Moederdag mores

Het was deze week weer zover: de jaarlijkse moederdagceremonie op de middelbare school waar ik werk, ter gelegenheid van de 83e verjaardag van de Thaise koningin Sirikit. Er worden Thaise dansen opgevoerd door zwaar opgemaakte leerlingen, moeders zijn uitgenodigd en worden in het zonnetje gezet en wij, de buitenlandse leraren zijn toeschouwers.

Dit tafereel is altijd een exacte kopie van het tafereel van de voorafgaande jaren en de jaren daarvoor. De twaalfhonderd leerlingen die op het sportveld op de grond zitten, vervelen zich stierlijk. Niemand heeft aandacht voor het podium waar een gigantische foto van de koningin prijkt en kletsen honderduit met elkaar en checken hun Facebook account op hun telefoon en de persoon op het podium kletst gewoon door. Ze hebben het allemaal al eens eerder gezien.

Niemand van het schoolbestuur zal ooit op het idee komen om eens iets “nieuws” te proberen. Iets anders. Een toneelstuk. Een grappige sketch, of, godbetert, een mooie dansvoorstelling op rapmuziek. Ik noem maar wat. Voor iets ‘nieuws’ is op de meeste Thaise scholen geen ruimte. Alles blijft altijd bij het oude. Zo hebben we het altijd gedaan….

Drie jaar geleden werd mij gevraagd om een verjaardagswens aan de koningin op te tekenen in het Grote Boek. Dit is een onderdeel van de ceremonie. De schooldirecteur maakt een buiging naar het meer dan levensgrote portret van de koningin, sluipt naar een stoel en op het tafeltje ervoor ligt het Grote Boek waarin hij een verjaardagswens schrijft. Daarna volgen anderen, waaronder ik, als vertegenwoordiger van de buitenlandse leraren.

Ik heb echter hele grote problemen met artikel 112. Ik heb nog een ander probleem. Ik buig niet graag voor een foto. En die natuurlijke weerstand wordt zeker niet minder door de wetenschap dat sommigen voor tien, vijftien of dertig jaar de gevangenis in moeten omdat zij voor het instituut monarchie niet wensen te buigen en het lef hebben daar openlijk voor uit te komen.

Op de vraag of ik mijn verjaardagswens in het boek wilde tekenen, antwoordde ik heel diplomatiek:

“Waarom laten jullie het Derek niet doen? De Filippino’s mogen ook wel eens op de voorgrond treden”. Instemmend geknik, Derek was de lul.

Wanneer ik de ware reden van mijn weigering had verteld, dan was mijn carrière als leraar in dit prachtige gemankeerde land ten einde geweest…

Naschrift: Derek tekent al drie jaar het Grote Boek. Als tegenprestatie neem ik Derek twee keer per jaar uit eten in een duur restaurant. Derek is ook niet gek…

 

 

Cor Verhoef
Over Cor Verhoef 41 Artikelen
Geboren Rotterdammer Cor Verhoef werkt sinds 2004 als leraar Engels aan de Nairong middelbare school in Bangkok, de metropool waar met zijn echtgenote en docent Ning (‘Priceless woman’) woont. Na zijn opleiding aan de lerarenopleiding van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken werkte hij in de horeca en als reisagent in Mexico en Guatemala. Via de NBBS belandde hij in najaar 2001 in Thailand. Inmiddels zijn Cor en Ning de trotse ouders van zoon Leon.

2 Comments

  1. Beste Frans M.: met de aantekening dat het verhaal Moederdagmores dateert van augustus 2015: reacties die slechts aversie tegen auteurs en reageerders etaleren worden niet geplaatst.

  2. Goed beschreven, en ik vermoed dat een meerderheid van de Thais er ook zo over denkt.
    Ik noem Thailand een Theater-Staat. Symbolen en rituelen zijn belangrijker dan de werkelijkheid. In de vele berichten over HM de Koningin in kranten en op de tv in de afgelopen dagen mis ik echte warmte en sympathie. Geen woord over haar gezondheid. Het gaat niet om haar persoon maar uitsluitend om wat zij voorstelt.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.