Mijn Azië: Europakolder onder Aziatische immigranten


 

europakolder

Bestaat er zoiets als Europakolder? Het zal een maand of acht geleden zijn dat ik met hem in gesprek raakte op het terras van een Brabants café. Een aardige gast met wie het meteen klikte. Jacques (niet zijn echte naam) had een jaar of tien in China gewerkt en woonde sinds een half jaar weer in  Nederland. In China was hij getrouwd met een Chinese met wie hij een zoontje van acht had. Hij had besloten terug te keren, omdat hij het voor zijn zoontje beter vond in Nederland naar school te gaan.

Gemakkelijk was het allemaal niet geweest. Het zoontje had weliswaar de Nederlandse nationaliteit, maar voor zijn vrouw was het lastig geweest een verblijfsvergunning te krijgen. Om daarvoor in aanmerking te komen moest eerst het inmiddels welbekende inburgeringsexamen afgelegd worden in het land van herkomst. Bovendien moest de Nederlandse echtgenoot over voldoende aantoonbaar inkomen beschikken om haar te onderhouden.

Bij de aanvraag voor een verblijfsvergunning zaten ze nog in China. De vrouw sprak geen woord Nederlands en dus konden ze dat inburgeringsexamen wel vergeten. En aangezien de man eerst nog op zoek moest naar een baan in Nederland, had hij ook geen aantoonbaar inkomen. Het resultaat was dat de aanvraag werd afgewezen. Hij liet het er echter niet bij zitten. Samen met enkele andere Nederlanders in een zelfde situatie, kaartten ze het aan bij het Europese Hof. Daar kwam de uitspraak uit dat Nederland niet het recht heeft minderjarige kinderen te scheiden van hun moeder. Zo konden ze zich alsnog in Nederland vestigen.

En nu hadden ze er een huisje en de man een baan.
‘Hoe vind je het hier na al die jaren? vroeg ik.
Jacques haalde zijn schouders op. ‘Ach, het gaat wel’, zei hij, ‘maar eerlijk gezegd zou ik toch liever in China zitten’.
‘En hoe vindt je vrouw het hier?’, vroeg ik verder.

Europakolder

Er kwam een sombere blik in zijn ogen. ‘Met haar gaat het niet al te best. Ze mist haar familie en voelt zich eenzaam. Ze heeft moeite om het leven hier op te pakken’.
‘Het lijkt me ook niet gemakkelijk’.
‘Kan zijn’, zei Jacques. ‘Maar toen ik in China woonde, heb ik me ook aan moeten passen. Ik kan me aardig redden in het Chinees en kon er ook sociaal mijn weg wel vinden’.

europakolder
Last van Europakolder?

Dan met een zucht: ‘Ik denk dat dit ons gemakkelijker afgaat. Mijn vrouw slaat soms helemaal door. Er zijn dagen dat ze volledig de weg kwijt is. Ze loopt nu bij een psychiater, maar of dat veel zal helpen weet ik niet’.

Na deze bekentenis dronk hij zijn biertje op en vertrok. Misschien wel omdat zijn vrouw alleen thuis zat en hij zich daar schuldig over voelde. Hoe het verder is gegaan weet ik niet, want ik heb Jacques daarna nooit meer gezien.

Europakolder, dacht ik, hem nakijkend toen hij wegreed op zijn fiets. Zielenpijn veroorzaakt door eenzaamheid en eentonigheid door verblijf in een niet vertrouwde omgeving en het gebrek aan taalvaardigheid. Sommige Indiëgangers kregen tropenkolder in den vreemde. Er zullen vast wel een aantal Aziaten zijn die iets dergelijks oplopen als ze in Nederland of elders in Europa moeten proberen wortel te schieten.


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Antonin Cee
Over Antonin Cee 200 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

1 Comment

  1. Tja, er zijn er die in hun nieuwe thuisland -hier of ginder- niet aarden en terug willen. Gemis van familie, werk, taal, diensten, dingen klein en groot. Anderen schieten meteen wortel en willen voor geen goud terug naar hun geboorte grond. Allemaal heel normaal. Net zoals dat sommige liefst in beiden landen zouden willen wonen, dat is pas een uitdaging.

    En die Jacques zou ik adviseren wat meer tijd met zijn liefje door te brengen. Thuis samen op de bank of op pad, maakt niet uit. Je grootste steun en toeverlaat behoort bij je te zijn als je in zwaar weer zit. Dan is er een kans dat je er samen uit komt.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.