Mixed Dubbel 78. Finale


‘Hoogzwangere’ Irene staat tegenover haar rivale. Juliette is even met stomheid geslagen.

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

Juliette stond in het midden van de kamer. Ze balde haar handen tot vuisten, haar armen gespannen langs haar lichaam. Een paar stappen heen en weer. Ze deed mij aan de periode van mijn ziekte denken. Toen ze koortsachtig plannen bedacht om mij het leven zuur te maken. Ze ijsbeerde door mijn slaapkamer indertijd.
‘Ben je zwanger?’ riep Mark uit de keuken, de blinde. Hij kwam terug de kamer in, zette zijn bril recht en krabde op zijn hoofd. ‘Je wilde toch nooit kinderen?’
‘Jíj wilde nooit kinderen,’ zei ik, en nu kwam de finale klap, ik wist het zeker. Deze moest het worden. Anders was alles voor niets geweest. Hiermee zou ik de lont aansteken. Ik liet mijn stem zo licht en vrolijk mogelijk klinken, het brandde tot ik zei:
‘Het is mijn grootste wens, een kind,’ herhaalde ik precies de woorden die Juliette in de kantine had gesproken, en ik keek naar de hemel, mijn ogen vulde zich met tranen, en ik wreef over mijn buik.
Een moment leek het dat er niets zou ontploffen en toen hoorde ik ‘Whaaaaaaaa…,’ zo hard, harder dan ooit een draak en een heks tegelijk konden brullen. Ze leek mij aan te vallen met beide handen, haar ogen groot en zwart, snelde weg met die klauwen in het haar, en kwam terug. Ze had iets in haar hand.
Voor ik een pink op had kunnen tillen, verlamd door verbazing, stak ze een groot vleesmes in mijn buik en trok het er in een beweging uit. Ik kromp in elkaar, meer van schrik dan van pijn, want het schuimplastic ving het mes voor het grootste deel op, alleen de punt drukte hinderlijk in mijn vel, waardoor de kreet die ik uitsloeg oprecht was. Vervolgens liep ze naar Mark om hem te steken, maar net op tijd kwam hij bij zinnen en greep haar arm vast. Het mes schampte zijn arm. Het was genoeg voor een bloedstroom die niet te stoppen leek.
Jacob en ik hadden gerekend op een platvloerse scheldkanonnade, een vreselijke vertoning, maar dat ze ons met een vleesmes te lijf zou gaan, dat was boven alle verwachting. Had ik dat van te voren geweten, dan zou ik het een te groot risico hebben gevonden. Gelukkig had ze het op mijn buik voorzien, het schuimplastic kon er tegen. Voor de show bleef ik nog even creperen. Ik keek naar Juliette, die door de mannen in toom gehouden werd. Ze lachte naar mij.
‘Het gaat je niet lukken Irene Blankenstein. Je zult vandaag huilen om een verloren kind. Iedere keer als je iets hebt, zal ik het van je afpakken. Je vriendinnen, je man, je minnaar, je kind. Jij denkt dat je gelukkig kan worden zonder mij. Je had wijzer moeten zijn. We hadden het goed samen. Toen was je echt gelukkig. Met mij.’
Ik stond op.
Mark bloedde nog steeds als een rund en ik holde naar boven voor verbandmiddelen. Toen de alarmdienst. De politie zou komen. Daarna de schuur in voor de ducktape. Goed spul, ik had er ervaring mee. Onder mijn tricotjurk haalde ik de nepbuik vandaan. Juliette keek mij met een open mond aan.
‘Overigens, voor alle duidelijkheid,’ zei ik tegen haar en tegen Mark, ‘Jacob en ik zijn slechts goede vrienden.’
Ze sloeg een verschrikkelijke kreet uit: ‘Je bent niet zwanger, je bent niet zwanger. Leugenaar, jij kan beter liegen dan ik. Jij bent erger dan ik. Je hebt mij verraden, je beste vriendin, dat was ik.’
‘Ik doe het voor jouw bestwil Juliette, zodat jij ergens psychiatrische hulp kan krijgen. En ik doe het voor dit dorp. Mensen hier willen gewoon getrouwd blijven en gelukkig.’
Met zijn druppende arm stond Mark Juliette met het grijze ducktape vast te binden. Jacob hielp hem, hij had al zijn kracht nodig haar vast te houden. Zijn kleren zaten onder de bloedspetters.
De politie was gearriveerd.
‘Wat is er hier gebeurd?’ vroeg er een.
Juliette bleef krijsen. ‘Zij… zij… Ze heeft haar ziel verkocht om mij te pakken te krijgen. Haar ziel verkocht… er is niets meer over van brave Irene.’ Ze lachte hysterisch.
De twee agenten namen haar bij de arm en brachten haar naar de politiewagen.
Ik hoorde Juliette nog schreeuwen. ‘Jij bent slechter dan ik, gemener, lager dan laag.
Ik kom terug. Ik kom altijd terug. Ik zal herrijzen. Je zult nooit van mij afkomen.’

Daarna kwamen de agenten terug ons huis in.
‘Mevrouw, mijne heren, wat is er precies gebeurd.’
Het bloed sijpelde door het provisorische verband van Marks arm.
‘U moet naar het ziekenhuis,’ merkte de agent tegen mij op.
‘Meldt u morgen op het bureau in Doetinchem voor de aangifte,’ zei de ander.
Ze klapten hun opschrijfboekjes dicht en liepen naar de wagen. Een tikte de pet aan.
We liepen terug het huis in. Ik dacht bij mijzelf: ze heeft gelijk. Ik was lager dan laag. Nu pas merkte ik dat het mes mij geraakt had en dat mijn jurk doorweekt was.
‘Kijk mij nou,’ zei ik, terwijl ik van schrik wankelde op mijn benen.
Jacob en Mark kwamen tegelijk op mij af om mij te ondersteunen. Ik zag de blik in Marks ogen. Hij haalde met rechts uit, sloeg Jacob op zijn kin. Die stortte als een lappenpop op de grond.
Mark omhelsde mij en kuste mijn haar.
‘Je bent er weer.’
Mijn karakter was zoek, mijn ziel verloren… en verder had ik alles terug.

De volgende dag begon ik aan het verslag voor de politie.

 

 

Van de redactie

Hulde Femmy voor dit originele en boeiende feuilleton. Met Mixed Dubbel bezorgde je een fikse schare bezoekers veel leesplezier. Voor je fans, onder wie de redactie, wordt het afzien zonder een dagelijkse portie Fijtentainment. Mede damkzij jouw schrijftalent kan Trefpunt Thailand zich onderscheiden, een eigen smoel tonen. Dank daarvoor.

 


Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.