rosse buurtje Patpong nadat je eerst de aangrenzende marktkramen bezocht hebt. Een netgeklede Hello my Friend spreekt je aan. Alone? Nice show, starts now. Please, come in. Cheap prices. Ach ja denk je, waarom niet, en je gaat via een trap een donkere ruimte in (dan weet je al genoeg.) Luide muziek, een paar schaars geklede paaldanseressen en twee verdwaalde Japanners aan de bar. Je kijkt, verveelt je, drinkt twee biertjes, bestelt een colaatje voor het barmeisje dat Noi heet en dan wil je afrekenen. 6.000 baht (150 euro.) Want je hebt met het meisje gesproken. Als je weigert word je bedreigd door een paar potige Thai die je de weg blokkeren. Dit is echter alleen in besloten clubs, niet in de open bierbarren.

Nepmonnik en Tuk Tuks

Bert Vos, Toeristische tips, Friend
… in Thailand en buurlanden actief: de fake monk…

Monniken bedelen niet. Maar Hello My Friend in zijn oranje gewaad en kale hoofd houd je aan, prevelt iets en hangt een ketting om je nek. Alles binnen tien seconden. Daarna duwt hij glimlachend een bedelnap onder je neus. For donation, zegt hij vriendelijk. Niet bepaalt het gedrag dat je van een boeddhistische monnik verwacht. Het is dan ook niet echt, maar fake. Als je niets geeft worden ze boos en eisen de ketting terug. Een echte volger van Boeddha zal altijd geld weigeren, ook als je het aanbiedt. Eentje die erom vraagt is een oplichter.

Een Hello My Friend zit in zijn tuk tuk als jij voorbij wandelt en maakt een praatje met je. Dan na de openingszinnen: Trip voor 20 bath? Sightseeing? Dat is leuk, denk je. Beu van de hitte en het geloop neem je plaats. En dan krijg je een duizelingwekkende urenlange rondtour. Langs kleding, sieraden, goud, souvenirs en lederwaren. En word je murw gepusht om iets te kopen zodat Hello My Friend zijn commissie opstrijkt.

Bert Vos, Toeristische tips, Friend
… snel, snel… je geld kwijt

Ook zullen sommige tuktuk-drivers jou ervan willen overtuigen dat het een ‘boeddhistday’ of ‘holiday’ is. En dus is alles gesloten, wanneer je als bestemming een bezienswaardigheid noemt. Is natuurlijk niet waar. Alles is elke dag open.

Drugs

Een zeer gevaarlijke Hello My Friend is die zijn openingspraatje afraffelt en jou ineens toefluistert dat hij ook drugs verkoopt. Please my friend, what you want? De alarmbellen moeten nu kerkklokken worden. Nooit op ingaan, dus! En doorlopen.

En dan is er nog de ‘Hello My friend, die zich voordoet als politieagent of beveiligingsman. Vaak in een ‘uniform’ en wat vage emblemen op de mouw. Je bent dan wel zijn vriend maar hij wil graag in je portemonnee kijken om te zien of je vals geld hebt. Voor je eigen bestwil. Niet doen. Want hij gaat er met je geld vandoor. Mag ik je paspoort zien, vraagt hij? Kan ik er daar ook mee vandoor. Nee hoor, dat heb je in je hotel, zeg je dan.

Tips

Bert Vos, Toeristische tips, Friend

Tip een: Altijd blijven lachen, niet boos worden. Dat werkt tegen je. Het spel meespelen zonder jezelf te verliezen, op je hoede blijven. Tip twee: Nooit meegaan in een afgesloten ruimte waar je geen vluchtroutes hebt. Tip drie: Meteen afweren als een Hello My Friend je iets wil opdringen zoals die nep-monnik en niet betalen. Tip vier: Tuktukdrivers moet je niet serieus nemen en een goedkope tour voor omgerekend vijftig cent bestaat niet.

Tip vijf: Drugs? Uit de buurt blijven. Maken dat je wegkomt, negeren wat er gezegd wordt. Tip zes: Laten kijken in je portemonnee of moneybag? Altijd weigeren of doen dat je het niet begrijpt. Tip zeven: Als je twijfelt of iemand die je paspoort wil zien wel een agent is, dan stel voor om met hem naar het politiebureau te gaan. Of dreig de politie te bellen. Druipen ze meteen af.

 

Eerder gepubliceerd op Aziatische Tijger


Bert Vos
Over Bert Vos 194 Artikelen
Bert Vos is journalist, tekst-producent en Azië-liefhebber. Hij woont in Amersfoort.

3 Comments

  1. Ik heb mijn nuance hoed weer eens op gezet:
    Een Thai of andere aziaat preekt een vreemde nooit aan? En is dan in Europa dan wel gebruikelijk dat vreemden een gesprek aan knopen?

    Nu kan het zijn dat ik een heel akelig persoon ben met negatieve uitstraling (555) maar ik ben waar ter wereld dan ook praktisch nooit zo maar aangesproken door een vreemde -anders dan personeel, wordt anders lastig bestellingen opnemen..-. Er was eigenlijk altijd wel een motivatie: een opmerkelijke situatie, helpen met een foto schieten etc.

    Op bedelaars na kan ik kan me 2x heugen dat een totale vreemde mij aansprak en een gesprek begon. De eerste keer was een leuke jonge dame, iets ouder dan mij. Ik was in een dorpje ten noorden van Khon Kaen en liep na negenen nog rond met een dronkenlap in touw. Deze leuke meid had net haar winkeltje gesloten en ze vroeg zich af wat die gejje farang daar zo deed op straat. E-mail adressen uitgewisseld en een maand later had ze mijn hart gestolen.

    Verdomme, toch een crimineel.

    De tweede keer was in nabij de Golden Mount (Wat Saket) toen ik op een bankje zat en een man mij aanspraak. Die vetelde me dat het Boeddhadag was en met dank aan de regering (subsidie) er tuktuk tempel tour was voor 20THB: tempel, kleermaker, tempel, kleermaker, tempel, …

    • Beste Rob,
      ik denk dat ik Bert Vos hierin toch gelijk moet geven. Als je wat langer in Thailand verblijft ga je bijna aan je water voelen of iemand ‘deugt’.
      Nog iedere keer dat ik afgelopen tijd werd aangeklampt door zalvend pratende wildvreemden in Bangkok en nu, op het platteland, gaan mijn haren een beetje overeind staan. Sommigen zijn ter goeder trouw en willen hun beroerde Engels met je oefenen, of zijn gewoon nieuwsgierig naar waar je vandaan komt.
      Kinderen roepen vaak ‘hello’ om je reactie te zien, en vinden het prachtig als je wat terugzegt. Dat is allemaal onschuldig genoeg.
      Maar het is meestal de toon waarop men een gesprek wil beginnen, die al aangeeft dat ze wat meer van je willen. En niet iets waar jij beter van wordt.

      Mijn ervaring hier op het platteland is dat de meeste Thais een beetje nieuwsgierig, soms zelfs schuchter naar me kijken, maar zelden of nooit uit eigen beweging een gesprek beginnen. Ook al omdat ze er van uitgaan dat ik toch geen Thais versta.
      Doen ze dat wel, dan gaat bij mij al een belletje af. Niet dat het allemaal oplichters of mensen met minder goede bedoelingen zouden zijn, maar het valt zo buiten het normale patroon hier, dat het me altijd een beetje terughoudend maakt.
      Het word natuurlijk anders als je de mensen een beetje leert kennen, dan roepen ze al van verre, en daar heb ik absoluut geen probleem mee.

      • Beste Lieve, dat jouw of mijn haren overeind gaan staan bij een ‘hello my friend’ out of the blue ergens op straat is logisch. Of dat nu in Bangkok, Rabat of Amsterdam is maakt weinig verschil. Zelf heb ik gelukkig weinig ‘hello my friend’ ervaringen. Een enkele keer een tuktuk chauffeur in BKK, en een avond toen een Thaise vriend dacht dat ik het wel leuk zou vinden om Khaosan road te zien. Een ware verschrikking, Bangkok staat al niet hoog in mijn lijstje maar als ik ergens niet dood gevonden wil worden zijn het wel straten met opdringerige lui die wat van je willen (€€€). Plaatsen als Walking street zul je me ook niet vinden, al dat getrek, brrr. Prima als mensen die nep aandacht wel leuk vinden maar ik moet er niet aan denken. Ik heb het 1 vakantie ervaren en daarna nooit meer op 1 uitzondering na: op weg naar Koh Larn op verzoek van mijn lief 1 avond in Pattaya wezen plakken om een aGoGo show te zien.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.