Merit maken


Lode Engelen, merit maken, verhaal Hulscher

MERIT MAKEN

Willem Hulscher

Ik heb wel eens beweerd dat iedereen in Thailand te eten heeft. Dat is niet juist, want zelfs een flinke jongeman als Dontri heeft honger. Vanmorgen belde hij me en daardoor stuit ik weer op iets van dit land wat ik niet begrijp. Ik ken Dontri al zo lang als ik in Bangkok woon. Een jaar geleden is hij terug gekomen uit Hatyai. Daar heeft hij samen met zijn vrouw een handeltje gedreven, het was een goede tijd geweest tot zijn vrouw plotseling overleed. Daarna had hij in Hatyai niets meer te zoeken. Nu werkt hij bij een recycling bedrijf in Minburi aan de rand van Bangkok. Het bedrijfje is van een vriend van zijn oom.

In Minburi is Dontri onlangs aangereden door een motorfiets, hij heeft nu een kapot been en kan zeker twee maanden niet lopen en ook niet werken. Hij krijgt dus ook geen loon; dit is Thailand. Bij de familie van zijn oom kon hij soms iets eten, waardoor hij niet meteen verhongerde. Die oom heb ik wel eens ontmoet, best een gezellige vent; we zijn ooit samen dronken geweest. Maar nu is het Chinees Nieuwjaar en daar gaat het me om.

Het Chinese Nieuwjaar

De viering van het Chinese Nieuwjaar duurt meer dan een week. In die dagen vertrekt iedereen die Chinese familie heeft – en dat is in Bangkok bijna iedere Thai – naar zijn of haar provincie om merit te maken in de tempel. Dat helpt immers voor je volgende leven. Ze hebben Dontri alleen achtergelaten op zijn kamer. Hij heeft geen geld en nu heeft hij al drie dagen niet gegeten. Ik weet dat hij me niets op de mouw speldt; ik ken hem meer dan twaalf jaar, ook uit de tijd dat het leven hem nog toelachte.

Willem Hulscher, MeritMerit maken, ik probeer nog steeds iets te begrijpen van de wereld om me heen. Merit maken doe je in de tempel van je dorp – daar zijn al die ceremonies voor – het helpt voor je volgende leven. O zeker, je kunt op allerlei manieren merit maken, maar door een offertje in de tempel voor een gouden Boeddhabeeld met monniken en zo, verdien je vele malen meer merit. En als intussen je eigen werknemer of je eigen neef verrekt van honger en kommernis, dan komt dat gewoon doordat die in zijn vorige leven niet genoeg merit heeft gemaakt.

Ben ik al ingecalculeerd?

Of zit het anders in elkaar: de familie heeft best bedacht dat Dontri de komende week moet eten. Maar ze hebben het zelf niet breed, want de auto moet nog worden afbetaald. Ze hebben begrepen dat Dontri een farang kent in Bangkok. Wel, als je wat nodig hebt, bel je die maar, was hun idee. Ben ik al ingecalculeerd in de lokale economie van dit land, meer dan ik zelf besef? Misschien zijn mijn verklaringen allebei een beetje waar, of misschien zit het allemaal heel anders in elkaar, maar ik kan niets anders bedenken.

Gewone Thais lezen niet, behalve soms een Japans stripverhaal, en interesses of hobby’s zijn zeldzaam. Dan duurt de tijd lang, alleen op je kamer als iedereen is vertrokken, zonder tv en zonder radio of muziek, terwijl je honger hebt, niet kunt lopen en geen geld hebt. Bua dus, dat is het Thaise woord voor saai. Dontri zei dat hij vaak water dronk tegen de honger.

Het is een paar keer eerder voorgekomen dat ik Dontri heb geholpen. De eerste keer was toen hij voor zijn werk een mobiele telefoon nodig had. Hij had in Bangkok gewerkt als bestuurder van een dragliner, dat is zo’n grote machine waarmee bouwputten worden gegraven. Toen het project was voltooid, had hij een nieuwe baan gevonden bij een bedrijf in Rangsit, waar hij met een vrachtauto melkpakken moest afleveren bij winkels. Zijn baas wilde hem tijdens de route kunnen bellen om nieuwe instructies te geven. Daar had hij een mobieltje voor nodig, maar dat kreeg hij niet van zijn baas.

Geen rijbewijs

Willem Hulscher, Merit
snel rijbewijs nodig….

De tweede keer dat ik Dontri heb geholpen, was toen de politie bij het bedrijf kwam controleren en ontdekte dat Dontri geen rijbewijs bezat. Dan mag je geen vrachtauto rijden, zelfs niet in Thailand. Er dreigden boetes. Zijn baas eiste toen dat hij binnen twee dagen een rijbewijs zou laten zien, anders zou hij worden ontslagen. Maar een rijbewijs kun je in Thailand alleen krijgen in de hoofdstad van de provincie waar je vandaan komt. In zijn geval is dat Udon Thani, ongeveer 600 kilometer van Bangkok. In twee dagen?

In twee dagen, dat kan niet, beweerde ik, maar Dontri hield vol dat het wel kon. Hij had alleen wat geld nodig voor de bus en tweehonderd Baht voor onder de tafel van de ambtenaar van de provincie. Een rijexamen zou er niet aan te pas hoeven te komen. Wel, in twee dagen was hij terug, met rijbewijs.

Dit is dus een voorbeeld van de rol die farangs zoals ik in dit land spelen. We bevorderen de corruptie bij kleine ambtenaartjes en we sponsoren Thaise vrachtwagenchauffeurs die nooit een rijexamen hebben gehaald. Daarna gaan we met een goed gevoel slapen, omdat we iemand hebben geholpen; we hebben merit gemaakt op onze manier. In Nederland doet men dat door een bedrag over te maken naar Foster Parents Plan. Dat doe ik niet, want ik heb geen zin om aan het salaris van die directeur mee te betalen, ook al heeft de organisatie haar naam veranderd. In Thailand kun je merit maken zonder overhead kosten, maar ik geef toe, eigenlijk zouden we de Thais moeten leren te sparen voor moeilijke tijden, want dat doen ze niet.

We begrijpen elkaar een beetje

Dontri en ik mogen elkaar en we begrijpen elkaar een beetje. Ik heb twee keer een gesprek met hem gehad. Zo’n conversatie kost tijd, want hij spreekt geen Engels en mijn Thai is nog steeds beperkt. De eerste keer was toen zijn vrouw was overleden. In Hatyai had ze klachten gekregen, er werden foto’s gemaakt, het was ernstig, ze ging naar haar dorp in Nong Bua Lampu, en twee weken later overleed ze aan een hersentumor. Dontri kwam nog net op tijd voor de crematie. Kort daarna zocht hij me op.

De tweede keer was het gesprek waarin Dontri me vertelde dat zijn moeder niet van hem houdt. De aanleiding voor zijn ontboezeming was mijn vraag naar de stand van zaken van zijn visum voor Israël. Hij wilde daar werken, zoals ook zijn oudere broer en veel andere Thais uit Isan doen. Een jongere broer werkte al in Korea. Wanneer je een jaar of vier in zo’n land hebt gewerkt, houd je genoeg geld over om in je dorp een huis te bouwen of een winkeltje te beginnen of een truck te kopen, waarmee je goederen vervoert. Maar Dontri’s visum kwam alsmaar niet los, jaar in jaar uit. Waarom toch?

-‘Mijn moeder vindt het niet goed’ zei Dontri.
Ik ken zijn moeder, het is een sterke vrouw. Maar waarom zou ze het niet goed vinden, als ze haar andere zoons wel toestemming had gegeven? En hoe kan ze zoiets tegenhouden?
-‘Waarom vindt je moeder het niet goed?’
-‘Ze houdt niet van mij’
Ik trok dat in twijfel, maar hij bleef bij zijn punt. Opeens zag ik een andere Dontri, een Dontri die ik nog niet kende.

Willem Hulscher, MeritIk schrijf dit alles op, omdat Dontri zojuist hier is geweest om gevoederd te worden. Met zijn been ging het al iets beter. Uiteraard heb ik hem gevraagd waarom zijn oom en al die anderen hem zomaar hadden achtergelaten. Uit zijn antwoorden kon ik begrijpen dat mijn eerste verklaring dichtbij de waarheid zit. Dat is dus wat ik niet begrijp. Als mensen zo graag in een volgend leven willen geloven, mag dat van mij best, maar dat je daar die zogenaamde merit voor moet sparen, wil er bij mij niet in. Gelukkig zag Dontri er veel minder ellendig uit dan vorige week, toen ik hem naar het ziekenhuis bracht. Waarom? Hij vertelde dat zijn moeder hem iedere dag belde sinds die aanrijding en ze wilde dat hij naar huis zou komen als zijn been niet spoedig zou genezen.

Ik kon aan hem zien dat hij dat best graag wilde.

 

 

Foto monniken en gaven (Lode Engelen)

Overige afbeeldingen Wiki Commons


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

2 Comments

  1. Monniken en andere arme mensen zoals bedelaars zijn een volstrekt noodzakelijk onderdeel van de Thaise maatschappij. Hoe kan een mens anders voldoende verdienste verwerven voor een goed volgend leven? Wees blij dat Dontri (‘Muziek’) jou de gelegenheid gaf ook meer verdienste te verwerven. Je kunt die verworven verdienste trouwens ook ten goede laten komen aan een ander wat vaak gebeurt.
    Dat de Thais soms ook wat sceptisch staan tegen over dat hele thamboen blijkt uit het verhaal ‘ De Bedelaars’. Zoals mijn moeder ‘schietgebedjes’ deed en dan zei: ‘Ik hoop dat het helpt’.

    https://www.trefpuntazie.com/de-bedelaars-anchan-juwelen-van-leven/

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.