Mixed Dubbel 43. Water

Mark op zakenreis, interne ‘verpleegster’ Juliette deelt bij zieke Irene de lakens uit

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

Mark bleef twee weken weg. Wat kon ze mij aandoen in veertien dagen? Blauwe plekken en bloedneuzen waren te zichtbaar voor anderen? Ze kon mij pesten en treiteren. Echt bang hoefde ik toch niet te zijn?
Morgen zou de dokter komen. Misschien kon ik haar iets duidelijk maken.
Tot dan zou ik doen of alles een grap was, dat leek mij het verstandigst. Ik zou geen angst tonen en vriendelijk blijven.
Juliette kwam terug: ‘Je kunt je niet voorstellen, wat een genoegen het voor mij is dat jij niet kunt praten. Heerlijk. Eindelijk ben ik van dat betweterige toontje af.’ Klonk ik zo, vroeg ik mij geschrokken af. Vonden anderen dat ook?
‘Voor iemand die verbaal sterk is, moet het een straf zijn om niets te kunnen zeggen. Heerlijk, heerlijk! Wat geniet ik daar van. Wat ik je precies ga aandoen moet ik nog uitvogelen. Een leuk setje ellende. Reken daar maar op,’ gniffelde ze. Vanwege mijn voornemen om het niet te serieus te nemen, grinnikte ik ook.
‘Je denkt dat het lollig wordt, hè, dat is al de tweede keer dat ik die grijns om je mond zie. Ik kan je zeggen, het lachen zal je vergaan.’ Ze kneep mij in mijn arm. Zeer deed dat. Al kon ik hem niet bewegen, ik voelde er wel mee. Ik gaf echter geen reactie. Wat er zoal wel of niet aan mij functioneerde hoefde ze niet te weten.

‘Die beroerte komt voor mij als een geschenk uit de hemel. Mark laat je mooi zitten, hè schatje. Ik heb je gewaarschuwd. Hij gebruikt je als zijn sloofje. Veertien dagen heb ik om korte metten met je te maken. Tja… helaas wist ik het niet ruim van tevoren anders had iets fraais voor je gepland.’
Opnieuw liep ze op en neer door mijn slaapkamer. Soms wierp ze een blik op mij, stond stil kneep haar ogen in spleetjes en ging verder. Wat zou ze in godsnaam kunnen doen? Wat ging er in haar om.
Ineens stopte ze resoluut. ‘Ik weet het,’ leek ze te denken en ze glimlachte.

Mijn drankjes en voedsel zette ze van het nachtkastje op een dienblaadje en nam het de slaapkamer uit.
Weg was ze. De rust. Ondertussen was ik te moe om verder te piekeren, mijn ogen vielen dicht en ik dommelde in een onrustige slaap.
Na een poosje sloeg ik mijn ogen open en in de hoek van de kamer op een stoel zat Juliette indringend naar mij te kijken. Om mijn schrik lachte ze. Met mijn goede hand reikte ik naar mijn glas, maar er stond niets te drinken op mijn nachtkastje.
‘Waweh’ zei ik.
Juliette grijnsde breder, vervolgens citeerde ze:
‘Per dag verliest een mens zo’n 2 – 2,5 liter water in de vorm van urine, transpiratievocht, adem en ontlasting. Dit dient iedere dag te worden aangevuld. Een deel van onze waterbehoefte dekken we door waterrijk voedsel te eten, een deel door te drinken.
Zojuist heb ik besloten je niet meer te voeden en zeer weinig vocht toe te dienen. Je sterft dan na zo’n 9 –10 dagen door uitdroging en verhongering.’ Ongelovig staarde ik haar aan. Dit kon ze toch niet menen. Dat was onmogelijk. Er kwamen straks mensen aan de deur, de dokter, ziekenbezoek. Die zouden het zien wanneer ik verhongerde. ‘Informatie van Internet, handig hoor.’
Vrolijk sprong ze op uit haar stoel en ging neuriënd naar beneden. Daar zette ze de televisie aan. Ik had dorst.

Juliette kwam kijken en las vanaf een printje informatie van waarschijnlijk een andere website:
‘Water is op zuurstof na de belangrijkste substantie voor de menselijke gezondheid. Water is een universeel oplosmiddel en transportmedium en vormt daarom de basis van alle biologische processen in het menselijk lichaam.
Water is vooral belangrijk voor het spijsverteringsstelsel, omdat het bijdraagt aan de constante bevoorrading en export van producten en substanties. Het transport van voedingsstoffen kan alleen plaatsvinden door middel van een oplosmiddel. Water is het belangrijkste transportmedium van voedingsstoffen. Water zorgt ook voor de warmteregulatie in ons lichaam. Voor mensen is het van levensbelang dat de lichaamstemperatuur op een standaardniveau blijft. Daarom moet men bijvoorbeeld zoveel water drinken als men koorts heeft. Water neemt warmte op en voert het door te zweten af. Mensen kunnen 30 tot 40 dagen zonder voedsel, maar hooguit 3 dagen zonder water. Dit bewijst hoe belangrijk water voor mensen is. Dit heb ik ook allemaal op internet over water gevonden,’ citeerde ze trots het krakkemikkige artikel.

Blijkbaar was ze serieus bezig haar kennis over het onderwerp ‘water’ op te poetsen. Het was ernstig wat een gebral je zo kon vinden. ‘Vooral belangrijk voor het spijsverteringsstelsel… als transport van voedingsstoffen… ajakkes… water neemt warmte op en voert het door zweten af…..’ voor dit soort rare formuleringen had ik te veel Wetenschapsbijlagen gevuld. Aan de andere kant gaven ze mij maar drie dagen. Als Juliette dat geloofde zou het mooi zijn. Ze wilde vast niet over drie dagen met een lijk zitten. Als ik rustig bleef, kon ik het langer uithouden en zou deze rekenfout mijn redding kunnen betekenen, tenminste als ze werkelijk deze boze plannen met mij had. Nog steeds kon ik het mij nauwelijks voorstellen. Het moest pesterij zijn, hoewel… ze wilde mij ook verdrinken in het zwembad, of niet?
‘Drie dagen, dat is mij te snel… ik dacht zo een paar dagen voor Mark terug is en je moet lijden voor alles wat je mij hebt aangedaan.’
Uit de keuken haalde ze een glas en vult het met water.
‘Het rantsoen voor vandaag.’ Eén glas is te weinig, dacht ik, met twee per dag zou ik het een tijdje kunnen rekken.
‘En te eten.’ Ze zette kaakjes neer. Dat is mooi. Kaakjes bestaan vooral uit koolhydraten. Koolhydraten leveren bij de verbranding water op. Dat wist ik uit een artikel over waterbesparing op het land bij een survival. Wat stond daar verder ook al weer in? Vijfhonderd milliliter per dag moest ik in ieder geval binnenkrijgen. Verder bewegen zonder te zweten en koolhydraten eten. Dat was wat ik mij kon herinneren.

In dat artikel stonden ook de effecten van dehydratie op het menselijk lichaam.
…. % verlies van het lichaamsgewicht, hoeveel procent was het ook al weer, resulteerde in extreme dorst, hoofdpijn, duizeligheid, zwakte, misselijkheid en emotionele instabiliteit. Dat stadium had ik nog niet bereikt. Dorst had ik, maar met mijn geestelijke vermogens was niets mis.
Later werd dat erger, de zwakte, de mentale verwarring. Iets van een delirium lag mij bij en ik dacht, bij 20% verlies aan lichaamsgewicht dat de dehydratie dodelijk was.
Om de verschijnselen te verhinderen moest ik aan een glas water extra per dag zien te komen. Ik dronk mijn glas snel leeg. Binnen was binnen.

Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.