Muziek en nostalgie

Als de klok van Arnemuiden
Welkom thuis voor ons zal luiden
Wordt de vreugde soms vermengd met droefenis
Als een schip op zee gebleven is….

Jaap en ik zongen het luidkeels mee. Ik had het liedje via U-tube opgezocht. Vreemd spektakel moet dit geweest zijn voor buren en toevallige passanten. Niet alledaags mag je wel zeggen. Hier schalt normaliter Thaise volksmuziek of zeemzoete pop op volle sterkte door de smalle straatjes. Een Nederlander en een Belg, die broederlijk verenigd, de Havenzangers meekwelen mag bijgevolg eerder als zeldzaam momentum bestempeld worden. Jaap kende de hele tekst. Ik enkel het refrein.

Roger Stassen, Nostalgische muziek, Havenzangers
De Havenzangers

We hadden het even daarvoor over onze muziek uit onze tijd gehad. Het eerste wat hij kon bedenken was de klok van Arnemuiden. Dat liedje zong men destijds altijd op de spelersbus. Jaap (uit Vlissingen, Zeeland) was toen voetbalcoach. De sfeer op die bus kwam zo maar binnen tijdens het zingen. Al die jonge kerels samen, de jeugdige uitgelatenheid, de vriendschap, de verbondenheid. Jaap beleefde het weer en “als een schip op zee gebleven is” diepte een andere wrede herinnering uit de vergetelheid op. Hij kende namelijk zo een jongen die op zee gebleven was.

Jaren geleden hoorde ik het verhaal van een ex-mijnwerker uit mijn geboortestad Genk. Hij had de stap gewaagd om België, samen met zijn Thaise echtgenote, te verlaten om zich definitief in een dorpje in het noordoosten van Thailand te vestigen. Zijn platenspeler en een collectie van zijn favoriete zanger “Jo Erens” waren mee verhuisd. Tijdens het spelen ervan (Limburg allein – Ich ken ‘n aardig maedje – ‘t Krutske…..) moest hij telkens huilen, vertelde zijn vrouw me later. Eerlijk gezegd vond ik dit toen een beetje zielig. Een volwassen kerel die, overmand door heimwee, een potje gaat waterlanden. Het was toch zijn eigen keuze?

Roger Stassen, Nostalgische muziek, Jo Erens
Jo Erens

Nu dat ik de leeftijd nader van Frans “de Jo-Erens-fan”, (be)oordeel ik minder snel. Ik betrap er mezelf op dat de muziek van “mijn tijd” luiken en deurtjes in mijn geheugenlabyrint openzet, dat herinneringen dikwijls aan muziek zijn gehecht. Ze plakken er aan vast, zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Bovendien reizen met  herinneringen soms emoties mee en een gevoelig mens heeft daar al eens last van.

Roger Stassen, Nostalgische muziek, Status quo
Status Quo

Ik was liftend vanuit Leuven naar Aarschot gereisd. Daar was een bal, mijn vrienden hadden het over een “boerinnenbal” gehad. In de rokerige feestzaal was het donker. Dat hoorde zo destijds. Flikkerende disco lights voor de sfeer en voor de rest moest het duister de gewillige boerendochterslijven als verrassing in petto houden. Status Quo, garant voor hitsige meeslepende dansmuziek, dreef me naar de dansvloer. Down Down bracht me in extase! Mijn hele lijf ging in een danskramp. Ik wiegde, ik schudde met mijn hoofd, mijn armen, mijn benen begonnen een eigen leven te leiden en ik merkte dat dit ook bij de anderen gebeurde. De dansroes was algemeen. Dan zag ik twee meter van me vandaan de schuddende boezem van een meisje… en terwijl ze zich omdraaide haar prachtige, onaards mooie, derrière. Stilletjes, haast onmerkbaar naderde ik haar. Even later was er oogcontact. Ik voelde, ik las in haar blik dat ik haar bij de volgende “trage” mocht halen.

Roger Stassen, Nostalgische muziek, Peter Maffay
Peter Maffay

Na al die jaren ben ik de plaatselijke discjockey nog steeds dankbaar want het werd Du van Peter Maffay. Du vereist heel weinig dansoppervlakte, 30 bij 30 centimeter is ruim voldoende. Stilletjes wiegen en geen millimeter ruimte tussen de lijven dat is Du, vijf minuten lang. Ik kon het liedje helemaal meezingen, woord voor woord maar al tongkussend werd dat moeilijk. Toen Du voorbij was, werden deze activiteiten buiten de dansvloer verdergezet.

Wanneer ik Status Quo nu hoor, zijn danskrampen en -roezen niet meer zo vanzelfsprekend. Mijn oude gewrichten hebben de nodige souplesse verloren en headbangen is naar het schijnt niet erg bevorderlijk bij artrose. Maar,… wanneer ik Du nog eens beluister, ik geef toe vrij zelden, dan sluit ik mijn ogen en voel met mijn opengesperde handen dat welgevormde achterwerk opnieuw.

Wat doet muziek met een mens?

Luister zelf:
Status Quo: Down Down: https://youtu.be/d1gYJDQXPOk
Peter Maffay: Du: https://youtu.be/iy-nr1L_YrY

Roger Stassen
Over Roger Stassen 75 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden.

3 Comments

  1. Betreft nostalgie:Leo Eggebeen zegt op 22 december 2017 om 12:53
    Op 24 december stond ik op het balkon van het huis van mijn schoonmoeder in het noorden van Thailand.
    Plotseling hoorde ik Stille nacht heilige nacht uit een huis in de buurt. Daar woonden Christenen. Plotseling kwamen bij mij de tranen. Ik ben niet gelovig en had het hele kerstmis gedoe achter me gelaten.
    Maar het is toch een deel van je cultuur en er komen herinneringen……

  2. Sweet memories ! Mooie herinneringen worden opgeslagen nadat onze zintuigen ze hebben waargenomen….zicht, gehoor, smaak, gevoel…
    Wanneer we ouder worden neemt het arsenaal herinneringen toe, en betrappen wij er ons op dat we de fijne ervan graag koesteren.
    Toffe bezinningstekst Roger !

  3. Een traantje laten is toch heel normaal? Dat deed en doe ik ook en ik ben nog geen bejaard persoon. Of ik ben te gevoelig, maar dat denk ik niet. Mijn liefje liet ook weleens een traan bij het luisteren naar muziek.

    Over nostalgie gesproken, bij Du denk ik aan ‘Du hast’ van Rammstein. Stond dat nummer op dan zong Lindemann ‘Willst du bis der Tod uns scheidet 
    Treue sein für alle Tage? Willst du bis zum Tod, der scheidet, Sie lieben auch in schlechten Tagen?’. Waarop mijn teerak luidkeels een vol enthousiast NEIN! riep en mij vervolgens glunderend aan keek.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*