Mixed Dubbel 67. Verhuizen


Deel 4 De afrekening

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

Wat moest ik Mark vertellen als hij terugkwam van zijn buitenlandse reis? Hoe kon ik doen alsof er niets aan de hand was?
‘Hoe is je week geweest?’ zou Mark vragen.
‘Prima, ik heb fantastische seks gehad met mijn jeugdliefde, helaas is hij vervolgens door het hoofd geschoten en gelukkig ben ik zonder kleerscheuren thuisgebracht.’
‘Oh,’ zou hij vragen, ‘wat aardig dat je een lift hebt gekregen naar huis, van wie?’
‘Romana, de vrouw van Jim, pikte mij op na mijn vlucht. Wat die te vertellen had! Wist je dat Juliette de zus van Jim was? Dat zij door hem aangezet was om mij het leven zo zuur te maken dat ik hem ten einde raad in de armen zou vallen?’
‘Zo, zo, wat een fantasie. Is de krant er al?’
‘Ja, hij ligt op tafel.’ Na zo’n drukke reis wilde hij vooral bijkomen.
Vervolgens zou ik de aardappels opzetten en de tafel gaan dekken. Tijdens het eten zou zijn succes aan de orde komen. Hij zou vertellen dat de mensen aan zijn lippen hadden gehangen. Als hij echt op deze manier zou reageren, was er niets aan de hand en konden we doorgaan waar we waren gebleven. Wat een cynische gedachte, foei.
Mark, Jim en ik. Twee mannen en een vrouw. Hoewel… een was er niet meer.
In mijn stoutste dromen had ik niet kunnen verzinnen wat ik voor Jim betekende. Lang voorbij zijn grote liefde, meer zijn obsessie. Hij was volkomen gestoord, dat moest ik toegeven. Zijn zus, ook knettergek. Het zat in de familie klaarblijkelijk. Die Juliette of Justine, hoe ze ook heette, moest een intelligente meid zijn. Niemand had het in de gaten, behalve ik. Al mijn vrienden dachten dat ik mijn verstand had verloren toen ik haar beschuldigde. Ik had het overleefd, het was achter de rug.
Ik wreef over mijn gezicht. Eerst maar eens een nacht erover slapen.
Door mijn vlucht was ik totaal uitgeput.Het kostte mij moeite de trap op te komen.
‘Je kamer staat altijd voor je klaar. Waarom ben je niet naar mij toe gekomen?’ had tante Zus gevraagd toen ik ziek was. Terug naar Den Haag, naar mijn tante, dat was een optie. Wie had dat ooit kunnen denken.

Na een chaotische nacht, te uitgeput om niet te slapen, maar te veel in de war om het droomloos te doen en dus achtervolgd door de ergste nachtmerries, werd ik doodop wakker. Ik keek rond in de slaapkamer. Wat zag het er vreemd uit. Was dit werkelijk het bed waar ik jaar in jaar uit met Mark had geslapen. De lichte hoeslakens, de kussenslopen, voor het eerst kwamen ze mij vreemd voor. De wekker gaf 7.30 aan. Ik draaide op mijn andere zij.
Had ik werkelijk die geblokte gordijnen uitgezocht? De lege plek naast mij. Had die mij uiteindelijk opgebroken, dat hij er meestal niet voor mij was?
In mijn bed lag ik mijn activiteiten voor de komende dag te plannen. Ik zou wat kleren en mijn werkspullen meenemen. In ieder geval had ik mijn laptop nodig.
Voor Mark zou ik een brief achterlaten. Daarover had ik getwijfeld, maar ik durfde hem niet onder ogen te komen. Later zou ik met hem praten, als ik uitgerust was.
Monica moest ik op de hoogte brengen en een e-mail sturen naar mijn vrienden.

Vreemd wollig achter mijn ogen douchte ik voor de laatste keer in deze chique badkamer. Met een akelig branderig gevoel in mijn maag kleedde ik mij aan. Ik moest niet denken aan klauterpartij in die WC, de schoten, de angst. Het zweet gutste langs mijn ruggengraat.
Zijn dood, het feit dat hij was gestorven, daar in dat restaurantje, ik kon het niet geloven. Ik miste hem. Ergens op de achtergrond was hij mijn hele leven aanwezig geweest, mijn hulp in nood. Degene waarbij ik terecht kon.
Ik trok een spijkerbroek aan en een shirt, ik hoorde hem zeggen: ‘Ik houd van vrouwelijk kleding’ en dacht aan de kast vol prachtige spullen die hij voor mij had aangeschaft. Met mijn handen duwde ik mijn haar goed. Make-up kwam een andere keer. Ik had geen puf.
Ik hoopte dat ik wijze beslissingen zou nemen.

Eerst naar Monica, degene sowieso achter mij stond. Degene zonder vlekje.
‘Wat zie jij eruit,’ zei ze toen ze de deur open deed. Ze woonde in het gewone buurtje van ons villadorp, waar ook Jackie en Wende woonden.
‘Slechte nacht gehad.’
Achter haar liep ik door het halletje de kamer in en plofte neer op de lederen driezitsbank. Monica veegde haar handen af aan haar schort. En nam plaats in de stoel ertegenover en trok haar wenkbrauwen op. Het was niet gewoon dat ik haar thuis opzocht. Dit was de tweede keer dat ik hier kwam.
‘Ik ga weg. Terug naar Den Haag.’
‘Wat,’ riep ze uit, ‘het leek juist beter te gaan de laatste tijd.’ Nogmaals veegde ze haar handen aan haar schort. Wreef in haar handen.
‘Er is de afgelopen weken te veel gebeurd. Ik moet denken.’ Ik kreeg de woorden nauwelijks uit mijn strot. Volgens mij was ik in mijn leven nog niet zo moe geweest.
‘…eerlijk gezegd vind ik dat je jaren eerder had moeten gaan.’
‘Echt?’
‘Van een afstandje lijkt je huwelijk geweldig, maar als je het, zoals ik, van dichtbij heb bekeken, nee… dan is het dat beslist niet.’ Ze schudde haar hoofd.
‘Ik wil graag contact met je houden,’ zei ik, terwijl ik haar een papier overhandigde,‘Op dit briefje staat mijn nieuwe adres. Voorlopig ga ik bij mijn tante in Den Haag wonen.’
‘Jammer dat je zo’n eind weg gaat. Je bent een vriendin van mij geworden. Het is gezellig om samen koffie te drinken.’ Ze stond op en pakte pen en een boekje uit een klein eiken kastje, dat een erfstuk zou kunnen zijn. De kleine kamer stond volgepakt met meubels. Haar hond belegde het enige stukje vrije vloer. Het was een Sint Bernard, niet echt het geschiktste ras voor deze ruimte.
Monica bekeek het adres, en schreef het over.
‘Als ik in de buurt ben, kom ik aan, hoor.’ Haar man had een koeriersbedrijf en als het erg druk was reed ze voor hem, ook weleens naar Den Haag.
‘Dat moet je doen, graag.’
Na de knuffel van Monica kreeg ik van de weeromstuit tranen in mijn ogen. Mijn emotionele drempel was zo hoog als een vloeipapiertje.


Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.