Mixed Dubbel 74. Scheiding


Het bezoek van haar vriendinnen montert Irene niet echt op. Begrijpen zij wel hoe psychopatisch Juliette is?

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

Toen Monica de tweede keer langskwam, gingen we naar mijn kamer, dronken we samen koffie, praatten we over de gebeurtenissen. Ik vertelde over mijn angst. Dat ik de deur niet meer uitdurfde. Dat ik geen idee heb hoe het verder moest.
‘Blijf hier, denk sowieso niet aan een terugkomst naar Loerheide,’ zei Monica.
‘Want?’
‘Je wilt het niet weten.’
‘Jawel.’ Monica keek mij met aan. Ze zuchtte, trok haar mond samen, haalde haar schouders op en zuchtte nog een keer.
‘In Loerheide speelt zich een drama af. Juliette heeft Luca aan de kant gezet. Luca is er kapot van. Ik heb hem gesproken. De stakker kwam bij mij zijn beklag doen. Mocht ik jou eens tegenkomen, dan moest ik tegen je zeggen dat hij zich heeft vergist en dat jij gelijk had. Dat hij met blindheid geslagen moest zijn geweest. Dat Juliette bitter als gal is en gemeen als zuur. De arme jongen is er kapot van. Hij zag er slecht uit.’ Ze zoog haar wangen naar binnen om te laten zien hoe mager hij was geworden.
Dit keer had Monica de documenten bij zich voor de scheiding. Ze zaten in een grote A4 envelop, Irene stond erop geschreven in de bekende blokletters van Mark. Zelfs zijn handschrift maakte mij bijna aan het huilen.
‘Als je ze tekent, neem ik ze mee terug.’ Ik pakte de envelop aan en trok de stukken eruit.
‘Oké.’
Op mijn gemak bladerde ik de papieren door. Zoals ik al dacht zou ik na de scheiding redelijk vermogend zijn. De hele afwikkeling was koel, zakelijk, maar fair.
‘Als ik er aan toe ben zal ik ze tekenen.’ Ik schoof ze in de envelop terug en legde ze op mijn bureau. Het deed mij pijn dat hij zo’n haast had met de afwikkeling.
‘In het dorp gonst het van de geruchten. Mark en Juliette hebben iets samen. Mij hebben ze het niet verteld, ik krijg er pijn in mijn kop van als ik het hoor. Blind zijn die kerels. Dat na Luca, Mark met open ogen in de val loopt. Ik vrees ernstig voor zijn toekomst.’
Ze overhandigde mij een brief. Hij was van Mark. Monica was handig in het brengen van slechte boodschappen. Haar kleine inleiding zorgde ervoor dat de brief niet ongenadig hard aankwam.

Beste Irene,

Jou kennende zul je de papieren tekenen. Zo spoedig mogelijk zal ik het geld overmaken naar je rekening. Met jou heb ik de laatste jaren een moeilijke tijd doorgebracht, maar ik zal de mooie periode daarvoor niet vergeten.
In de tussentijd is hier het een en ander veranderd. Juliette kwam niet lang na jouw vertrek terug en bleek gelukkig helemaal gezond. Haar slechte kant is verdwenen en haar goede kant benut ze ten volle. Ze heeft haar draai gevonden in Loerheide.
De laatste maand zijn zij en ik met elkaar omgegaan. Je kunt zeggen dat we ‘verkering’ hebben. Dit vertel ik je, zodat je het niet van een ander hoort.
Hopelijk kun je het mij vergeven.
Ik wens je het beste,

Hartelijke groeten van Mark

‘Tja, deze weken zal ze lekker eten koken, als ze eenmaal getrouwd zijn, gaat er vast arsenicum in,’ zei Monica.
‘Getrouwd?’
‘Volgens mij is dat het plan. Ik ga nu. Lees alles rustig door. Ik moet nog naar het centrum en wil voor de spits terug.’
Ze ging en ik zwaaide haar uit vanaf het balkon. De grote bus stond achter op de parkeerplaats. Ik bleef staan tot ik hem zag verschijnen en verdwijnen. Buiten rook het viezer dan binnen. Met een zucht trok ik de balkondeur dicht. Aan mijn bureau ging ik met mijn hoofd in mijn handen piekeren.
Mark ging de heks toch niet tot vrouw nemen. Dan was hij knettergek. Ik krabde op mijn hoofd. Hoe kon ik dat voorkomen? Ik liet de echtscheidingspapieren waar ze waren. Ondertekenen? Mijn rug op. Ik miste Mark. Ik zat hier bij mijn oude tante, hij daar met een kreng van een wijf. We waren gelukkig geweest in ons pandje in Loerheide, ik had er mijn draai gevonden. Waardoor was het fout gegaan? Juist! Ja… door creepy Juliette Lenoir, door Justine Swartbol, met haar driedubbele agenda. Door de verschrikkelijke listen en streken. En uiteindelijk kreeg ze haar zin. Het kon best zijn dat Ome Bob en Monica vonden dat ik beter af was zonder Mark, maar was dat zo? Het ging er toch om wat ik van hem vond? Hoe goed ik mij bij hem voelde? En daar was niets verkeerds aan geweest. We waren een tof stel.
Alle mannen van onze tennisvriendinnen had ze in bed gekregen, had Juliette gezegd, behalve mijn Mark. Hij was mij trouw gebleven, door dik en dun, ondanks alle drama’s. Ik was degene die plat was gegaan voor een ander.
‘Ik zal Mark krijgen,’ had Juliette gezegd. Aan mij de taak dat te voorkomen.

Ineens schoot het mij te binnen: aanval is de beste verdediging. Tijdens mijn ziekte en na de dood van Madonna was het mij ineens genoeg geweest. Ik hervond mijn kracht. Ik ging de strijd aan.
De laatste keer riep ik de hulp in van Jim. Hij verloste mij van de draak, al bleek dat een tijdelijke oplossing. Met hernieuwde kracht was ze aan komen stormen.
Ik moest nadenken. Hoe kon ik van haar winnen? Ik moest haar gedrag begrijpen, snappen wat haar volgende stap zou zijn. Zoeken naar haar zwakke plek. Die zou ik moeten vinden, want we waren vaak genoeg met elkaar opgetrokken.
Volgens Romana en Jim was ze verliefd geworden op mij. Ze hield niet van mannen, had ze beweerd. Misschien had ze een hekel aan het mannelijk geslacht door de ervaringen met haar vader, haar man, haar broer. Als de dingen die ze vertelde tenminste op waarheid berusten. Want liegen kon ze als geen ander. Daarnaast haatte ze iedereen die haar in de weg zat, vertelde Romana. Dat had ik aan den lijve ondervonden. Haar strijd tegen mij leek ze onvermoeibaar voort te zetten.
Ik probeerde gesprekken te herinneren, uitspraken van Juliette die mij zouden kunnen helpen. Wat zei ze toen ik ziek was?

‘Ik heb de pest aan mensen zoals jij. De hele wereld ligt aan hun voeten. Leuk mannetje, leuk huisje, leuk werk, leuke vrienden en vriendinnen. En toen liet je mij links liggen. Dat pik ik niet, daar heb je je in vergist. Als je aardig was gebleven, was dit niet gebeurd. Zo kan je met mij niet omgaan, Irene. Daarvoor moet ik je straffen. Voor jou was het niet genoeg dat ik je bewonderde. Je wilde dan die en dan die… mij vond je niet voldoende. Je hield dingen achter.’

Ze was pathologisch jaloers.

Waar zou ze ik haar gek van jaloezie door kunnen maken? Hoe kon ik haar triggeren tot fout gedrag waardoor mensen in gingen zien dat ze niet deugde?
Ik keek mijn kamer rond. Wel… hier was niks waarmee mij het zou lukken haar jaloers te krijgen. Volgens mijn vriendinnen zag ik er niet uit. Ik stond op en keek in de kleine spiegel waarin het weer bruine vlekken had gemaakt.
Een mager kopje met blauwe kringen onder de ogen. Een warboel aan donker haar. Ik hoorde Juliette op de achtergrond gniffelen. Wie is de schoonste in het land? Ze zou dubbelslaan van het lachen als ze mij nu zag. Zelfs geen beauty meer at night.
Mijn truc zou lukken als ik er fantastisch uit zou zien en gelukkig was. En als ik terugging met een man die in haar ogen nog aantrekkelijker was. Ik piekerde door. Ik moest dus onweerstaanbaar mooi zijn en een fantastische kerel aan mijn arm hebben. Wie o, wie?


Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.