Mijn mijmerhut

Longtail boat

Aan de khlong waar mijn appartement gelegen is, bevinden zich vier sala’s, optrekjes met een dakje, waar ik graag mag mijmeren over het einde der tijden, de immer stijgende prijzen van ‘Mama Noodles’, de zinderende Nederlandse successen op het Eurovisie Songfestival en Chinese boottoeristen. Ik hoor U, oh lezer, denken: Huh, Chinese boottoeristen? Moet dat niet zijn Rohingya bootvluchtelingen’? Neen, vandaag wil ik het hebben over de longtailboten propvol Chinese toeristen die dagelijks over mijn geliefde khlong spuiten.

Schuin aan de overkant ligt Wat Pawanappirataram te glinsteren in de knetterende zon en deze tempel is kennelijk een stop waard voor de longtailboten, zodat de Chinese gids wetenswaardigheden over dit bouwsel in haar of zijn microfoon kan schreeuwen. Een motor van een longtail maakt een onbeschrijflijke herrie, maar die valt in het absolute niets vergeleken met de kakafonie die deze gidsen produceren.

Die gasten schreeuwen in microfoons, geheel voorbijgaand aan het feit dat een microfoon een instrument is, met het doel het stemgeluid te versterken, zodat de microfoongebruiker niet hoeft te schreeuwen om gehoord te worden. Chinese gidsen denken daar heel anders over.

Bizarder wordt het nog wanneer TWEE longtails, tot de rand gevuld met Chinezen, bij de tempel aangemeerd liggen. Dan probeert de gids van de ene boot de gids van de andere boot te overschreeuwen en is er in de wijde omtrek geen vogel meer te bekennen. Die zijn dan allemaal zuidwaarts gevlogen, als bij een naderende winter en honden zoeken piepend van angst hun heil onder geparkeerde auto’s.

Vogels? Zei ik daar vogels?

Bij mijn khlong wemelt het van de vogels (wanneer er tenminste geen Chinezen aangemeerd liggen). Ik mag graag naar deze gevederde vrinden kijken vanuit mijn mijmerhut. Ik heb geen idée hoe de vogels heten maar ik geef ze zelf gewoon namen, dat is wel zo makkelijk. Dat kan ik, als lid van de Koninklijke Nederlandse Vereniging van Vogelaars, Vierde Klasse Onderbond, gewoon doen. Wij leden van de Onderbond onderscheiden ons van andere vogelaars, doordat wij geheel vrij zijn om vogels zelf te benoemen en niet in het Prisma Vogelboek keurslijf gedrukt zitten.

Zo zie ik vaak vanuit mijn mijmerhut een zwartbruine vogel met een gele snavel, die zeer algemeen voorkomt (een plaag eigenlijk) en die noem ik de Geelbekkoekeloerus. Het beestje heeft een gele bek en koekeloert. Zo moeilijk is het allemaal niet. Tamelijk algemeen is een witte waadvogel die waarschijnlijk een witte ibis is, maar die ik, als lid van de Onderbond, gewoon keihard ‘witte waadvogel’ noem. Mussen zijn bij ons ‘vliegvogels’ en kraaien zijn ‘zwarte vogels’.

Wilde armbewegingen

Naast de Chinese toeristen en de vogels, zijn ook mijn Thaise flatgenoten die hun auto parkeren op de parkeerplaats voor mij een onophoudelijke bron voor serieus gemijmer. Autorijden nemen veel Thais niet serieus; dat doe je gewoon, of je het nu kunt of niet, maar parkeren?

Parkeren is hier een familieaangelegenheid en zonder uitzondering stappen mede-passagiers voor het parkeren uit om, al dan niet uitgerust met twee tafeltennisbatjes die ook gebruikt worden door personeel van vliegdekschepen om straaljagers te helpen landen, met wilde armbewegingen de bestuurder de auto netjes binnen de witte lijnen te laten parkeren.

Zodra het voertuig geparkeerd is, stapt de bestuurder uit om te controleren of de auto wel netjes binnen de lijnen geparkeerd staat en vaak stapt de weggebruiker weer in om de motor opnieuw te starten en de auto twee centimeter verder naar voor of naar achteren te manoeuvreren. Dit parkeerritueel neemt gewoonlijk nog geen half uur in beslag, iets korter dan de verhandeling van de Chinese gids over Wat Panarappinataram…

Cor Verhoef
Over Cor Verhoef 40 Artikelen
Geboren Rotterdammer Cor Verhoef werkt sinds 2004 als leraar Engels aan de Nairong middelbare school in Bangkok, de metropool waar met zijn echtgenote en docent Ning (‘Priceless woman’) woont. Na zijn opleiding aan de lerarenopleiding van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken werkte hij in de horeca en als reisagent in Mexico en Guatemala. Via de NBBS belandde hij in najaar 2001 in Thailand. Inmiddels zijn Cor en Ning de trotse ouders van zoon Leon.

4 Comments

  1. U brengt me Toon Hermans in herinnering die ook een vocabularium van zelfgevonden vogelnamen aanlegde en er een schitterende show mee mee maakte. Ga door dus!

  2. Beste Cor, heerlijk om te lezen.
    En zou willen dat dezelfde parkeer-praktijken in Nederland ook voorkwamen. Want als mede-flatbewoner zie ik hier vanaf de balustrade mensen parkeren die overal lak aan hebben, en zeker aan de parkeerruimte van anderen.
    Bedankt voor een mooi verslag van je dagelijks leven,
    groet Lieven.

  3. Tijdens het lezen verscheen er een kamerbrede glimlach op mijn gelaat… ik krijg ‘em er niet meer af.

  4. Leuk verhaal, mag ik wel ! Dus …… laat er maar meer komen.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.