Mowaye mijn klein vriendinnetje…


Happy New Year Mowaye!

15453906404_d7d5e96dda_k

Lopen hollen door de tuin, vangertje spelen, Mowaye haar jonge beentjes zijn natuurlijk veel sneller dan mijn oude knoken, maar zodra ze merkt dat ik niet meer kan volgen vertraagt ze, want gevangen worden is toch zo veel leuker dan al dat lopen. Ik tik haar op haar schouder, en ze laat zich over het gras rollen wetende dat ik haar zal vastpakken en zal kietelen tot ze niet meer kan. Dit keer is het de toeter van de ijscoman die haar redt. Ze blijft lachen en houdt haar buikje met haar twee handjes vast als ze probeert een durian ijsje te bestellen aan de man. Eventjes rust terwijl we in de schaduw van een palmboom genieten van ons ijsje.

Dan schiet mij plots te binnen dat het zaterdag is, en drie uur, dus tijd voor de wekelijkse markt in het centrum van Saraphi! En zoals altijd legt ze de vijfhonderd meter naar de markt in recordtempo af. Ze glijdt als een visje door de mensenzee op de markt. Ik moet goed uitkijken om haar te kunnen volgen, want ik loop voortdurend tegen de plastic zakken met groenten, kleding en  alles wat de mensen gekocht hebben aan, waardoor ik bijna niet vooruitkom. Een tiental meter verder zie ik haar in haar favoriete kraam duiken. Er staan grote plastic dozen op een rij naast elkaar, goed gevuld met allerlei soorten kleding. Voor de dozen staan lage krukjes om de kinderen te laten zitten terwijl ze in de kleren zitten te zoeken tot ze iets vinden wat ze wel leuk vinden.

Ik kijk ook even rond of ik een kruk kan vinden, want uit ondervinding weet ik dat dit lang gaat duren, maar ze zijn allemaal veel te laag voor mij. Als ik waag daarop te gaan zitten kan ik zonder hulp waarschijnlijk niet meer rechtstaan. “Mowaye kom eens naar hier, die dozen zijn voor baby’s en heel kleine kinderen, jij bent al veel groter, je moet in deze dozen zoeken”.  Een kwartiertje blijft ze rommelen in de dozen, maar vindt uiteindelijk toch niks dat ze zou willen hebben. Verder dan maar. Tot aan de volgende kraam met kleding, dit keer hangen ze allemaal mooi op kapstokken uitgestald.

Ze neemt er een paar vast om ze goed te bekijken en hangt ze dan ook weer terug, tot haar oog op een prachtig mooi rood jurkje valt. Ze neemt het snel vast, en houdt het in alle mogelijke richtingen tegen haar. Ze draait rond als een volleerde mannequin. En dan begint het spelletje, haar hoofdje een beetje schuin houden en een pruilmondje opzetten. Mij dan aankijken met haar grote donkere ogen, en zoals altijd trek ik dan een gezicht van “dat vind ik eigenlijk toch niet zo mooi”. Inwendig smelt ik weg, weet dat ik het haar toch niet kan weigeren. Ik probeer me haar voor te stellen met het jurkje aan, en moet toegeven dat ze eigenlijk wel heel goed weet wat haar staat. Dus geef ik maar snel toe en laat het inpakken in een grote plastic zak.

Weer verder dan, tussen de mensen door laveren, want ze heeft een voorkeur tegen de stroom in te gaan. Tot haar oog valt op een mooi oranje hoedje. Ze zet het snel op en kijkt naar mij om te vragen hoe zie ik eruit? Ik vindt het gewoon prachtig, het oranje kleurde fantastisch met haar huidskleur en haren. Dus nog een plastic zak en tijd terug te gaan. Even nog een ijswatertje meegenomen en weg.  Al na vijftig meter, begint ze te klagen dat het zo ver en warm is dus, Mowaye op mijn arm, ze legt haar twee armpjes rond mijn nek en haar hoofdje tegen mijn schouder en kijkt heel slaperig uit haar oogjes tot we weer thuis zijn.

Eenmaal thuis heeft ze al haar energie weer terug gevonden en begint direct met haar nieuwe kleedje aan te passen en aan iedereen te tonen. Maar ze bergt het ook weer netjes op en zegt dat ze het pas volgende week gaat aandoen. Haar hoedje is niet meer van haar hoofdje af geweest die dag. Gelukkig heeft een fotograaf altijd zijn toestel bij de hand en kon ik haar lief knap gezichtje vastleggen.

 

©foto Lode Engelen

 


Lode Engelen
Over Lode Engelen 266 Artikelen
Lode Engelen, jaargang 1952. Hield zich in actieve carrière bezig met röntgenapparatuur. Onmiddellijk na zijn vervroegde pensionering in 2013 is hij met levensgezellin Pat, een Thaise antropologe, permanent in Thailand gaan wonen. Lode is amateur-fotograaf, en probeert leven en cultuur van de Thai vast te leggen. Pat is de perfecte partner om hiervoor deuren te openen. Meer werk van Lode op LodeEngelen.be

2 Comments

  1. Gelukkig draag je die zonnebril dus valt een traantje niet echt op.
    Lief moment uit het leven van de auteur persoonlijk heb ik niet de gewoonte om kadootjes uit te delen zonder verjaardag of zeer goede reden.
    Fysiek contact met meer als vijf seconde heb ik al helemaal afgeleerd met andermans kinderen.
    Ook hier in Thailand of misschien juist wel hinkt men al snel op meerdere gedachte.

  2. Wat een lief verhaaltje en zo beeldend geschreven dat ik er bijna tranen van in mijn ogen kreeg.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.