Mixed Dubbel 66. Sadiste


Romana, de vriendin van Jim, maakt de puzzel af. Justine is een sadiste

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

Romana zat te wachten op mijn reactie.
‘Vandaar dat ik schoenen, bh’s en kleding kwijtraakte toen ze bij mij woonde. Daardoor wist Jim mijn maten. Daarom zat ze in mijn privé-spullen te snuffelen. Ze hoorde bij de inlichtingendienst van de maffia. Alles wat Jim wist, kwam van Juliette. Weet je wat die Juliette mij allemaal heeft aangedaan?’
‘Het is uit de hand is gelopen, als ik het goed heb begrepen. Toen wisten wij dat niet. Daar vertelde Justine ons niets over. Die deed gewoon haar verslag. We hoorden dat je ziek was, maar volgens ons knapte je op. Ze moet geflipt zijn. Van jongsafaan had Justine vreemde sadistische trekjes als iets haar niet van pas kwam. Voor de lol trok ze als kind al de pootjes van spinnen en insecten uit, draaide de kat aan zijn staart in het rond, je kent dat soort fratsen wel. Haten kon ze iemand als geen ander. Ze heeft je dwarsgezeten, geloof ik?’
‘Dat is het understatement van het jaar. Tot twee keer toe heeft ze mij geprobeerd te vermoorden. Dat is in jullie branche niets bijzonders. Collateral damage zullen we maar zeggen,’ zei ik scherp.
‘Je begrijpt het verkeerd. Jim wilde poolshoogte nemen van jouw huiselijke situatie. Als je gelukkig was zou hij je met rust laten, al vond hij die Mark van jou een eikel.’
‘Aha. Mark blijkt degene te zijn die niet deugt.’
‘Je moet niet slecht over Jim denken. Hij heeft nauwelijks bloed aan zijn handen en heeft bijna nooit de wet overtreden. Speciaal voor jou bleef hij eerlijk.’ Juliette ging door mijn gedachte. Zou er ‘geen bloed aan zijn handen kleven’? Hoe was zij dan aan haar einde gekomen? Niemand had ook maar iets van haar gehoord. Ik zweeg over Juliette, mijn eigen rol daarin was beslist niet fraai. Ik zei:
‘O ja, hoe kwam hij dan in de gevangenis terecht toen ik hem op mijn zeventiende belde?’ ‘Dat waren de oude regels in zijn familie: je moest wennen aan de bajes. Dat je wist waar je het over had als je eenmaal baas was. Alle jongens van de familie moesten daar doorheen. Laten we het een stage noemen of een ontgroening.’
‘Het zijn andere normen en waarden dan waar ik aan gewend ben, dat is zeker.’
‘Voor alle duidelijkheid,’ vervolgde Romana, ‘Jim was van plan je over te halen om naar hem toe te komen. Omdat je zo rechtschapen bent, moest daarvoor nogal wat overtuigingskracht gebruikt worden. Justine had de taak gekregen het je moeilijk te maken, zodat je hem zou bellen. Hoe beroerd het ook met je ging, jij bleef het zelf oplossen. Op een gegeven moment was ze ten einde raad. Meer dan eens zei hij trots: ‘Ze is zo’n goed mens.’ Dat ging Justine op de zenuwen werken. Die perfecte Irene, ik werd daar ook ziek van. En Jim maar zeggen: ‘zo’n goed mens is ze nu eenmaal.’ Ze kreeg een pesthekel aan je. Haar maatregelen werden steeds harder. Dat ze je wilde vermoorden, wist Jim uiteraard niet,’ vertelde Romana, ze keek mij aan. ‘Ik hoop dat je gelooft dat Jim nooit heeft geweten dat het zo uit de hand liep.’ Er zat voor mij weinig anders op.
Romana deed het verhaal alsof het een verslag was van een vakantiereisje met haar broer. Die mensen wisten niet meer wat goed en slecht was.
‘In ieder geval is Justine Swartbol een gestoorde sadist. Jaren heeft ze in een tbs-kliniek gezeten. De laatste tijd heb ik niets meer over haar gehoord, jij?’ vervolgde ze. Beter dan ieder ander wist ik dat het logisch is dat niemand meer iets van haar where abouts op de hoogte was.
‘Volgens mij is ze, onder druk van Jim, overgeplaatst naar een andere kliniek. Daarna heb ik haar niet meer gezien,’ zei ik naar waarheid. De vraag bekroop mij of hij zijn eigen zus omgebracht zou hebben om mij te krijgen? Het was te veel.

Om iets normaals te horen, besloot ik van onderwerp te veranderen.
‘Hoe is het met je kinderen? Zijn het lieve jongens?’
Romana’s gezicht klaarde op: ‘Het zijn prachtige kinderen.’
‘Dat kan ook niet anders met zulke knappe ouders,’ zei ik beleefd en gemeend.
‘Ze gaan niet de zaak in. Mijn vader denkt daar anders over, maar ik wil het niet. Die jongens maken na hun school net als gewone kinderen een studie af. Misschien vroeg om daar al over te beginnen, maar zo wil ik het en Jim dacht daar niet anders over.’
Voor Romana’s gezondheid leek het mij beter dat ze haar vader niet zou tegenspreken, maar ze klonk overtuigend genoeg.
‘Wil je nog een glaasje?’
‘Nee, ik ben moe en ik moet nog rijden.’
‘Je mag hier blijven slapen, hoor.’
‘Nee, dat lijkt mij onverstandig. We kunnen beter door niemand met elkaar gezien worden. Het is tijd om op te stappen. Er zullen mensen zijn die zich afvragen waar ik ben.’
‘Bedankt dat je mij van de dood hebt gered. Ik hoop dat het je goed gaat. Misschien kan ik ooit nog wat voor je terugdoen. Dan kom je maar. Je weet waar ik woon.’
Er kwam een vage glimlach op haar lippen.
‘Ineens kan ik mij voorstellen wat Jim met je wilde. Diep in zijn hart wilde hij een normaal leven leiden, met gewone mensen en met zo’n vrouw als jij naast zich in bed.’
Ik glimlachte om het twijfelachtige compliment.
We schudden elkaar de hand en ze ging. Haar Toyota Camry verdween toen ze rechtsaf de hoek om sloeg.

Ik ging in mijn schommelstoel zitten, die nog warm was van haar lichaam. Door een pijnlijk en schrijnend gevoel merkte ik hoezeer ik Jim miste. Natuurlijk haatte ik hem ook. Justine, Juliette… volgens Romana wist hij niet hoe erg ik er aan toe was. Aan de andere kant schepte hij over mijn rechtschapenheid op. Brave, brave Irene, braafste aller vrouwen, hoorde ik Juliette snerend zeggen. Hij had kunnen weten hoe slecht het met mij moest gaan voor ik zijn hulp zou vragen.
Heen en weer bewegend in mijn stoel dacht aan zijn lippen op de mijne. Mijn lichaam kreunde van verdriet. Het werd tijd voor de realiteit, ik pakte de afstandsbediening en zapte naar het laatste nieuws.

‘Bij een schietpartij in een restaurant op de Denneweg in Den Haag zijn de Haagse zakenman Jim Swartbol en zijn chauffeur vermoord. Volgens de politie had Swartbol connecties met de Haagse onderwereld. Het lijkt een afrekening in het criminele circuit. Politiechef Henk Roodhart hoopt dat er geen herhaling komt van de maffiaoorlog in de negentiger jaren. Die leek gesust te zijn door het huwelijk van Swartbol met de dochter van de Joegoslavische zakenman Rancovic. Jim Swartbol werd ook ‘de Capo met de schone handen’ genoemd, vanwege het feit dat hij nauwelijks geweld gebruikte.

Op hetzelfde moment dat Irene Blankenstein het nieuws bekeek, deed Juliette/Justine Lenoir- Swartbol een kleine tweehonderd kilometer noordelijker, dat ook. Jim is dood, dacht ze, wat een geluk. Langzaam rekte ze zich uit. Eindelijk kon ze de vrijheid tegemoet. Tijd om terug naar Loerheide te gaan. Er was nog een klusje dat ze eindelijk af kan maken.


Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.