Mixed Dubbel 72. Een stralend middelpunt

Irene zit al snel weer in haar vertrouwde werkritme. Dan komt vriendin Monica langs…..

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

Tantes koffie zette ik in salon. Mopperend ging ze mijn kamer uit. Met een schuin hoofd keek ze naar mij.
De pot en twee kopjes nam ik mee naar mijn kamer. Monica stond bij mijn bureau en bekeek de foto’s.
‘Mark staat nog op je bureau.’ Ik haalde mijn schouders op.
‘Vertel verder over Juliette.’
‘Haar tbs in Groningen is gedaan, ze is beter.’
‘Beter? En.. is ze dat?’
‘Ja, hoe moet ik het zeggen. Ze is er gewoon weer. Vaak te vinden op de Lange Akker,’ Monica durfde mij waarschijnlijk niet aan te kijken. Ze bekeek haar handen.
‘Ze was met Luca, dacht ik?’
‘Officieel is ze bij Luca, maar ook bij Mark. Dat weet ik omdat ik ‘spulletjes’ van haar aantref. Ze wil zeker en vast dat ik ze zie. Misschien hoopt ze dat het jou ter ore zal komen, tenminste…. ik weet het niet zo precies, maar na enige overdenkingen vind ik dat je het moet weten. Al ben ik bang dat het je van streek zal maken.’
Ze had gelijk. Meteen likten rode vlammen aan mijn zenuwen, een ijzeren vuist kneep in mijn maag, ik hoorde enorme trommels achter mijn oren beuken. Wat zou ze met Mark van plan zijn, en wat kon mij overkomen, was ik in gevaar, zou ze naar Den Haag toe komen? Zou ze het weten van haar broer, dat hij dood was, doodgeschoten, volgens Romana door zijn eigen vader.
Misschien hadden ze gelijk en was ze genezen. Daar hoopte ik op. Maar geloven deed ik het niet.
‘Je werkt weer aan de Lange Akker?’
‘Werkte… ik ben weggegaan. Ik kon het niet meer aan. Het leek mij een soort verraad aan jou, nu Juliette er kwam.’ Dat snapte ik, en ik was haar dankbaar.
‘Enne… hoe is ze? Heb jij het idee dat ze normaal is?’
Monica bestudeerde haar handen opnieuw en friemelde aan haar nagelriemen.
‘Ze doet overal aan mee. Je weet wel. Tennis, feestjes. Ze loopt vrolijk fluitend in het rond met iedereen. Het stralende middelpunt.’
‘Met mijn vriendinnen?’ Ik moest wat wegslikken. De slagwerker in mijn hoofd was begonnen door te rammen.
‘Ach, Lady’s day trofee is voor iedereen, toch, als ik het goed heb begrepen?’ Monica was geen lid van de tennisclub. ‘Je hoeft niet te verwachten dat Marit en Laura bij Juliette de deur platlopen. Marit loopt niet meer hard met Mark op zondagmorgen.’
‘mmm… vanwege Juliette?’
‘Marit wil een keer langskomen. Hier bij jou. Ze vertrouwt het niet. Ze kwam mij een keer tegen en vroeg of ik nog contact had. Maar ik haalde mijn schouders op. ‘Mocht je haar zien, benadruk dan dat ik langs wil komen’ zei ze, ‘Met die stomme e-mails kom ik niet verder.’’
‘Ik zal erover denken. Het is moeilijk. Het lijkt mij heerlijk om iedereen te zien, maar ik kan nog niet beginnen met vertellen wat er is gebeurd. Echt waar, ik moet het eerst op een rijtje hebben. De waarheid gaat niemand geloven, ik kan er een boek over schrijven.’
‘Ik zei tegen Marit, dat je haar niet zou vergeten, net zo min als je andere vrienden. Alles komt goed. Daar vertrouw ik op.’
Ze dronk haar koffie.
‘Ik moet gaan. Hup, naar het volgende adres.’
Ik gaf haar een knuffel en zei:
‘Heerlijk dat je er was. Doe de meiden de groeten.’
Plechtig beloofde ze mij dat ze weer langs kwam als ze in de buurt was.
Op Monica kon ik vertrouwen. Dat moest ik in mijn oren knopen, het zou van belang kunnen worden.
Ik zwaaide haar uit vanaf het balkon.
‘Lieve vrouw,’ zei tante die mijn kamer binnen was geslopen.
‘Ja, zeker, ze hielp mij met de huishouding vroeger.’
‘O, het was je poetsvrouw. Had dat dan meteen gezegd.’ Tante liep hoofdschuddend weg.

Er was een kwelling bijgekomen, een allesoverheersende kwelling. De draak die met zijn grote klauwen mijn schedel inboorde, met zijn vuur mij de adem benam, had zelfs de kraaien verjaagd. Juliette was terug. De heks was terug. Ik had nog maar een zorg!

Ik ging verder met mijn werk, werk, werk. Raven, kraaien en draken liggen op de loer,ze vliegen rond mijn hoofd, maar ik concentreer mij op d-tjes en t-jes, leerdoelen en toetsvragen. Er waren een paar e-mails te beantwoorden. Eén van Marit en één van Laura. Post uit het verre Loerheide.

‘Beste Irene,
Binnenkort wil ik een bezoekje aan Den Haag brengen.
Het leek mij leuk dan ook even bij jou aan te wippen.
Wanneer schikt het je?
Doei Marit’

‘Hoi Irene,
Gaat het met je?
Ben je al over de klap heen?
Volgens mij zit het allemaal heel ingewikkeld in elkaar.
Als ik zie wat er nu in Loerheide gebeurt.
Hopelijk maak je het naar omstandigheden goed.
Met mij alles oké.
Groetjes Laura’

Mijn vrienden repten met geen woord over Juliette tegen mij. Ze durfden het niet, en dat kon ik mij voorstellen. Ze dachten een draak naar mij toe te sturen die zijn klauwen zou uitslaan op de gevoelige huid van mijn schedel, wat inderdaad gebeurd was toen Monica het verteld had. Maar, dat was echt waar, ik had het niet niet willen weten. Ik antwoordde dat het een goed idee was hen een keer te treffen. Misschien konden ze Wende meevragen. Ongetwijfeld zouden ze mij uit de doeken doen hoe het met Juliette ging.
Achter mijn computer maakte ik een stuk af voor Mop van Sgegge en Moense. Bij de hoofdstukken moest ik diagnostische toetsen maken. Ik deed werk wat de auteurs niet konden. Voor mij was het routinewerk. Nog een factuurtje erbij typen, daarna konden de spullen weg.

 

Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.