Mijn Azië: Heeft de jeugd in Cambodja werkelijk de toekomst?

De demografische opbouw is aan het veranderen in Cambodja. Was het hebben van veel kinderen tot voor een aantal jaren normaal, nu zie je een tendens dat ouderparen die het economisch beter hebben gekregen na twee kinderen, er een stop op zetten en in enkele gevallen nog besluiten tot een derde kind, maar dat is dan ook het maximum. Dit leidt ertoe dat in je laagste klassen van de lagere scholen het kindertal aan het afnemen is. Een uitzondering vormen de afgelegen gebieden, daar worden de kinderen nog beschouwd als een “garantie” voor de oude dag.

Nogal wat kinderen hebben toegang tot de wereld via sociale media en maken kennis met een “onbekende” wereld, die ze zich supersnel eigen gemaakt hebben. Hier loopt de jeugd, net als in veel andere landen, mits ze het kunnen betalen het liefst in broeken met enorme scheuren en ook hier is de muziek van buiten de landsgrenzen doorgedrongen.

Marcel Gerritse, Jeugd in Cambodja, Vertaalster
Vertaalster Sokyou: “Ik ga mijn eigen toekomst bouwen en nog lang niet trouwen”. Hier op weg t.b.v. scholenbezoek met POE-medewerker en de auteur.

Op een dag zat mijn vertaalster, Sokyou genaamd, met oordopjes in. Ik vroeg zo langs mijn neus weg waarnaar ze aan het luisteren was. Ze bleek te genieten van de muziek van Martin Garrix. Groot was haar verbazing, toen ik vertelde dat hij uit Nederland kwam en dat zijn echte achternaam bijna gelijk was aan de mijne, maar dat je daar internationaal niets mee kunt. Op mijn vraag of haar ouders deze muziek konden waarderen, moest ze hartelijk lachen. Wat mijn ouders vonden van Jimi Hendrix en Deep Purple zal niet veel verschillen met de mening van haar ouders over de muziek van Martin Garrix.

Marcel Gerritse, Jeugd in Cambodja, Tabaksbladeren
Het hebben van veel kinderen op het platteland komt nog veel voor. Nuttig en behulpzaam bij de oogst en de verwerking daarvan: tabaksbladeren rijgen en vervoeren naar de “droogovens”.

Zo vertelde ze me een keer dat het de liefste wens van haar ouders zou zijn, als ze verkering zou krijgen en spoedig zou gaan trouwen. “Willen ze dat echt?” vroeg ik verwonderd, omdat haar ouders haar en haar twee jongere zussen volledig ondersteunen in hun studie en stimuleren dat ze doorstuderen tot en met de universiteit.  “Ja”, vervolgde ze, “ze schamen zich voor hun buren, die vast zullen zeggen dat ze mij niet goed opgevoed hebben, als ik niet gauw met een jongen thuis kom.  Maar ik ga mijn eigen leven leiden. Nu ik afgestudeerd ben, wil ik geld verdienen, gaan reizen en absoluut niet trouwen, al  besef ik dat ik daarmee mijn ouders groot verdriet doe.” Later vertelde ze me dat ze niet gelooft en geen Boeddhist is. Een andere jongere zei me ooit eens: “Je gaat je geld toch niet naar de monniken brengen?”

Marcel Gerritse, Jeugd in Cambodja, Maïsoogst
Verwerking maïsoogst. Kinderen in “maïsbak” om de manden te vullen”

De ontkerkelijking, die in Nederland plaatsvond bij het opkomend kapitalisme, is ook in dit land in gang gezet en zaken die hier eeuwenlang vanzelfsprekend waren, zijn dat voor de jeugd niet meer. Een gevolg van deze nieuwe tijdgeest:  in de pagodes zie je voor het merendeel oudere bezoekers. Zo hoorde ik van een aantal jongeren, dat ze alleen op hoogtijdagen naar de pagode gaan, veelal om hun ouders tevreden te stellen. Het gezag en aanzien van de monniken heeft afgelopen jaren een behoorlijke knauw gekregen, doordat een aantal van hen negatief in het nieuws is gekomen wegens aanklachten omtrent kindermisbruik en het gebruik van en handel in drugs.

Marcel Gerritse, Jeufd in Cambodja. Idyllisch plaatje
Idyllisch plaatje voor de toerist, maar veel jongeren trekken weg uit deze afgelegen arme plattelandsgebieden om een bestaan elders op te bouwen.

In navolging van de Filipijnen is Cambodja zijn eigen drugsoorlog gestart. Onzichtbaar in het internationale nieuws, omdat het er niet zo rigoureus aan toegaat, als in het land van Duarte. Van januari tot augustus 2017 waren zo’n 9000 mensen opgepakt, waarvan de helft als gebruiker en de andere helft als handelaar. Methadongebruikers, die juist aan het afkicken zijn met NGO hulp, belanden even zo vrolijk in één van de overvolle gevangenissen, die opeens ook nog eens 9000 drugsvangsten moesten onderbrengen. Een gevolg hiervan is dat de gebruikers, veelal geïnfecteerd met HIV door vuile naalden, wegblijven bij de hulpprogramma’s uit angst voor arrestatie. In toenemende mate wordt erkend dat het softdruggebruik bij de jeugd dramatisch aan het toenemen is en er wordt melding gemaakt van “drugkoeriers” bij middelbare scholen en zelfs op POE-niveau (mijn werkadres) begint men zich af te vragen hoe om te gaan met deze overlast. Volgens mijn vertaalster begint de jeugd steeds vroeger met roken en zijn 13- en 14-jarigen, die een sigaret opsteken, geen uitzondering meer. Zelfs vanuit de lagere scholen komen bezorgde geluiden over rokende kinderen.

Marcel Gerritse, Jeugd in Cambodja. Schoolbibliotheek
Vertaalster Sokyou en de auteur bij de overdracht van een schoolbibliotheek met middelen uit Nederland aangekocht om te trachten het onderwijs op een plattelandsschool op een hoger niveau te tillen.

Anderen zoeken hun heil in de drank. Het drankgebruik is gigantisch, zeg maar gerust dramatisch gestegen afgelopen decennium. Zo bracht de Zangeres Zonder Naam in 1959 het lied uit met de titel: Ach vaderlief, toe drink niet meer. Wellicht dat een Cambodjaanse zanger, met of zonder naam, dit lied ook uit zou kunnen brengen, want vele “brave” huisvaders spenderen hun zuurverdiende geld aan drank, in plaats van het te investeren in het gezin, met alle gevolgen van dien. In een half jaar (2017) zijn al vier huisvaders door hun vrouw overgoten met een bijtend zuur, aangezien ze gewelddadig waren na overmatig drankgebruik. Veel jeugd heeft het genot van het bier ook ontdekt. Fijn dat Heineken, een marktleider hier, hiervan een graantje van mee kan pikken. De hele dag zijn de reclames van biermerken volop op de tv-schermen te zien. Kortgeleden zijn hierbij de eerste vraagtekens gezet en wordt er gepleit om deze reclames op late tijdstippen uit te zenden, helaas nog zonder zichtbaar resultaat. Wellicht zorgt de economische groei voor meer welvaart, maar of dit ook geldt voor het welzijn?

Marcel Gerritse, Jeugd in Cambodja, Bier
Hollands “importproduct”, met een brouwerij in Cambodja, geopend door Hun Sen, een van de langst zittende regeringsleiders in de wereld. Onze biercompagnie pikt een graantje mee van het leed dat hierdoor veroorzaakt wordt in vele gezinnen.

Het spreek vanzelf dat de jongeren die ik spreek, gestudeerd hebben en wellicht niet representatief zijn voor alle jeugd in Cambodja, maar de tendens is onmiskenbaar en onomkeerbaar. De jonge “geletterden” gaan naar de grote stad om er te studeren en de arme jongeren trekken eveneens naar de grote steden, of naar het buitenland, om daar hun geluk te beproeven en te ontsnappen aan de armoede op het platteland, hetgeen tot een leegloop in de dorpen leidt. Wat beide groepen verder bindt is de roep om “change”. Ze zijn de politiek beu vanwege de ongelijke kansen, de onderlinge verdeling van de baantjes, de corruptie en misselijkmakende zelfverrijking en willen meedelen in een samenleving, die hen nu negeert.

Massaal werd er op de oppositiepartij tijdens de landelijke verkiezingen in 2013 en tijdens de gemeentelijke (council elections) verkiezingen in 2016  gestemd. Premier Hun Sen voelde zich dermate bedreigd dat deze partij niet veel later opgeheven werd. Op dit moment bezit de regeringspartij alle zetels in het parlement en is de oppositie monddood gemaakt.  Je proeft aan alles dat de geest eens uit de fles zal komen. Opvallend hoeveel studenten een “scholarship” (studiebeurs) in het buitenland proberen te bemachtigen. Het is triest om te moeten constateren dat de jeugd het liefst weg wil uit het land, dat hen niet serieus neemt, zowel door het armetierige onderwijs dat gegeven wordt, als op de banenmarkt.

 

Ook op Trefpunt: Cambodja kampt met jonge populatie

 

Marcel Gerritse
Over Marcel Gerritse 10 Artikelen
Marcel Gerritse heeft tweemaal anderhalf jaar in Cambodja gewerkt in een onderwijsproject van UNICEF en is uitgezonden door VSO (Volunteer Service Overseas). Zijn eerste standplaats was Kampong Thom (juni 2013 t/m dec 2014) en zijn tweede plaatsing was in de nieuwe provincie Tboung Khmum (mei 2016 t/m dec 2017). Toevallig arriveerde hij net voor de vrije verkiezingen in 2013 en heeft het land vanaf die tijd zien “afglijden” naar een staat waarin de regeringspartij alle zetels wist te bemachtigen bij de verkiezingen in 2018, door de oppositie stap voor stap te ontmantelen. Marcel heeft op www.marcelgerritse.waarbenjij.nu zijn wetenswaardigheden geplaatst. Op gezette tijden zal hij in Trefpunt Azië een artikel plaatsen over zijn arbeidsverleden in Cambodja.

3 Comments

  1. Goed verhaal. Ik volg de ontwikkelingen in dat land dat een zeer bewogen geschiedenis heeft. Ik denk dat er een generatie gaat opstaan die ooit eens Hun Sen uit het zadel wipt. Die beweging zie je steeds meer en meer. Gaat langzaam, maar ooit eens…..

  2. Ik was in 2005 voor het eerst in Cambodja. Het was net “veilig” voor het toerisme. Met mijn back-pack ben nik toen rond getrokken door een puur en ongerept land. Veel armoede, dat wel. Overnachten was vaak best afzien, want de standaard lag vrij laag. Laatst in 2017 geweest om mijn huidige vrouw het land te laten zien. Ben me rot geschrokken. Welvaart okay! Maar wat er in Cambodja gebeurt is een compleet op hol geslagen ontwikkeling. Massa toerisme, een bouw explosie, milieu vervuiling en een contrast tussen arm en rijk, gewoon niet normaal. Roken doet iedereen. overal wordt je drugs aangeboden en de drank is spotgoedkoop. Prachtige plaatsen en stranden worden verpest door Chinese bouwzucht. Natuur verdwijnt in rap tempo. Cambodja zit in de uitverkoop. Wie geld heeft kan doen wat hij wil en alles krijgen. De Cambodjanen op het platteland blijven steken in een middeleeuws bestaan. Die zijn al blij dat er door een hulp organisatie, stroom en water wordt aangelegd. De eigen regering doet het niet, want het levert niets op. Ik ben blij Cambodja te hebben gezien, toen het nog Cambodja was. En ja ik snap dat de jeugd weg wil. Heb er een aantal gekend en die hebben na studie direct de koffer gepakt en zijn naar het buitenland gegaan.

  3. Mooi geschreven! Uiteindelijk komt het wel goed hoor, de veranderingen gaan niet zonder slag of stoot van de oude garde. Maar met het verbeteren van de sociaal-economische status van een land zien we hier de te verwachten vruchten.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*