Milieubewustzijn. Rotzooi in Thailand en in Nederland

André van Leijen, Milieubewustzijn, Straatvuil, Nederland, Thailand

Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan?
Waar komt die rotzooi toch vandaan?
(Barend Servet, 1973)

“De Samorphongweg in Hua Hin is smal en kronkelig. Hij loopt van de Kanaalweg tot aan de heuvelrug, die parallel loopt aan de kust. Verder gaat hij niet. Want daarachter is toch niets te beleven. Net als alle andere wegen in Thailand is de Samorphongweg bezaaid met etensbakjes van piepschuim. Plastic zakjes hangen in het prikkeldraad. Thailand’s eigen tumbleweed.”

Ik schreef dat op 18 februari 2015, toen ik nog in Thailand woonde.
Aan mij lag het niet. Ik deponeerde elke week trouw mijn vuilniszak in de plastic containers die buiten het hek van Tropical Hill stonden opgesteld. Dat deed iedereen, veronderstelde ik. Maar waar kwam die rotzooi dan toch vandaan?

Ik begin mijn verhaal op nieuw.
De Burgemeester Kappertlaan in Schiedam is breed en kaarsrecht. Hij loopt van Chinees-Indonesisch-Thais restaurant Woo Ping tot aan de oliebollentent aan de Nieuwe haven, die daar al vanaf eind oktober staat en die geen aanstalten maakt om op te zouten. ‘Ook dit jaar door het AD uitgeroepen tot beste oliebollentent van Schiedam’, liet een groot reclamepaneel op oudejaarsdag weten. Voor zekerheid hadden ze maar dranghekken geplaatst. We staan nu eenmaal graag in een rij van 200 meter voor een paar oliebollen, ook al smaken die precies hetzelfde als de tent even verderop.

André van Leijen, Milieubewustzijn, Straatvuil, Nederland, Thailand

Het tumbleweed op de Burgemeester Knappertlaan beperkt zich tot een enkel etensbakje, waar de kauwtjes zich te goed aan doen aan de appelflappen. Hoe komt die Burgemeester Knappertlaan toch zo schoon?

Dat komt door mij, beste lezer. Elke week deponeer ik trouw mijn talrijke wijnflessen in de glasbak, de krant, karton en belastingaanslagen in de papierbak, plastic melkflessen en becelkuipjes in de afvalbak voor kunststofverpakkingen.

Van de gemeente hebben we een pasje gekregen voor het overige afval. Daarmee kan je een container openen. Een paar weken geleden hebben we van de gemeente een bakje gekregen voor groenten, fruit en andere etensresten. Dat moet weer in een andere container, die een paar honderd meter verder staat en waar je ook een pasje voor nodig hebt.

Het is wel een gedoe, maar dat vind ik niet erg. Ik werk graag mee aan het schoonhouden van mijn straat. Ik ben een brave burger. De gemeente kan dat zelf constateren, als ze aan de hand van de barcode op mijn pasje mijn afvalpatronen nagaat.

André van Leijen, Milieubewustzijn, Straatvuil, Nederland, Thailand

Maar één keer ging het fout. Dat was toen ik tijdens de jaarwisseling 2016/2017 een paar vuurpijlen had afgeschoten. Dat deed ik samen met mijn Slowaakse vrouw en mijn Syrische schoonzoon.
‘Wat doe je nou?’, zei mijn vrouw, toen ik na afloop de vuurwerkresten netjes opruimde en in een vuilniszak deed.
‘Dat doet niemand’, zei ze.
‘Jawel hoor’, zei ik, ‘dat doen wij in Nederland allemaal.’
Ik werd voor gek verklaard.
‘Ik zet de zak wel bij het afval’ zei mijn schoonzoon nog. Uit onwetendheid had hij de zak naast de afvalbak gezet.

André van Leijen, Milieubewustzijn, Straatvuil, Nederland, Thailand

Twee maanden later kreeg ik een dikke brief van de Irado (de gemeentelijke vuilnisdienst).
In tien pagina’s werd onomwonden vastgesteld dat ik mijn afval op onrechtmatige wijze op de openbare weg had gezet. Bijgevoegd waren foto’s van het corpus delicti, zijnde mijn vuurpijlen, een bonnetje waarop mijn naam stond en voor hoeveel ik de vuurpijlen gekocht had, een stichtelijk woord, dat ik als rechtgeaard burger toch moest weten dat zwerfvuil ongedierte aantrekt, zoals daar zijn ratten, dat ratten allerlei ziekten overbrengen, zoals daar zijn de ziekte van Weil en de builenpest, dat ik in het vervolg me aan de regels moest houden en of ik maar even 70 euro’s wilde betalen en wel binnen twee weken en als ik dat niet deed, dat dan… en als dan nog niet, dat dan…enzovoort, enzovoort. Tien pagina’s lang.

Ik heb toen even verlangd naar de Samorphongweg in Hua Hin met zijn tumblweed van plastic zakjes en piepschuim etensbakjes.

De brief van de Irado heb ik weggegooid. In de glasbak.

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)