Met Chris Ebbe op Java en Bali (3): Bogor

Alle zegen komt van boven

Nergens een bord. ‘Waar is de Botanische Tuin van Bogor’, vragen wij. We worden naar alle windstreken verwezen. Een agent van polisi wijst tenslotte met zijn baton naar de overkant van de weg: ‘Kwartier lopen naar de ingang.’

Langs het hek van de tuin staan verkopers van boomvruchten en konijntjes, heel veel schattige konijntjes. Het laat zich raden, dat na verkoop hen eerder een wok dan een hok met comfortabel stro wacht.

Bij een overlopende vuilcontainer dringt zich de geur van rot en bederf op. Een brug biedt uitzicht over de kali. In de verte, bij de cascadische versnelling, staan twee blote jongetjes op een rotsblok. Zij springen, verdwijnen onder water, veertig vijftig meter stroomafwaarts duiken hun bruine koppies op.

Bij de bomen in de tuin hangen nog steeds de naambordjes uit de koloniale tijd. Twee moslimmeisjes met hoofddoekjes op en gekleed in lang fleurig gewaad spreken ons aan. Of ze hun Engels op ons mogen oefenen. Mag. Zij blijken leerlingen van een modevakschool. De meisjes, 18 jaar oud, niet groter dan 1,45 meter, kletsen over hun dromen.

‘I want to be a great designer, I want to go to Paris.’
‘And you want a rich husband?’ vragen wij.
‘Yes, yes, he pay to go to Paris.’

Onverwacht knalt de donder. We schrikken. Nu pas merken we hoe donker het is geworden. We zijn te laat met de paraplu. Terwijl wij doorweekt naar de uitgang plassen, worden de meisjes, hun dromen verwaterd, opgepikt door een karretje van de tuin. In ons hotel trekken we droge kleren aan en wachten op de travelbus naar Bandung.

Na een rit van vier uren in een file van honderd kilometer bereiken we ons Guesthouse in Bandung, een onderkomen met in de hal teakhouten meubilair, varens en palmen, een bijzettafel met een gebeeldhouwde karbouw, Amy Winehouse op de achtergrond. Onder een afdak eten we nasi rames en zien hoe de regendruppels kringen maken in de vijver van de binnenplaats.

Op weg naar mijn kamer valt een klets water op mijn hoofd, in mijn nek, op mijn kleren. Indische lekkage denk ik en kijk naar boven: een vleermuis heeft op me gepiest.

Na een douche ga ik naar bed. Midden in de nacht word ik wakker. Allaaaaaah akbar… Ik kijk op mijn horloge, half vier. Een moslim smeekt drie kwartier lang de zegen van boven af waarvoor ik deze dag twee keer niets heb hoeven doen.

Bogor, Bandung, 28 november 2014

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 204 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.