Mijn Thailand: De pees en het looprekje

Roger Stassen,Mijn Azië, De pees en het looprekje
Bron: de fruitmandensite

Af en toe een praatje via Messenger, hier zullen we het voorlopig mee moeten doen. Ik mis onze wekelijkse ontmoetingen, onze gesprekken in tal van koffiebars in het centrum. Vergis u niet, Chiang Kham telt heel wat toplocaties. De koffie is er heerlijk, sterk en geurig, elke slok een genot. Jaap is een ex-voetbalcoach uit Vlissingen, Zeeland. Voetbal werd dus een gespreksonderwerp en vrouwen en het leven in Thailand. We kunnen er uren over palaveren, er is altijd wel iets te vertellen. Vrouwen keuvelen over vrouwenonderwerpen, mannen hebben hun mannenpraat. Is dit seksistisch? Ik vind van niet. Na een sessie “male talk” kunnen we weer een poos verder. “Zij” waarschijnlijk ook.
Dus voorlopig geen Jaap, spijtig.

Het plaatsje Chiang Kham in de provincie Phayao moet ook even verder zonder mij. Een grote impact op het dagelijkse leven zal dit niet hebben, nauwelijks. Hier en daar is er iemand die denkt dat het toch al een poos geleden moet zijn dat er een bleke farang rijdend met een bakfiets gespot werd. Hij vervoerde twee honden en ging er dagelijks een wandeling met maken. Thaise mensen doen dit niet vandaar dat het werd opgemerkt.

Roger Stassen,Mijn Azië, De pees en het looprekje, Roger

Wat er zich in de hoofden van de honden afspeelt heb ik het raden naar. Er is geen e-mailverkeer tussen ons, we chatten niet met elkaar. Ik krijg soms foto’s doorgestuurd van hen terwijl ze voor zich uit staren. Daaronder een tekst met de boodschap dat ze me missen. Wie zal het zeggen? Wat denkt een golden retriever of een baang kaew? Op de dag dat we aan de poort stonden, op de dag van onze terugkeer kreeg ik telkens scènes van dolle, bijna hysterische vreugdetaferelen van springende blije, likkende, wild kwispelende, in hoge tonen jammerende schatten van beesten. Je voelde onvoorwaardelijk liefde en aanhankelijkheid. Ach wat mis ik hen!

We hadden er al moeten zijn. We hadden er voor het zoveelste jaar op rij willen gaan overwinteren. Ook nu weer, van begin oktober tot begin maart.
Inderdaad we hadden…
Daags voor ons vertrek, we zouden om 17.20 u. vanuit Brussel met Qatar Airways naar Bangkok vliegen, gebeurde het. Na een feestje bij vrienden, nee hoor ik had amper alcohol gedronken, was het aardedonker buiten. Op weg naar de geparkeerde auto trapte ik in het niets. Een niveauverschil van 40 ä 50 cm., meer niet. Mijn linkervoet sloeg om in de richting van mijn scheenbeen en hield me niet meer.
Op de spoedafdeling in het ziekenhuis kreeg ik na echografie en radiografie te horen dat er een achillespeesruptuur (afscheuren van) was. Die pees is tijdens een chirurgische ingreep terug aangehecht.
Ik bespaar u verdere details. Niemand wordt vrolijk van dergelijke horrorverhalen. Acht weken was het verdict. Zesenvijftig dagen gipsverband, krukken, looprekje, rolstoel.

Roger Stassen,Mijn Azië, De pees en het looprekje, Rolstoel

Acht weken waarin ik zal gaan beseffen dat, zelfs een simpele vorm van mobiliteit (stappen, wandelen) zo belangrijk is. Dat eens je die ontnomen wordt je verschrikkelijk afhankelijk wordt van anderen. Dat je partner, mijn Siriwan, mag verheven worden in de adelstand, een standbeeld mag krijgen en er een straat mag naar vernoemd worden.

Maar het liefst van al liep ik nu tussen de velden in Noord-Thailand om straks even bij Jaap op visite te gaan. “Het komt allemaal goed”, zou hij dan zeggen. Jaap is een onverbeterlijke optimist, een ultra-positieveling. Ook voor hem een standbeeld, ergens op een druk kruispunt in Chiang Kham.
Is eens wat anders dan al die boeddhabeelden.

 

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 85 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

3 Comments

  1. Beste Roger, een voorspoedig herstel gewenst, enne….., indien je aanstaande medio december alsnog richting Thailand kunt afreizen, in dat geval alvast een goede, veilige reis naar Thailand en een aangenaam verblijf aldaar gewenst.

  2. Bedankt voor de wensen Jules en voor de digitale fruitmand inclusief digitale vitamientjes van de redactie. Het genezingsproces is ingezet. Straks huppel ik weer door het prachtige Noord-Thaise landschap en… wie weet… dans ik er de horlepiep!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*