Mijn Azië. Thailand en de toekomst van de jeugd

Peter Dekkers, Mijn Azië, scooter

Tijdens ons verblijf in Thailand is het een goede gewoonte dat ik in de weekends en dan met name op zondag mee ga naar het ouderlijk huis van mijn vrouw. Dat is in het buitengebied van Samut Prakan met volop ruimte voor de auto en de scooter etc. Doordeweeks kwam ik er vroeger ook regelmatig en dan was het altijd heerlijk rustig. Mannen en vrouwen werkten, kinderen naar school.

Peter Dekkers, Mijn Azië, scooter
Eten en drinken hoort er bij…

Op zondag echter niet. Dan is het vaak een gezellige drukte met neven, nichten, ooms, tantes, buren, broers en zussen. Er wordt gelachen, gepraat en men laat elkaar de nieuwste telefoons zien. Want daar zijn ze trots op. Iedereen is welkom en vaak brengt men wat hapjes mee of wordt er wat geld bijeen gelegd om eten te gaan halen. En natuurlijk de nodige flessen bier en whiskey met ijs en sodawater. Van tevoren even laten weten dat je komt is onbekend. Hoe anders is dat hier in Nederland!

Ook de jeugd is dan aanwezig, speelt kaart of een potje voetbal en rookt soms stiekem een jointje.

Neem nu Somchai en zijn scooter

Een van hen, ik zal hem Somchai noemen, viel me op. Want het enige dat hij deed waren spelletjes op zijn telefoon. Kaarten of roken deed hij niet. Liggend op de grond op zijn buik met zijn telefoon was dan het enige waar hij zich mee bezig hield. Race games met auto’s en/of motoren. Alleen even stoppend om een beker noedels te eten. En zelfs dat deed hij met zijn linkerhand om met zijn rechter verder te kunnen spelen.

Somchai was 15 jaar en moest doordeweeks naar school. Dat was iets waar hij een broertje dood aan had. Als je het woordje school liet vallen was zijn dag verpest.

Tijdens ons verblijf viel het mij op dat ik hem ook steeds vaker op doordeweekse dagen zag. Altijd liggend op de grond met zijn telefoon. Ik werd nieuwsgierig en vroeg of hij niet naar school moest?

Dan kwamen er wat Thaise ontwijkende en onduidelijke antwoorden, maar het was voor mij duidelijk dat hij daar geen zin in had.
Ik vroeg aan mijn vrouw wat zijn ouders daar van vonden. Het bleek dat die allang uit elkaar waren. Vader had een nieuwe vrouw en was bovendien ook weer opnieuw papa geworden. Zijn aandacht en geld gingen naar zijn twee nieuwe liefdes en hij vond het wel best wat Somchai deed. Schoolgeld en uniformen hoefde hij dan niet meer te betalen en bovendien was Somchai groot genoeg om zelf te weten wat hij deed.

Somchai woonde bij zijn vader. Zijn moeder zag hij weinig want zij had ook een andere bewonderaar. Ik vroeg ook of hij dan toch op enig moment niet een baantje moest vinden? Ja, eigenlijk wel. Daar was iedereen het wel over eens. Maar voorlopig lag Somchai bijna dagelijks met zijn telefoon op de grond. Er was goede Wifi hier en dat was een van de redenen waarom hij zo vaak hier was.

Peter Dekkers, Mijn Azië, scooter
Honda PCX150 (gezien op Honda.nl)

De scooter

De laatste weken van ons verblijf zag ik hem steeds minder en ik besteedde er niet veel aandacht meer aan. De weken vorderden en we gingen zoals gewoonlijk op zondag naar schoonmoeder en het was zoals immer een gezellige drukte. Meteen bij aankomst zag ik een schitterende nieuwe scooter staan. Een Honda PCX waarvan de nieuwprijs toch ongeveer 75.000 Baht is. Niet zo’n meidenscootertje met een mandje voorop. Nee, een echte stoere mannenscooter.

Ik vroeg van wie hij was. Die is van mij zei Somchai trots. Ik was verbaasd natuurlijk en vroeg meteen hoe dat kon. Wat bleek, Somchai had een baantje gevonden. Als bijrijder op een pick-up die frisdrank en water bezorgde in restaurants en hotels in de regio. Somchai was ook 16 jaar geworden deze week. En van zijn allereerste beetje geld dat hij had verdiend, had hij meteen deze scooter gekocht. Volledig op afbetaling.

Hoe hij dat nou precies heeft gedaan werd me niet duidelijk. De scooterverkoper zal toch ook iets van garantie moeten hebben volgens mij ? Maar feit is dat dat ding er stond. En Somchai was zo blij en trots als een pauw en liet hem aan iedereen zien die maar wilde.

Dat bleef niet onopgemerkt bij zijn andere leeftijdsgenoten. Als je je als 16-jarige al zo’n scooter kunt veroorloven dan kan het niet anders of je hebt een paar centen te besteden. Al snel had Somchai ook een ‘vriendinneke’. Die had een mooie vis aan de haak geslagen. Neem het haar eens kwalijk. Maar vriendinnetjes kosten geld en willen graag een keertje uit. Dat deed Somchai en bovendien reed hij veel met zijn twee nieuwe aanwinsten om trots aan iedereen te laten zien.

Zijn uitgavenpatroon steeg dus ook gestaag. Keertje uitgaan kun je overslaan, maar de afbetalingen van zijn stoere scooter moesten doorgaan. Vriendinnetje ging Somchai ook geld vragen om haar ouders te steunen. Die hadden weinig geld. Vader had vanwege ziekte tijdje niet kunnen werken en 100 baht is toch niet zoveel?

Somchai ging dus nog meer uitgeven dan hij zich kon veroorloven en moest links en rechts al geld gaan lenen. Enkele dagen voordat we terug naar Nederland zouden vliegen, hoorden we in het roddelcircuit dat Somchai’s vriendinnetje zwanger was. Er wordt veel geroddeld, dus of dat echt zo was weet ik niet. Somchai zat, net 16, al tot zijn nek in de schulden en als hij nog meer pech zou hebben zou hij op zijn 17de of 18de vader zijn.

Ik vroeg me af wat voor leven hij tegemoet zou gaan. Een leven vol armoede, schulden en problemen? Ik dacht regelmatig aan hem als ik weer eens zo’n bijzonder jonge jongen of meid op een gloednieuwe dure scooter voorbij zag komen.

Enkele maanden na onze thuiskomst werd mijn vrouw gebeld door Somchai. Verbaasd was ik niet en had dit ook wel verwacht. Zijn financiële problemen groeiden hem boven het hoofd en wij waren zijn laatste reddingsboei. Natuurlijk zou hij alles terugbetalen!

Nou was Somchai geen ‘kwaai ventje’ en hij heeft bovendien alles vanaf zijn 15de zelf maar een beetje uit moeten zoeken. Zijn vader had andere dingen aan zijn kop. Dus je kunt het hem niet helemaal kwalijk nemen. We hebben hem 100 euro gegeven en gezegd dat het eenmalig is. Terugbetalen hoefde hij niet, want we weten helaas uit ervaring dat dat toch niet gebeurt.

Dit is nu ongeveer acht maanden geleden en tot nu hebben we niets meer gehoord van Somchai. Het is eigenlijk treurig, maar ik denk dat er vele jongeren zoals Somchai rondlopen in Thailand. Ouders gescheiden, school niet afmaken, zich op jonge leeftijd al in de schulden steken. Niet denkend aan de dag van morgen maar als je wat geld hebt, meteen opmaken. Maar door deze houding en manier van leven bezorgen ze zichzelf vaak problemen die eenvoudig voorkomen hadden kunnen worden.

Niet denken maar doen. Enige logica waarop ze beslissingen nemen of problemen willen oplossen is voor hen vaak ver te zoeken. Die houding hoort bij de Thaise manier van leven. Net zoals Tom Yam Kung of dat bordje Pad Thai.

Ik hoop dat het hem goed gaat.

 

Ook van Peter op Trefpunt: op Hua Lamphong genieten van mensen

 

Peter Dekkers
Over Peter Dekkers 2 Artikelen
Peter Dekkers is Brabander en Azië-reiziger. Hij trekt er graag in z'n eentje op uit en is verwoed amateur-fotograaf. Na zijn vervroegde pensionering als ambtenaar sloot hij Thailand in het hart.

8 Comments

  1. Ik heb een tijd geleden een afbetaling afgekocht van de scooter van een vriend, voordat de scooter werd aangeslagen door de winkel. Nu zie ik de vriend veel minder, dus geld kwijt en vriendschap kwijt van jaren… wat een harde les

    • Ik vind het sneu voor je .Maar als je veel en lang in Thailand komt kennen we deze harde lessen bijna allemaal.Zie het antwoord wat ik gaf aan Paulo Terresta.Niks om je voor te schamen.Ruzie,s in Thaise familie,s ontstaan vaak door dat lenen en niet terugbetalen gedoe. Daar komt geen buitenlander aan te pas.

    • Ik hoop natuurlijk dat het merendeel van de jeugd wel gewoon hun school afmaakt en dat dit niet voor alle jongens geldt.
      Maar gaat het dan toch verkeerd dan is dit helaas ongeveer wel het standaard verhaal ja.

      • Sorry dat ik zo nieuwsgierig ben maar ben je familie van Ramon Dekkers?

        Ja zeker, het merendeel van de jeugd maakt zijn school af en gaat werken. Jammer dat uitzonderingen verheven worden tot een ‘standaard’ verhaal, en dan vanzelfsprekend met ‘Thais’ ervoor.

        • Wel brabander maar geen familie van Ramon.Tijdens zijn hoogtij dagen zwierf ik al rond in Thailand en is me dat menigmaal gevraagd.

  2. Mooi verhaal, helaas de werkelijkheid. Ook ik ontving diverse keren een verzoek, om geld te geven. Uiteraard met terugbetaling. Ondanks dat ik de toestand begrijp en het aan mijn hart gaat, doe ik het niet. Ik denk dat het dan alleen maar erger wordt. Helaas.

    • Beter een klein bedrag waarvan je weet dat je het kwijt bent, dan een groot bedrag waarvan je denkt dat je het terugkrijgt.Van dat laatste heb je meer last en dat duurt langer.
      Dat is min of meer de stilzwijgende afspraak die we hebben gemaakt.Helaas ook door ervaring wijs geworden.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*