Miniaturen uit het leven in BKK (2). w.g. Paul

Uitgelezen namiddag

Slenterend door het grote warenhuis, tevreden met een nieuw non fictie boek in mijn tas zocht ik een plekje voor een lekkere kop koffie bij een van de vele koffietentjes die het gebouw rijk is. Daar zag ik de lekker zittende kuipstoeltjes bij zo’n zaak, maar in een van de twee lege stoeltjes stonden wat rommelige tassen. Verder geen klant daarbijhorend langs het glanzende marmer te bespeuren. Ik liep naar de uitgiftenbalie en zei dat ik op de lege stoel wilde gaan zitten. Dat was geen probleem voor de bediening. Even later werd mijn warme bestelling gebracht terwijl ik me al aan het verkneukelen was in mijn verse nieuwe boek. Ja wat de schrijver schreef over etnocentrisch wereldbeeld van de Europeanen dat had ik me tijdens mijn middelbare schooltijd ook al vaak afgevraagd. Kortom net als een lijfblad een herkenbaar boek waarin ik me thuisvoelde. Tenminste zo in die eerste pagina’s.

Mijn drankje was bijna op toen er een oudere Thaise dame de tassen oppakte en ging zitten. Ze zei dat er zo nog iemand zou komen. Een onverholen aanwijzing dat ik dan had op te krassen: zij had immers deze stoelen ‘gereserveerd’. Ik moest denken aan handdoeken van Duitsers op Nederlandse stranden. Zij vroeg waar ik woonde en vandaan kwam. Ze sprak goed Engels hetgeen verklaarbaar was toen ze zei in de Verenigde Staten te hebben gewoond en beleefdheidshalve volgde de zin dat haar huisbaas een Nederlander was. Zo? Interessant(?) Ze ging zitten, bestelde niks en ik ging verder in mijn geweldige boek.

Paul van der Hijden, minaturen 2, BangkokEen minuut later verscheen er een jong jongetje, ik schatte hem twaalf. Hij pakte zonder opdracht van haar een stoel erbij van een ander tafeltje en ging zitten. Zij begon nog meer te rommelen in haar tassen en haalde tenslotte dikke veelgebruikte multomappen tevoorschijn en begon het kind Engelse bijles te geven. Het zit trouwens vol met bijlesgevers in die koffieshopjes. Zowel farangs als Thais zitten al dan niet hevig geconcentreerde studenten bij te spijkeren.
Enfin, mijn rust was voorbij, ik besloot te verkassen. Mijn dikke boek moest maar even wachten en genietend van deze heerlijke namiddag liep ik richting de uitgang op weg naar huis.

Lulletje

Al jarenlang zeg ik bij bestellingen van softdrankjes dat ik geen extra suiker in het drankje wil hebben. In dit mierzoete land is het de gewoonte om o v e r a l e n a l t i j d een scheut extra ‘suiker’water in de drank (en het eten!) te doen. Het vult het glas en kost bijna niks dus kassa. De suikermafia werkt hier ook op z’n best en een verslaving is snel veroorzaakt. Bij de bestelling van ijskoffie volgt dan altijd de uitleg dat in het noodzakelijke ingredient gesuikerde melk toch suiker zit. “Ja dat weet ik”, antwoord ik dan: “dat is dan goed”. Ik kan ook geen fietswiel rijden zonder ventiel.

Paul van der Hijden, minitauren 2, suikerIn mijn favoriete supermarkt is aan de rand een koffieshopje/otop winkeltje voor het goede doel onder prinsesselijke patronage. Net als vriendinnen van me ga ik daar vaker, voorafgaand aan het gesjouw met boodschappen, wel eens proeven van hun redelijk lekkere koffie voor een habbekrats. Je bestelt, betaalt de habbekrats en gaat zitten wachten totdat ze roepen dat de bestelling klaar staat. Fijn op een tabletje: glaasje water ernaast “…genieten maar…” denk je dan. Maar niks: mijn heerlijke koffiesmaak verdwijnt op slag: blijkt dat het begeleidende glaasje gevuld is met rozenwater.

Paul van der Hijden
Over Paul van der Hijden 27 Artikelen
Geboren Limburger Paul van der Hijden (1951) studeerde voor maatschappelijk werker en werkte jarenlang o.a in de crisisinterventie, psychiatrie, jeugdhulpverlening, ongehuwde moederzorg, zelfhulpondersteuning en buddyzorg. In 1992, bij toeval op vakantie in Thailand, besloot hij daar ooit zijn pensioenjaren door te gaan brengen. Na vervroegde uittreding maakte hij in oktober 2008 zijn droom waar. In Thailand is hij actief geweest in de Nederlandse Vereniging Thailand.