Met de Thaise maffia in Zeeland


Krabbenmand en mosselbank

Vanop de pier aan de oevers van de Oosterschelde klonken krijsende kinderstemmetjes, opgewonden kreetjes vermengd met een vleugje angst. “Zijn ze bang?”, vroeg ik aan Dao die onverstoord verderging met grijze haren verwijderen uit de haardos van Ploy. Die lag met haar hoofd in de schoot van haar vriendin. “Ze zijn alleen exited”, meende ze. Ploy keek niet op terwijl haar uitgewaaierd haar grondig doorzocht werd op de foute kleur. Ze hadden zich afgezonderd van de rest van de groep. Even bijpraten, even… nou ja vrouwenzaken. Het Thais picknickmatje uitgespreid in het mooi verzorgde parkje was de perfecte plek om te relaxen, lekker te chillen zeg maar.

Ik besloot zelf poolshoogte te nemen. En ja hoor de eerste vangst was binnen. Een drietal krabbetjes wriemelden op de bodem van een plastic emmer. De kinderen (van het binnenlandse soort) hadden voor het eerst in hun prille leven een krab van zo dichtbij gezien en waren uiteraard gaan gillen. De moeders leerden hen snel de knepen van het vak. Stukken kippenvlees aan een touw tot op de zeebodem laten zakken en dan even wachten. Het vlees was niet helemaal vers, stonk zelf een beetje en dan wordt het voor een krab on-weer-staan-baar!

Als ze zich eenmaal vastbijten of –grijpen, trek je ze uit het water, neem je een schepnetje en kieper je de vangst pardoes de emmer in. Stoere praat van iemand, zelf ook binnenlander, die graag passief toeschouwer bleef. Eens klaargemaakt daarentegen, met een lekkere Thaise curry bijvoorbeeld, vind ik de kleine zeemonstertjes ineens veel sympathieker worden.

De groep Thaise vrouwen had de volledige pier ingepalmd. Er werd gelachen en gegild. De olijke bende, die ik liefdevol “de Thaise maffia” ben gaan noemen, had dolle pret.

1bDe zee trok zich terug en ik ook

We waren deze morgen uit Vlaanderen met vier auto’s de landsgrenzen overgestoken. De Parallelweg in Bruinisse op de Grevelingendam, daar ging de reis naartoe. Bruinisse nooit van gehoord, de provincie Zeeland nog nooit geweest, krabben vangen nooit meegemaakt. Onderweg voor het eerst in ons leven over de Zeelandbrug, je adem stokt er even van.

Eenmaal op de Grevelingendam, de Westkant, veroorzaakt eb een immens strand met kleine poelen en geulen, zou er naar mosselen gezocht worden. We waren niet de enige. Overal zag je groepjes mensen op de bodem van de zee, die zich even had teruggetrokken, met schopjes en harken doende.

Maar er was plaats zat zodat de dames aan de slag konden. Ik bleef achter met een smoes. Er moest iemand op de achtergebleven spullen letten (er moest iemand op de koelbox letten met frisdrank en bier). Mijn wandelschoenen waren helemaal niet geschikt voor dit soort terrein. Nee hoor, ik zal me wel opofferen, gaan jullie maar lekker genieten.

Eenmaal alleen met een kussentje onder mijn hoofd lag ik naar de blauwe lucht te staren. Maar van dat hele naar-de-blauwe-lucht-staarderij krijg je dorst. Een rood/wit blikje met een zwarte stier als embleem uit de koelbox nemen dan maar. De vrouwen en kinderen uit mijn gezelschap waren inmiddels stipjes geworden. Af en toe waaide de wind hun stemmen naar me toe, exited waren ze, dat was duidelijk. Ik voelde me ineens overmatig gelukkig. Ik wist dat dit een dag ging worden die ik me voor de rest van mijn leven zou blijven herinneren. De olijke groep Thaise vrouwen zijn de katalysator begreep ik. Je kan onmogelijk te midden van een dergelijke groep ongeïnfecteerd blijven. Zij bezorgen je good vibrations waar de beach boys het destijds over hadden. Thaise mensen blijken meer dan ons Westerlingen, echte groepsmensen te zijn. Dat waren we vroeger ook maar we zijn dit in de loop van “de vooruitgang” een beetje gaan verliezen.

Eén ding staat vast. Ik prijs me gelukkig dat mijn leven doordrenkt is met hun mentaliteit en ik laat me met veel plezier infecteren door hun ingesteldheid. En jullie Nederlanders… Zeeland is een prachtig stukje hemel op aard… wanneer het zonnetje schijnt en er niet teveel wind staat.

 

 

 

 

 


Roger Stassen
Over Roger Stassen 128 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

5 Comments

  1. Ik herinner me nog van mijn tijd in Wemeldinge dat er elke zomer een heel stel Vietnamezen vanuit Duitsland in dikke Mercedessen naar de camping kwamen waar wij naast woonden om kokkels te verzamelen. Hele emmers gingen mee. Wemeldinge ligt aan de Oosterschelde.

  2. Roger,
    De sterke groepsmentaliteit bij Thaise mensen is inderdaad typerend en ’t olijk gedrag al evenzeer.
    Zeeland is een prachtige streek en heeft veel te bieden. Ook culinair. Telkens, vooraleer ik terug huiswaarts keer naar België, laat ik mij verwennen in een tof restaurant in Philippine (Auberge des moules) met een heerlijk bereide portie mosselen. Aroy mak mak.
    Ik weet dat de meeste Thaise dames een picknick of een zelf bereide maaltijd verkiezen, maar deze voortreffelijke schelpdieren, bereid volgens een aloud Zeeuws recept, zijn een echte aanrader.
    Misschien te overwegen bij een volgende trip naar Zeeland in ’t gezelschap van de “maffia”.
    Ik heb mij laten vertellen dat er in Zeeland beduidend minder regen valt dan in de rest van Nederland of België.
    Groeten,
    Eddy

  3. Een pareltje tussen de mosselen. Je beschouwingen over de lichtheid van het bestaan heb je voortreffelijk getekend.

  4. Hey Roger,
    Ga de volgende keer eens naar de Brouwersdam. De Zeeuwse Thai gaan daar vask heen voor het vangen van krabben, en wewel op een pier die naar binnen loopt.
    Voor Japanse oesters moet je aan de westerschelde zijn bij Terneuzen. Er zijn er daar milliarden en de NL ers eten ze niet, masr ze zijn heerlijk!
    Groeten, Leo Eggebeen.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.