Een mislukte reis naar Vietnam

Mene, mene, tekel en teruggestuurd

 

Heel vroeg in de morgen op Chiangmai Airport neemt mijn dochter een selfie en zet het meteen op Facebook. Ze schrijft er een regeltje boven: ‘It would be a perfect trip’. Aangezien we nog moeten vertrekken is dat grammaticaal niet helemaal juist. Maar haar woorden zouden profetisch blijken, want een perfect reisje werd het zeker niet. Grenzen bleken weer eens mensenwerk te zijn, een horde die alleen met het juiste stukje papier in de hand genomen kan worden.

Hij duwt een papier onder mijn neus

We gingen naar Vietnam, naar Hanoi en Sapa, zouden een boottocht maken in Halong Bay. Ruim voor het middaguur landen we op Noi Bai Airport en gaan welgemoed op zoek naar de balie van de immigratiedienst voor een visum bij aankomst. Na het invullen van de aanvraag sluiten we aan in de rij.

Antonin Cee, Hanoi, Vietnam, Misljkte reis
=== in de rij, even visa halen…

Tenslotte komen we bij een nors uitziende man met een vierkante, opgeschoren kop zoals Kim Jong-un en met eenzelfde gulzige mond die in staat moet zijn dezelfde vette grijns te produceren. Maar deze squarehead lacht niet, maar duwt een papier onder mijn neus dat ik hem kennelijk moest geven. Engels spreken doet hij niet maar genoeg om te begrijpen dat ik dit formulier niet in mijn bezit heb. Hij wuift ons ongeduldig aan de kant.

Even later arriveert wat personeel van de luchthaven, twee meisjes en een jongen. Ze leggen uit: ik moet een goedkeuring hebben van de Vietnamese ambassade om een aanvraag in te dienen voor een visum bij aankomst. In mijn geval van de ambassade in Thailand. Foei toch, want dat heb ik niet gedaan.

Er moet wat te regelen zijn

Ik geef toe, ik doe veel dingen à l’improviste, vertrouw op mijn gelukkig gesternte, de voorzienigheid, het toeval en het lot. Wat natuurlijk grosso modo allemaal op hetzelfde neerkomt. De enige inlichtingen omtrent de Vietnamese visaregels die ik voor vertrek had ingewonnen kwamen van een Amerikaanse vriend die het land onlangs had bezocht. “Voor 25 dollar krijg je bij aankomst een visum”, had hij me verzekerd.

Antonin Cee, Hanoi, Vietnam, Misljkte reis
beetje druk in Hanoi…

Ik niet dus, maar ben nog altijd vol vertrouwen dat er wat te regelen moet zijn. En zie daar komt de jongen van het assisterende trio al naar me toe.
“Voor 160 dollar kun je bij hem een visa kopen’, zegt hij wijzend op Squarehead. Ik overweeg, want heb weinig zin deze norse man een donatie te geven. Maar ik wil natuurlijk ook dit reisje niet door mijn eigen neus boren. Principe versus eigenbelang.

Squarehead wordt er weer bijgehaald. ‘Hundred sixty dollar’, zegt hij. Blijkbaar heeft hij wel leren tellen in het Engels.
Ik wijs op het bord waarop de visumprijzen staan aangegeven. Voor een single entry 25 dollar.
‘No, no no’, zegt Squarehead. “160 dollar’.
“Yes, yes, yes’, zeg ik nogmaals op het bord wijzend.

Squarehead loopt rood aan en maakt een gebaar alsof hij een goedgevulde tafel wil schoonvegen. De onderhandelingen zijn over.
‘Je moet terug naar Bangkok’, zegt een van de meisjes.’Daar kun je dan een goedkeuring op de ambassade halen. Je kunt het ook on-line doen.’  Ik geef het nog niet op. ‘Kan ik met zijn chef spreken”, vraag ik haar.
Voor de vorm gaat ze het vragen aan Squarehead, die nog roder aanloopt en een van zijn woeste wegwuifgebaren maakt.
‘I am sorry sir’, komt ze bij me terug.

Van buitenlanders moet hij niets hebben

Ik had niet anders verwacht. Squarehead kraait in zijn eigen cirkeltje de hoogste noten in de pikorde en de onderdanigheid waarmee het luchthavenpersoneel hem benadert, is me al lang opgevallen. En nou is er dat gezichtsverlies toegebracht door een van die vermaledijde buitenlanders. In mijn hoofd teken ik zijn mogelijke genealogie. Waarschijnlijk het zoontje van een andere partijbons die dit baantje kreeg toegeschoven.Voor het gemak gaan dit soort lieden altijd voorbij aan het feit dat de ideologie die gebruikt werd hun nationalistische eenheid te smeden een westers bedenksel was. Of misschien kwam zijn vader of grootvader om tijdens de Vietnam oorlog. Afgaande op hoe hij ook andere visa aanvragers bejegend is wel duidelijk dat hij van buitenlanders niets moet hebben.

‘Kan ik het visum niet meer kopen”, vraag ik ten overvloede.
Het meisje schud haar hoofd. ‘Hij wil niet meer. Je zult terug moeten naar Bangkok’.
Ook Squarehead heeft zijn principes. Een bedrag van 160 dollar kan het gezichtverlies dat hij geleden heeft niet schoonwassen.

Mijn dochter wordt buitengesloten

‘We zullen je moeten onderbrengen in een ‘confined room’, zegt een van de meisjes. Plotseling staan er twee militairen om ons heen. ‘Volg ons’. Met zijn allen gaan we op pad. Ergens wordt een deur ontsloten en we gaan een gang in. Mijn dochter die ons gevolgd is, wordt buitengesloten. Zij is met haar Thaise paspoort wel legaal in het land. ‘Maar ze heeft geen geld en ook geen paspoort’, protesteer ik. Alles zit in mijn tasje.
‘Ik ga een boarding pass voor haar regelen voor een vlucht naar Bangkok. Straks ga ik wel naar haar toe’, zegt een van de meisjes.

We lopen wat gangen door en komen bij de bagagecontrole. Als die genomen is lopen we de ‘duty free’ in. In de verte is een McDonald’s en gezien we in alle vroegte vertrokken zijn en een miniem ontbijt genomen hebben, begin ik aardig honger te krijgen.

Maar tot MacDo raak ik niet, want we slaan een zijgang in die uitmondt in een kamer. Het luchthavenpersoneel vertrekt en ik blijf achter met de twee militairen die met hun schermpjes gaan zitten spelen. Er staat een bed en ineens realiseer ik me dat als er geen stoelen op de avondvlucht zijn, ik hier dagen moet verblijven en mijn dochter in de aankomsthal zal moeten bivakkeren.

Ik maak eetstokjes van wijs- en middelvinger

Bij gebrek aan beter ga ik op het bed zitten en haal mijn boek tevoorschijn: A fortuneteller told me van Terziano Terzani. Heel toepasselijke lectuur, want hij heeft het onder meer over Feng Sui en met de mijne zal het op dit moment wel behoorlijk mis zijn. Na een uur of wat nokt een van de militairen af, waarschijnlijk om wat te gaan eten. Zelf rammel ik ook en met mijn dochter, in de groei met eetlust voor twee, zal het nog wat erger zijn. Ik ga naar de overgebleven militair, maak eetstokjes van wijs- en middelvinger en breng ze naar mijn mond: het inter-Aziatische gebaar voor eten.
‘You can go’, zegt hij in zeer verstaanbaar Engels. “Go out and just turn right’.

Antonin Cee, Hanoi, Vietnam, Misljkte reis
…. yummy….

Ik loop de duty-free in en spoed me naar de MacDo voor een driedubbele Whopper. Daar heb ik ook weer internetverbinding zodat ik mijn dochter kan bellen via messenger. Maar dat is niet meer nodig want daar komt ze aanlopen met een van de meisjes van het grondpersoneel verwikkeld in een geanimeerd gesprek alsof ze al jarenlang vriendinnen zijn.

‘Ik heb al een boarding pass op de vlucht van 20.20 uur voor je dochter’, zegt het meisje. ‘Ik ga er nu een halen voor jou en kom die straks brengen. Je paspoort krijg je pas terug bij de gate’. ‘I am so sorrow,sir’, voegt ze er met een verontschuldigend lachje aan toe. Ik kijk in haar geloken ogen en ga warempel nog geloven dat ze het meent. Ze vertrekt en mijn dochter valt aan op het grootste menu dat McDonald’s in huis heeft. Nog zes uur wachten.

Antonin Cee, Hanoi, Vietnam, Misljkte reis
…… “you can go”…….
Foto ©S. Christiaens

Ik kreeg mijn paspoort pas terug beneden aan de vliegtuigtrap na landing op Don Muang Airport in Bangkok, want dat bleken de regels te zijn. Het instempelen bij de Thaise  immigratie duurt een minuut of twee, een krasje hier een stempeltje, nog een wat bladeren en dan wordt mijn paspoort met een welgemikt boogje terug op de counter gegooid.

Mij zul je niet horen zeggen dat het immigratiepersoneel op de luchthavens van Thailand kortaangebonden is en nogal nors overkomt. Voorlopig niet tenminste…

Antonin Cee
Over Antonin Cee 118 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voert themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn dertienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een bundel met verhalen uit Thailand getiteld ‘Tussen Eigen en Ander’, dat per internet te bestellen is bij www.freemusketeers.nl en in Thailand via tusseneigenenander@hotmail.com. Eveneens verkrijgbaar in de Nederlandse en Belgische boekhandel (ter besparing van verzendkosten).

7 Comments

  1. Toch apart Tony met al je meer dan 20 jaar Azie ervaring dat je zo’n inschattingsfout maakt over de stemming van die zoals je noemt Squarehead en oh ja, Whopper hebben ze niet bij Mac Donald die zijn van Burger King maar ik kan me voorstellen dat in alle consternatie je het onderscheid daarin kwijt was. Verder wel een prima avontuur om toe te voegen aan al je ervaringen, je dochter zal daar wel minder blij mee zijn, vind het wel een beetje triest voor haar.

  2. Heel vervelend voor uw vakantie met uw dochter. Helaas is mij soortgelijk overkomen bij aankomst in Ho Chi Minh. Ondanks het feit dat ik een official Vietnam Visa Approval Letter had wilde de beambten toch extra geld zien (in totaal 185 dollar). Na wat wikken en wegen had ik besloten deze extra ‘kosten’ te betalen. Als je dan ziet hoe de aanvraag wordt behandeld, rest er maar een conclusie. De beamten zien dit als een extra bron van inkomsten zoals vroeger in een aantal communistische landen normaal was.

  3. Op Facebook heb ik de volgende reactie geschreven.

    Heel vervelend, maar tussen de regels door lees ik toch dat je flink ruzie hebt zitten maken met die ambtenaar. Dat werkt averechts in Zuidoost-Azië. Het is Nederland niet. Ik zou toch snel verlies hebben genomen voor 160 dollar minus 25 is 135 dollar om mijn vakantie niet te laten bederven.

    Overigens heb ik bijna hetzelfde meegemaakt. Ook ik was in verwarring gebracht door ‘visa-on-arrival’, ik vind ook dat het niet zo mag heten. Een etmaal voor vertrek ging ik voor de zekerheid even checken op internet en toen bleek dat ik die voa in Thailand had moeten voorbereiden. Wat nu te doen? Gewoon regelen zou niet lukken binnen de beschikbare tijd. Maar er bleek een Vietnamees online bureautje te zijn dat in dit soort gevallen uitkomst kon bieden, zo ontdekte ik op internet. Ik nam contact op en het ging snel en efficiënt. Formulier, pasfoto etc. digitaal opgestuurd en ’s avonds ontving ik digitaal een papiertje waarmee een voa verkregen kon worden. Kostte me wel iets van 100 dollar, maar dat was even niet anders. We (ikzelf, vrouw, dochtertje, nichtje) konden de volgende ochtend met gerust hart naar Vietnam vliegen.

    Al met al: goed en nuttig topic!

    • Hé. komen de bijbelsessies op de christelijk gereformeerde zondagsschool toch nog van pas. De kop refereert aan mene mene tekel ufarsin, door de hand van God geschreven op de muur van de paleiszaal waar koning Balsassar van het rijk der Meden een partijtje organiseerde. De profeet Daniël gaf de uitleg: geteld, getel, gewogen en te licht bevonden. Of Balsassar ook komma’s zag weten we niet. Zijn koninkrijk stortte kort daarna in, zoals de profeet hem bij de uitleg van de spreuk had voorspeld.

  4. Kennelijk vindt KhunRobert de manier waarop de immigratieofficier zijn werk doet normaal. Heeft KhunRobert misschien ook een vierkant opgeschoren koppie?

  5. Heel zielig dat U zo reageert op een man die slechts zijn werk doet.
    U bent zo stom geweest om niet na te vragen of U een visa nodig heeft.
    Een Amerikaanse vriend zei geen probleem, had die toevallig ook een Nederlands paspoort?
    Amerika (USA) en Thailand hebben andere Visa afspraken dan Nederland met Vietnam.
    Even internet checken en U had het kunnen weten en U beter kunnen voorbereiden op deze trip.
    Maar helaas dat doet U niet, maar neemt wel de tijd om deze Immigratie Officier die slechts zijn werk doet,
    te beschrijven als: nors uitziende man met een vierkante, opgeschoren kop zoals Kim Jong-un en met eenzelfde gulzige mond die in staat moet zijn dezelfde vette grijns te produceren. Maar deze squarehead lacht niet. Waarschijnlijk het zoontje van een andere partijbons die dit baantje kreeg toegeschoven. Of misschien kwam zijn vader of grootvader om tijdens de Vietnam oorlog.

    U klinkt als een superieure Europeaan die de “domme” Aziaten wel even zal vertellen hoe dingen geregeld dienen te worden. Jammer dat U zo snel en zo voordelig er mee weg gekomen bent.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.