Met twee Thaise dames naar Rome (1)

Het onbereikbare Rome

“We gaan naar Rome”, zei ze glunderend. “Kanjana komt mee en misschien ook Ning. Ning is niet zeker want ze moet nog verlof vragen in het bedrijf waar ze werkt. Ploy kan niet, want haar familie is op bezoek in die periode”. Ze kwetterde als een jong vogeltje, zo opgewonden en blij was ze.

Rome, daar hadden we toch al zo vaak naartoe willen gaan. Nu zou het eindelijk echt doorgaan. Ik dacht aan die keer dat we in de veronderstelling waren geweest dat we een Romereis hadden geboekt. Het reisbureau had het echter als voorlopige in-optie-name genoteerd die nooit was gelicht.

Een andere keer was de voorraad tickets in promotie al de deur uit. Nog een andere keer was mijn saldo verlofdagen onvoldoende. Kortom het leek behekst en alsof een heel regiment boze Thaise en Belgische geesten stokken in de wielen aan het steken waren. Rome werd onbereikbaar. Rome konden we vergeten. Ik had het dan ook al sinds langs uit mijn verlanglijstje geschrapt.

“Prima moet je doen, fijn dat je met je vriendinnen gaat”, antwoordde ik opluchting onderdrukkend omdat ik niet mee moest. “O nee, wij gaan niet alleen, jij moet natuurlijk mee”, reageerde ze verschrikt. “Zonder jou gaat het niet door, asjeblieft!”

En daar sta je dan overgeleverd aan een verscheurende keuze. Halsstarrig weigeren betekende dat jij onmens hen de pret ontnam. Toestemmen betekende dat je vier dagen onvoorwaardelijke vrijheid en het tijdelijke gevoel van “de baas in huis te zijn” mocht vergeten. Daarbij constateerde ik al sinds geruime tijd een sterke daling van reislust in mij. Hangt dit nu samen met het ouder worden, vraag ik me af?

Is dit het gevolg van talloze verloren uren bij het aanschuiven aan incheckbalies, het wachten in vertrekhallen, het gewring, gewroet en gewurm van medereizigers in smalle vliegtuiggangen, het gedwongen eindeloze zitten met gevoelloze vleespartijen onder je staartbeentje tot gevolg, de geur van ontsnappende darmgassen en zweetvoeten, het niet aflatend gekrijs van kinderen die dit, net als mij, een marteling vinden?

Of zou het de mensonterende behandeling bij bagagescans zijn waar elkeen bij voorbaat als potentiële bommendrager wordt beschouwd? Reizen is enkel voor masochisten een pretje bedenk ik me.

carabinieriHet leven kan hard zijn

Dus het werd een onvoorwaardelijk ja!

Toen ik het geluk in de ogen van Siriwan zag wist ik dat mijn (tijdelijke) score op de schaal van Cupido ongekende toppen bereikte, vergelijkbaar met het effect veroorzaakt door… zeg maar de aankoop van een nieuwe dure handtas. Uiteindelijk kozen we voor het lange weekend voorafgaand aan de Belgische nationale feestdag. Eenentwintig juli is het traditioneel slecht weer hier ter plekke met gegarandeerde plensbuien zodat je inderdaad beter het land kan ontvluchten.

Het werd uiteindelijk een reis met twee Thaise dames, andere gegadigden zegden af. Mijn eigen wederhelft Siriwan genaamd en haar boezemvriendin Kanjana, in hun jonge jaren buurmeisjes uit Chiang Kham, provincie Phayao. Het betreft lotgenoten, beiden gehuwd met een farang uit België, ja het leven kan hard zijn!

Ik nam mij voor om dit als een opportuniteit te gaan bekijken. Waarom niet van de nood een deugd maken? Op reis met twee Thaise dames naar Rome, velen zullen het me benijden, ja toch? En de aanvankelijke tegenzin sloeg gaandeweg om in hunkeren. Twee avonden lang doorbladeren van reisgidsen en het bekijken van video’s op U-tube brachten de totale kentering teweeg. Ik kon amper nog wachten om te mogen vertrekken.

En, wacht eens, zou hier geen materiaal kunnen inzitten om een verhaal te schrijven?

DAMES MET ROOTS UIT ZUID-OOST AZIË BEZOEKEN DE BAKERMAT VAN EUROPA of MET TWEE THAISE DAMES NAAR ROME, een bij voorbaat zeer onwetenschappelijk cultuur-antropologisch onderzoek door Roger Stassen.

Hoe zullen zij zich gedragen? Wat zal hun boeien, fascineren, hoe zullen ze deze wereldstad beleven? Ik nam het voornemen hen uitvoerig te observeren.Laat de incheckbalies, bagagescanners, krijsende kinderen, darmgassen en zweetvoeten maar komen want het is het allemaal waard.

Rome here we come!

Roger Stassen
Over Roger Stassen 94 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com