Mijn Azië: Corona Mijmeringen in Hua Hin

Acht uur geweest, hup, uit bed. De liefste slaapt nog diep. Ik zit nog even op de rand van het bed en besef dat dit weer eenzelfde dag wordt als gisteren, eergisteren en morgen. Wat een beetje anders is, is dat het de laatste dagen op verschillende tijden bliksemt, dondert en regent. Maar dat is het dan ook wel. Alles wordt automatisme dezer dagen. We zijn nu zes weken onderweg met dezelfde routine. Ik raak nog eens door mijn boeken heen als het zo doorgaat. Enne, welke dag is het eigenlijk? Ze lijken zo Boeddha’s-gruwelijk veel op elkaar…

Sinaasappels persen en koffie zetten. Ik kan tegenwoordig bijna alles met mijn ogen dicht, nou ja, behalve lezen, maar gooi de suikerklontjes in het koffiefilter en de gemalen koffie in de nog lege, verwachtingsvolle koffiebeker. Ik zet mijn compu buiten op de stamtafel die mij vraagt: waarom zit er nooit meer iemand anders aan mij behalve jij en Nut? Nut is echt heel angstig voor het virus. Heb al een paar maal voorgesteld om enkele goede vrienden uit te nodigen voor een drankje en borrelnootje, maar niks daarvan. En bezoeken wil ze ook al niemand.

De hond van de buren blaft de stilte aan flarden, vogels lach-zingen hem uit. Een eekhoorn dartelt elastisch over het hek dat ons huis omheint, blijft even zitten tegenover mij, knipoogt geruststellend lijkt het, alsof het wel goed komt, krabt eens over zijn bolletje en spurt verder. Even later landen op bijna dezelfde plek twee vogels met lange snavels en nog veel langere staarten. Bruingrijs zijn ze en kwetteren luid een echtelijke ruzie uit voor mijn neus. Wanneer er een derde bij komt wordt het stil en lijkt het argument beslecht. Vrolijk vliegen ze er vandoor en ben ik weer alleen.

De alsmaar stijgende, wereldwijde coronacijfers die ik elke dag als eerste bekijk zijn opnieuw schrikbarend, 85.000 erbij weer in één dag! Ik krijg er soms een vage associatie met het songfestivaluitslagen-puntentellingsgevoel bij. Engeland staat nu zesde achter Duitsland met 157.000 geïnfecteerden, maar zal de Duitsers morgen ingehaald hebben verwacht ik want ze scoren per dag steeds meer nieuwe gevallen en Duitsland steeds minder.

Zal ik niet eerst eens een paar verse croissants halen met de fiets? Het is twaalf minuten fietsen van hier en fietsen en lopen moet ik sowieso elke dag van mijn serieuze ik, want tenslotte al oud. Bewegen is belangrijk ter voorkoming van stramme ledematen wordt mij regelmatig verteld. Ik ga op weg, maar kom er na een paar honderd meter achter, bij het zien van medeweggebruikers, dat ik mijn mondkap vergeten ben. Terug! Het is druk bij de Paris Bakery maar er wordt goed afstand gehouden en iedereen heeft een mondkap. Ik ben op tijd, ze zijn er nog. Kom je na elf uur dan is het vaak al gebeurd met de croissants.

Teruggekomen ligt Nut nog immer in bed. Nog maar eens koffie zetten en de dag die aanstaande is doordenken. Ik kan hem wel uittekenen, die dag. De compu kijkt mij alweer aan en ik laat me verleiden tot nieuwslezen. In landen als Spanje en Italië mag je zonder goede reden niet de straat op. Een heftige bekeuring volgt wanneer de reden niet goed genoeg is en ik vraag mij af of twee croissants een voldoende goede reden zouden zijn? Ik hoor het geritsel van de opengaande hordeur achter me en stel vast dat Nut uit bed gevallen moet zijn. Zij kan met gemak tien a twaalf uur slapen! Dan ben je toch al bijna door de helft van de dag heen.

Nut, die niet zo van het lezen is – hoewel ze deze week toch moedig begonnen is in de Thaise versie van 50 Shades Of Grey, een boek dat ik haar vier jaar geleden cadeau deed – en voornamelijk haar telefoon bezigt, houdt zich kranig vind ik. De eigenaar van haar shop heeft de huur opgeschort tot haar vreugde. Sinds de sluiting gaat ze toch elke dag naar de shop. In eerste instantie om de boel grondig schoon te maken, tot en met gordijnen wassen en ramen poetsen. De laatste weken echter om de boeddha-afdeling te verzorgen met verse bloemen, limonade en brandende stokjes. Ik ben daar nooit bij, maar ik vermoed dat ze ook wel op de knieën gaat voor een stief-kwartiertje.

Ze maakt zich, terecht denk ik, enorm zorgen over de toekomst want als de shop weer open kan, wanneer dan ook, wie gaat er komen? Er zijn helemaal geen toeristen en wie gaat er nou naar de massage met zo’n corona fenomeen? Die kranigheid van haar wordt natuurlijk wel enigszins ondersteund doordat we vooralsnog geen financiële zorgen hebben… Haar zevenkoppige staf is naar huis afgereisd. Slechts drie van hen hebben ondertussen de 5000 bath overbruggingspremie, die Nut voor hen allen heeft aangevraagd, van de regering ontvangen. Het geld schijnt nu op!

Toch is vandaag wel een markering waard. Onze tickets naar Nederland, die de KLM keurig heeft gecrediteerd, stonden op vandaag, 28 april, en we zouden nu in de taxi gezeten hebben, op weg naar Bangkok Airport en Aalsmeer. Maar Nut komt ondanks een vierjarig Schengen visum Nederland niet in en ik kom Thailand niet meer in. Voor het eerst in zes jaar gaat onze trip niet door. Wanneer wel? Geen idee.

Hua Hin, 28 april 2020

Featured image: Tuinvoordeel.eu

 

Theo van der Schaaf
Over Theo van der Schaaf 42 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds tien jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door met het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal. Thaise Perikelen is ook verkrijgbaar als e-book in de Engelse taal onder de titel: Love Is Here To Stay But Gone Tomorrow and Other Stories From Thailand – Kindle edition on Amazon

10 Comments

  1. Prachtig opgeschreven mijmeringen Theo. De dagen die zich monotoon aaneenrijgen, de gekkigheid die je gaat verzinnen om die monotonie te doorbreken, het is beklemmend. Ik begrijp dat het ‘nieuwe normaal’ zich inmiddels in Thailand heeft aangediend. Dat kan helpen, maar de zorgen van Nut over haar business zullen nog lang niet van de baan zijn.
    Ik wens jullie het beste en wie weet tot ziens in Nederland als we ons weer frank en vrij kunnen bewegen.

  2. Hai Theo en Nut, jammer dat jullie nog niet naar Nederland kunnen komen!Wordt 19 mei dan geen samenzang, zoals vorig jaar. Zal je ook mijn “Summertime” niet horen, samen met jouw broers. En voorlopig ook niet samen golfen.Hier mogen wij morgen weer gaan golfen, mijn omzet in de winkel is naar minimum loon gezakt!! Maar wij zijn gezond en ik hoop in november weer naar Hua Hin te mogen reizen. Ik begrijp jouw brief, maar hou vol er komt een eind aan. Groeten aan alle bekenden.

  3. “People who need people, are the luckiest people in the world, zong Barbara Streisand. Maar wat, als je niemand mag ontmoeten?
    Gelukkig gaat het stapje voor stapje, mondjesmaat (met mondkapje!) vooruit en worden de Corona-beperkingen stukje bij beetje wat minder streng. En nu maar hopen, dat het aantal besmettingen blijft dalen en dat er binnen afzienbare tijd een vaccin gevonden wordt, dat dan ook voor iedereen beschikbaar zal zijn.
    In de tussentijd wens ik iedereen veel wijsheid en geduld. En blijf vooral gezond.
    Hopelijk gauw tot ziens in Holland.
    Liefs vanuit Amstelveen voor jou en Nut, Floor

  4. Goedemorgen Theo, hier beginnen de maatregelen iets te versoepelen, gelukkig.
    Aan activiteiten geen gebrek hier in huis. Met zes personen is er voldoende was bijvoorbeeld. Wanneer de laatste onderbroek aan de waslijn hangt, is er alweer voorraad voor een nieuwe was in de wasmachine. Niet zo zeer mijn favoriete bezigheid maar alle schoonmaak wordt volgehouden om mogelijke besmetting te voorkomen. De kids zijn veel aan het werk (zorg, bollen en broccoli) en wanneer er vrije tijd lijkt te zijn, is dit spontaan over als ik met een huishoudelijke taak aankom. Opeens veel huiswerk en digitaal onderwijs. Nou ja verveling is hier niet aan de orde maar ik ben wel toe aan een cappuccino op een terras. Groetjes en liefs Corine

  5. hoi broeder, wonderbaarlijk dat je toch steeds zin hebt om iets te schrijven, en, niet te vergeten inspiratie. ik ben niet zo’n lezer, en daarom, moet ik je bekennen, dat ik altijd eerst eerst even kijk hoeveel a-4 tjes het zijn. maar het is me gelukt, mede door mijn belangstelling voor het feit dat er zoveel mensen zo verschillend over de corona-situatie denken. ik bedoel met name de grotere angst bij nut voor het virus en de voor zover ik dat inschat, de iets nuchtere kijk op het geheel van jou. Ik ben zelf ook beslist niet bang voor het virus, maar jean bijvoorbeeld ontvangt helemaal geen bezoek en gaat ook naar niemand toe. ik ben daarom vooral benieuwd hoe de mesnen met elkaar om zullen gaan als het virus onder controle is, maar er nog geen vaccin beschikbaar is.
    groeten gerard

  6. Leuk verhaal Theo én wat mij betreft is dit het woord van het Corona jaar: songfestivaluitslagen-puntentellingsgevoel.
    Hoe verzin je het!

  7. Weer een prachtig verhaal Theo. Overigens lijkt het alsof ik je steeds beter vind gaan schrijven! En ik vond je al zo goed!!

  8. Goed verslag van jullie dagelijkse beslommeringen. Wij gaan (nog) zonder mondkapjes
    de straat op. Wij hebben wel meer contact met familie en vrienden, maar heel ruimtelijk
    en gaan wel naar elkaar toe. Veel mooi weer en gebruik van de terrassen bij huis.
    Morgen komt Bep naar Gerard en Wil. Wij gaan er ook naar toe met 5 tompoezen en die gaan
    we gezellig opsmikkelen op het ruime terras buiten in de zon en 18 graden.
    Wel jammer dat jullie niet naar Nederland komen. Geen verjaardag, biljarten en de
    reünie zie ik ook niet doorgaan. Blijf gezond allebei, wij proberen het ook. Hou vol
    en we kijken uit naar betere tijden…met èchte ontmoetingen.
    Veel liefs van Jan & Guus.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*