Mijn Azië: Over de kansloze ondernemingen in Thailand


We don’t think too much, we just do!

Theo van der Schaaf, Over de kansloze ondernemingen in Thailand
Bron: Goedkope Rondreis

 Ik had een zwager, niet alleen voor mij een geliefde zwager, maar een alom geliefde man ergens in een klein dorp, hoog in Noord-Holland. Piet heette hij. Zwager Piet was de ultieme selfmade man. Hij maakte de lagere school niet af, werd al heel jong stratenmaker en vond dat menigeen veel te lang nadacht over aanpakken en ondernemen. Vanuit die gedachte begon hij al snel een eigen bedrijf, een grondverzetbedrijf. Voor wie daar niet direct een beeld bij heeft: zulke bedrijven maken straten, bereiden terreinen voor waar gebouwd gaat worden, graven vuile grond af, brengen schone grond terug.

Piet was in staat om aan beide zaken in een en dezelfde deal geld te verdienen, kom er maar eens om. Daarnaast had Piet de eigenschap letterlijk met iedereen te kunnen opschieten, met zijn personeel, maar net zo makkelijk met de burgemeester of een hoge piet bij de provincie. Niks te beroerd om dan een strak pak met das als extra gereedschap te gebruiken. Mijn zus speelde daarbij een uitstekende rol. Hij voerde grote werken uit voor de PWN in de duinen van Noord-Holland, kende ontzettend veel mensen. Handig!

In Piets toilet thuis hing een tegeltje waarop een man zittend op een toiletpot – zorgelijk gezicht, elleboog op de knie, hand onder de kin – zat na te denken. Eronder stond de tekst:

“Niet Denken Maar Doen!”

Dat paste precies bij Piet. Een pragmatischer iemand dan mijn zwager heb ik nimmer ontmoet.

Theo van der Schaaf, Over de kansloze ondernemingen in Thailand, Niet denken
Bron: kiesgeluk. wordpress

Even terug naar bijvoorbeeld dat afgraven en afvoeren van vervuilde grond wegens het bouwrijp maken van een terrein. Piet nam zo’n klus aan maar had op dat moment nog geen idee waar hij met die ‘troep’ naar toe moest (Piet kon met weinig woorden duidelijk maken hoe hij over iets dacht). Hij belde dan maar eens rond binnen zijn relaties met de vraag of er niet ergens behoefte aan grond was, of er niet ergens iets opgehoogd of opgevuld moest voor weinig en waar vervuiling geen rol speelde? Hij vond altijd een tevreden klant die wat geld toegaf voor de grond zodat het mes letterlijk aan twee kanten sneed.

Sinds ik in Thailand woon moet ik vaak aan hem denken, onvermijdelijk! Dat zit zo. Vaak als ik aan mijn liefste Nut vraag hoe of wat met dit of dat in Hua Hin, krijg ik als antwoord: We Don’t Think Too Much, We Just Do! En dat refereert dan weer aan Piets wijsheidstegeltje op het toilet. Alleen met Piets aanpak werden miljoenen verdiend en hier in Hua Hin gaat ondernemersgeld vaak door de spoelbak, om maar even in die terminologie te blijven.

Bijvoorbeeld: negen jaar geleden begon Nut een massagesalon en was een van de weinigen.
Nu zijn er binnen een straal van 250 meter rondom haar zaak 52 massagesalons gevestigd. Niet heel gek dat er met grote regelmaat een om zeep gaat. Het hoofd boven water houden is nauwelijks mogelijk, zie ik ook van dichtbij, in Nuts neering. Als ik aan Nut vraag waarom iedereen denkt zijn brood te kunnen verdienen in de massage krijg ik het befaamde antwoord… “We Don’t…”

Theo van der Schaaf, Over de kansloze ondernemingen in Thailand, Straatbeeld

Het is helemaal niet raar om twee 7-eleven winkels, een Family Market, een Little Big C en een CJ, allemaal supermarkets, binnen een straal van 100 meter te vinden. Wie verdient hier nu geld? Hoogstwaarschijnlijk niemand! Nut geeft me hetzelfde antwoord…

Ik zie soms kluwen met elektriciteitsdraden boven de weg die volgens mij door niemand meer te ontwarren zijn, sterker, die totale chaos en een typische Thaise manier van werken  demonstreren. Ik wijs Nut er op en…

Ik ben het grootste deel van mijn werkzame leven ondernemer en werkgever geweest, in dienst van grote bedrijven en in latere jaren zelfstandig, heb altijd grote verantwoordelijkheid gedragen en kan het waarschijnlijk niet/nooit laten me te verwonderen over de talloze kansloze Thaise ondernemingen. Gedurende mijn tien jaren in Hua Hin heb ik er velen zien gaan, komen, en weer gaan.

PS: Mijn zwager verkocht zijn zaak voor groot geld, overleed helaas een jaar na zijn AOW leeftijd. Hij was super geliefd in het dorp want deed alles voor het verenigingsleven als vrijwilliger. In de winter strooide hij zout. Er stonden drie straten vol met mensen om mijn zus en de kinderen te condoleren.


Theo van der Schaaf
Over Theo van der Schaaf 42 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds tien jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door met het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal. Thaise Perikelen is ook verkrijgbaar als e-book in de Engelse taal onder de titel: Love Is Here To Stay But Gone Tomorrow and Other Stories From Thailand – Kindle edition on Amazon

10 Comments

  1. goed verhaal, broeder.
    ik geloof dat zijn tekst ‘niet remmen maar rijden’ zelfs op zijn grafsteen is vermeld.
    groeten gerard

  2. Ach ja Theo, zo gaat het vaak in Thailand. Hier in Doi Saket opende een winkel in
    kunstbloemen. Er werd goed verkocht en dat viel op en dus hadden we 3 weken later
    4 winkels in uitsluitend zijdebloemen op korte afstand. Nu hebben die bloemen de eigenschap dat ze lang meegaan en de klanten dus niet snel terugkomen. Ik zie je knikken Theo, want inderdaad na 2 maanden waren hier geen winkels in zijdebloemen meer …:)

    Berthy, Chiang Mai.

  3. Zeer herkenbaar Theo. Het erge is: er worden nooit lessen uit getrokken. Vastgeroeste denk- en leefpatronen, stugheid, koppigheid vervolledigen het plaatje. Goede raad willen geven is not done, zeker niet als farang. Dat ze levenslang tegen een schuldenberg zullen aankijken wordt gezien als hun onvermijdelijke lot. Familie van ons begon een restaurant op een zeer ongeschikte plek met het gekende gevolg. Geleend geld kan nooit terug betaald worden en levenslange armoede… voor haar maar ook voor haar kinderen.

  4. leuk het te lezen over Mijn Zwager Piet Theo ik heb nog hele leuke foto van hem dus als je hem wil hebben hoor ik het wel groetjes het ga je goed Joop uit Surin

  5. Her lijkt er sterk op dat, voorafgaand aan het openen van een zaak(je), slechts weinigen in Thailand nadenken over de overlevingskansen – laat staan een ondernemingsplan maken. Ik zie, bij voorbeeld, mensen veel geld investeren in een mooi ingerichte coffeeshop, met een peperdure espressomachine etc., terwijl er nooit het sommetje is gemaakt hoeveel je zou moeten omzetten om er in ieder geval geen verlies op te lijden. Zaak opent, trekt niet meer dan een klant of tien per dag, en sluit dus een maand of wat later weer. Mai pen rai……….

  6. Je ziet het in Thailand vaak, wanneer iemand een goed idee heeft wordt het in de directe omgeving eindeloos nagemaakt. We hadden dat in Nederland ook. Met de eerste massagesalon in de regio. Uiteindelijk ten onder gegaan aan de concurrentie. Je moet niet alleen de eerste zijn maar ook de sterkste. Dat valt niet wanneer er steeds meer denken “Hee, dat kan ik ook” …

    • We just do. Theo did it.
      Theo prachtig verhaal, mooi om te lezen hoe je de link legt tussen de pragmatische aanpak van je geliefde zwager en het leven in Hua Hin. Hulde!!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*