Mixed Dubbel 71. Werk


Irene werkt aan zichzelf. Haar vriendinnen willen haar terug naar huis. Weer samen met Mark ook.

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

In mijn antwoord vroeg ik om rust en tijd en schreef dat ik mij zal melden als ik daar aan toe ben. Daar bleek iedereen voorlopig vrede mee te hebben. Met van Gendt en Loos kwamen een aantal koffers en dozen met mijn persoonlijke bezittingen. Ik stond er vreemd bij te kijken toen de mannen de spullen in de kamer zette. Mark nam geen halve maatregelen. Was hij opgelucht over mijn vertrek, of beledigd, dat zou ook kunnen. Hij kon slecht tegen zijn verlies, of tegen kritiek.
Ik gaf de bezorgers een fooitje. Met grote passen liepen ze het huis uit. Ik keek door het raam, voor de flat stapten ze hun grote vrachtwagen in, die, door dubbel geparkeerd te hebben gestaan, voor een flinke opstopping had gezorgd. Ze gaven gas en waren weg.
Ik deed de dozen open. Er waren er spullen uit mijn werkkamer, de presse-papiers, fotootjes met Madonna, vriendinnen en een trouwfoto. Als ik niet oppaste kwamen de tranen weer. Een paar met mijn kleren.
‘Als je ruimte tekort komt, kun je de kasten in het kleine kamertje gebruiken hoor. Die staan leeg.’
‘Bedankt, tante.’
Sommige kledingstukken droegen een bijzondere herinnering bij zich. Ik zag Juliette nog voor mij in mijn lage Replay spijkerbroek met riem. Er waren spullen verdwenen, die prachtige witte broek. Waarschijnlijk had ze die achterover gedrukt en aan Jim gegeven voor mijn maten. Ondanks dat sommige kleren mij aan met Juliette herinnerden, had ik ze niet weggegooid.
‘Gaat het meisje.’
‘Prima,’ zeg ik, ‘Het is prettig om mijn eigendommen bij de hand te hebben.’
Ik zette de foto van Madonna en mijn vrienden op mijn bureau. Met onze trouwfoto stond ik in de hand. Het was een vreselijke dag, die trouwdag, maar we lachen blij naar elkaar. We waren echt gelukkig. Ik zet hem naast die van Madonna.

Aan het eind van de middag toen de laatste dozen uitgepakt waren, belde ome Bob:
‘Ja, ze hebben werk, niet te veel. Een beetje bureauredactie en wat kleine projecten voor eindredactie. Daar kunnen ze echter niet de hoofdprijs voor betalen. Wat is je tarief?’
‘Afhankelijk van de klus 60-85 Euro per uur.’
‘Dat vermoeden had ik al, dus dit is niets voor jou. Ze willen zo’n 30-40 Euro betalen.’
Het is een tijd geleden dat ik voor die bedragen heb gewerkt.
‘Ik zal het eerlijk zeggen. Op dit moment heb ik geen andere keus en ik ben blij dat u uw best voor mij hebt gedaan.’
‘Nou dan moet je morgen maar bij Mop in ’t Sand langs gaan. Die heeft een klus uit te besteden. Zo rond tien uur is ze er meestal.’
Bij het avondeten zei ik tegen tante Zus:
‘Al mijn spullen zijn hier, ik heb werk. Het begin van een nieuw leven.’
‘Mooi, en we maken er wat van, hoor.’

De regen sloeg tegen de ramen. Als een gek zat ik materiaal te corrigeren van een persoon die nodig eens een cursus Nederlands voor beginners zou moeten volgen. Iedere dag deed ik een hoofdstuk, voegde een begeleidend schrijven bij met een verslag over de werkzaamheden en een factuur. Ik hoopte dat ze snel zouden betalen. Ook nog op de zak van tante teren zou mij te gortig zijn.
De lucht, de inrichting en het behang wende, daarbij had ik wat persoonlijke decoratie toegevoegd. Het zou te ver gaan om te zeggen dat ik mij thuis voelde, het was draaglijk.
De tijd dat ik niet werkte, werd gevuld met vier akelige kraaien die in mijn hoofd prikten, het gemis van Mark, van mijn vroegere leven, verdriet om Jim, schaamte en spijt.
Ik wilde mijn vorige leven terug. Daarna loerde de schaamte om de hoek, dat ik mij misdragen had, met een andere man, hoe kon ik Mark recht in de ogen kijken. Jim, het onvoorstelbare, het verlangen dat mij mijn verstand had benomen, hoe dat voelde, een groeiende, stuwende golf, een tsunami van lust, waaronder ik bedolven werd. Daarna volgde er spijt, en dan praatte ik op mezelf in, spijt! Ik hoorde spijt te hebben. Maar hoe kon iemand spijt hebben van zoiets overweldigends. Zeker wist ik dat ik het nooit meer zou meemaken. Spijt had ik misschien dat het zo’n korte periode was geweest.
Dat alles betekende niet dat Mark had afgedaan. Vanaf de eerste keer dat ik hem zag, was hij mij zo goed bevallen. Hij was een begeerde vrijgezel, werd mij uitvoerig op mijn bruiloft verteld, maar hij koos mij. Dat was een feit. Van alle vrouwen in de wereld koos hij mij.

Om niet over akelige dingen te denken, bleef ik werken, werken, werken.
De eerste klus voor Sgegge en Moense ging vlot, vandaar dat de volgende opdrachten snel volgden. Ik kon ook wat voor andere uitgeverijen gaan doen. Het draaide weer.

Op een winderige morgen kwam Monica voor het eerst langs. Het was druk op het transportbedrijf van haar man. Met de gekoelde bus had ze zuivel af moeten leveren bij de Voetbalvereniging Ado, nieuwe producten voor de kantine.
Aan haar verwilderde blik zag ik meteen dat er iets mis was.
‘Hier woon je dus. Iets heel anders dan de villa in Loerheide.’
‘Kom binnen, koffie?’
Ze schudde haar hoofd en begon meteen te vertellen.
‘Je gelooft het niet… echt niet.’
‘Kom binnen, kom.’ Ik leidde haar mijn kamer in. Ze plofte neer op mijn bed.
‘Mijn hemel. Dit is echt een zootje.’
‘Ik mis jou,’ zei ik.
‘Nou, hier kan een poetsvrouw geen eer mee inleggen.’
‘Wat geloof ik niet? Daar begon je mee toen je binnenkwam.’
‘Juliette is terug in Loerheide.’
Ik sloeg mijn handen voor mijn mond. Ze leefde nog. Hoe kon het dat ze terug was gekomen? Waar zou ze geweest zijn? Wat waren haar plannen?
‘Ik ga koffiezetten.’
‘Wie is er kindje?’ Tante Zus keek om de hoek in de keuken.
‘Een vriendin, tante. Uit Loerheide.’ Ze liep mijn kamer in en ik hoorde uit de keuken gekwebbel. Tante was bij Monica gaan zitten.
‘De koffie is zo klaar.’
‘Lekker!’ zei tante, ‘We kunnen ook in de kamer gaan zitten?’
‘Nee, ik moet met Monica praten. Het is dringend.’


Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.