Mixed Dubbel 45. Dokter

Irene krijgt extra glas water van kwelgeest Juliette. Smaakt bitter. Slaapmiddel!

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

In de verte hoorde ik mensen op gedempte toon met elkaar praten.
‘As ze aa a a ss oe’ drong langzaam tot mijn hersens door. Verstaan kon ik het niet, maar ik snapte meteen dat het mijn huisarts was en ik probeerde mij beter te concentreren. Ik moest alert zijn. Mijn redding kwam eraan gelopen.
Het was inderdaad de dokter. Kom op: wakker blijven nu, sprak ik mijzelf streng toe.
‘Ben blij te horen dat het wat beter gaat,’ zei ze.
‘Als er wat is, dan bel ik u onmiddellijk. Dagelijks langskomen lijkt mij niet nodig.’ Wat klonk Juliette vriendelijk, met haar zachte melodieuze stem, ‘ik kan alles voor haar doen wat nodig is en in geval van nood bel ik u onmiddellijk.’ Ze deed een poging de dokter het huis uit te krijgen, en ze wilde haar niet terug laten komen.
Op wilskracht opende ik mijn ogen.
‘Waaheh’ riep ik zo hard ik kan. De dokter kon het juist verstaan. Ze kwam naar mij toe.
‘Ze wil geloof ik een beetje water.’ Van mijn nachtkastje pakte ze het glas en vulde het bij aan de wastafel. Voorzichtig tilde ze mijn hoofd op en goot voorzichtig water in mijn mond. Zoveel ik kan slurpte ik op.
‘Wedah’, fluisterde ik in een poging haar te bedanken.
‘Je moet haar goed te drinken geven hoor.’De dokter richtte zich tot Juliette, ‘niets zo belangrijk als water.’ Juliettes glimlach bevroor op haar lippen. ‘Natuurlijk dokter, ik zal er aan denken.’
Met mijn goede hand pakte ik haar mouw: ‘ep, elp..mij?’ Vriendelijk knikte ze mij toe.
‘Het komt allemaal goed, Irene, je was altijd gezond en sterk. Je kunt dit aan.’ Haar vriendelijk glimlach, en vertrouwde stem stelde mij gerust. Uit haar tas pakte ze een smeerseltje en deed dat op mijn lippen.
‘Wat zijn haar lippen droog. Ik laat dit hier, kun je af en toe smeren,’ ze keek naar Juliette. Die knikte en bedankte de dokter.
Ik probeerde nog een keer, ‘elp, ep.’ De dokter klopte op mijn arm.
‘Komt goed. Sterkte,’ zei ze tegen mij en liep de trap af. Ik zou het uit willen schreeuwen, zou willen stampvoeten, maar ik lag in bed. Daar kwamen de tranen, ik had eerder moeten huilen.
Hoe dan ook, het was het mijn tweede dag met twee glazen water, de dokter had mijn leven verlengd, iets waar dokters voor zijn. Of zou het eerste van vandaag niet tellen door het slaapmiddel erin?
Beneden in de kamer bevestigde Juliette bevestigde dat ze zou bellen als het nodig was. Een laatste groet en weg was ze. De dokter was weg. Hoop in rook opgegaan.
De wereld verdween langzaam.

De deurbel wekte mij. Vanuit de woonkamer kon ik het gesprek volgen. Zo’n open trap naar boven had zijn voordelen. Juliette praatte tegen iemand.
‘Nee, liever niet, heb je mijn e-mail niet gelezen?’ Wie zou het zijn?
‘De dokter heeft liever niet dat ze bezoek ontvangt.’
‘Wat raar en eerder mocht het wel?’ Het was Wende.
‘Haar toestand verbetert niet zo snel als gedacht, dus pas op de plaats zei de dokter. Dat heb ik in een e-mail geschreven aan jullie.’
Ik was redelijk wakker en vertrouwde meer op mijn volume.
‘Waaaaaaahhhh’ riep ik zo hard ik kon.
‘Hoor,’ zei Juliette vrij hard beneden, ‘ze is wakker. Ik moet haar gaan verzorgen. Ze roept geloof ik om water. Je hoort het meteen wanneer ze bezoek mag ontvangen. Dan e-mail, oké?’
Pratend liepen ze de gang in en vervolgens werd de deur dichtgeslagen. Wende ging, ze liet zich afschepen. Waarom geloofde iedereen Juliette.
Stampend van woede kwam ze de trap op.
‘Als je het lef hebt om nog eens zo’n herrie te maken als ik met iemand praat,’ schreeuwde ze toen ze mijn slaapkamer binnenkwam, ‘dan plak ik je mond dicht met tape. Als ik dat eraf trek, scheur ik die vellen van die mooie droge lipjes van je in een keer eraf, snappie……’, ze was woest, ‘dus mondje dicht voortaan.’ Haar zwarte haar stak in pieken alle kanten van haar hoofd af, alsof ze haar vingers in een stopcontact had gestoken.
Met haar ogen wijd opengesperd, haar vertrokken gezicht, de dunne streep van haar mond in haar bleke gezicht zag ze er meer uit als een lelijke, oude, krankzinnige heks dan ooit. Hoe kon iemand het ene moment de vriendelijkheid zelve zijn en het andere moment een sadist. Ondertussen raakte ik er van overtuigd dat ik met een geesteszieke te maken had. Voor dit gedrag was meer voor nodig dan ‘een hekel hebben aan’.
Ze haalde uit en gaf mij een harde klap op mijn wang. Gelijk draaide ze zich om en liep de slaapkamer uit met de woorden:‘Jammer dat je niets voelt, anders zou je er meer krijgen.’ Gelukkig bleef ze niet hangen om naar het resultaat te kijken. De tranen rolden uit mijn ogen van de pijn en de schrik.
Het drong door. De dokter was op een zijspoor gezet, mijn vrienden kwamen voorlopig niet. De een omdat ik zoveel beter leek, de anderen omdat ik te ziek was. Zouden ze wegblijven? Zo ja, dan was ik de volgende twaalf dagen op mijzelf aangewezen. Niemand zou mij te hulp komen.
Nadat ik had bedacht, nam ik mij voor om:
hoe dan ook aan twee glazen water te komen per dag
alleen koolhydraten te eten of voedsel met water
zo veel mogelijk te oefenen, maar daarbij niet te zweten
helder en creatief te blijven denken
iedere kans te grijpen
te doen of ik sliep, zodra zij in de kamer was

Waarschijnlijk stond ik te veel in de overlevingsmodus om depressief te worden of de moed te verliezen. Soms had ik het idee dat het niet echt gebeurde, alsof het een droom was. Vooral als ik net ontwaakte, duurde het voor ik mij realiseerde dat het waar gebeurde.
Door het slaapmiddel van de vorige dag sliep ik slecht. Omdat ik niets anders kon bedenken, probeerde ik beweging te krijgen in mijn verlamde kant. Geconcentreerd richtte ik de opdrachten naar mijn hand. Na verloop van tijd bewogen mijn vingers een beetje en mijn hand kwam zo’n tien centimeter omhoog. Ik juichte in stilte. Stap voor stap. Het begon te dagen toen ik tevreden in slaap viel. Hoop

 

Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.