Kerrie met rijst; pittig India & Birma (72)

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, mem-sahib

 

‘Twenty-one days in India being the tour of Sir Ali Baba K.C.B.’

 

De mem-sahib

 

Een eenzaam leven, hij is er vaak niet

Houdt van haar, doet haar geen verdriet

Zijn leven in zaken, een goed profiel

Doch hij minacht haar, die simpele ziel

 

Zij zingt voor hem, verbergt haar leed

Dat vertrouwen toen, die plechtige eed

Zij weet niet meer dan huis en haard

Maar hij, hij kent de wereldkaart

 

Ik ontmoet de mem-sahib als ze haar kleine kudde koestert op de oceaan. Ze is een mooie vrouw in de bloei van haar leven. Ze praat over haar echtgenoot die ze in India achterlaat, het leven op het station, de vaste bediendes, haar paard, huis en bungalow.

Hij komt haar snel achterna naar Engeland, over een jaar, of over twee jaar, en later gaan ze samen terug naar India. Maar zonder de kinderen; het zal er stil zijn.

Ze gaat nu terug naar moeder en zussen maar na al die jaren zijn er thuis dingen veranderd; dat vervult mem-sahib met hoop en met vrees.

Wij zitten met een groep op het dek; met de maan, de deining, de nachtwind die door de touwen zucht, en zij zingt voor ons een klagelijke ballade over het oude land. Tenslotte vergeten wij allemaal te luisteren naar het gestamp van de motor tot alle geluiden en alle lichten verdwijnen in haar prachtige verzen.

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, mem-sahib
Zeer oud scheepsbiscuit.

Dan gaat mem-sahib naar haar kinderen kijken. Wij blijven ontroerd achter met haar heroische verzen, niet wetend of we nu moeten lachen of huilen of een glas whiskey met water moeten drinken.

Ze zegt ons ‘goede nacht’; om onze illusies te verjagen?

Haar drie jonge zonen mogen drie keer per dag het dek op en veranderen dan van keurige ventjes in boys onder teer en vet van het schip.

Moeder lacht er maar eens om.

Ze worden vrienden van iedereen hier en dat leidt tot het aanbieden van scheepsbiscuit, tot onbevangenheid, tot stoeien, en het lachen naar moeder.

Er zit geen kwaad in die kinderen en ze doen iedere dag dingen die ze niet mogen doen maar moeder lacht het weg.

Ze is net een moeder-eend die met etenstijd wordt achtervolgd door haar jonkies.

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, mem-sahib

Drie jaar later

Ik zie haar weer in Engeland. Ze woont intern in de school waar haar jongens les krijgen.

Ze is getekend, afgetobt. De familie is aardig tegen haar maar niet warm. Ze kreeg niet het welkom dat ze verwachtte.

De hele familie lijkt kouder, formeler, afstandelijk. Ze wil terug naar India, terug naar haar man.

Maar hij wordt totaal in beslag genomen door zijn werk.

Ja, hij stuurt een cheque en een kort briefje maar zal nooit schrijven dat hij haar mist, dat hij van haar houdt, dat ze maar snel moet komen.

Is hij ook kil geworden?

Nee, hij is gewoon druk. Hij is nooit echt warm en hartelijk geweest; zo is hij nu eenmaal. En nu maakt ze zich zorgen om haar jongens; komen die wel goed terecht, is vader straks wel tevreden?

Ze kan er met niemand over praten en vreet zich op.

Haar man sluit zich af

Hij leeft in zijn eigen wereld. En die bestaat uit boeken. Vogels, bomen, het omringende firmament van muziek en licht dat hij in boeken vindt. Het boek opent al zijn zintuigen, opent het landschap van zijn leven, maakt van hem een held, doet hem een bloem schilderen; hij hoort het orkest van wind en oceaan in een afschuwelijk India vol hongerlijders en een Afghanistan vol moordenaars.

Zonder zijn boeken voelt hij zich verloren.

Hij gaat het verlangen naar zijn vrouw als een zwakte zien. Ontwikkelt langzaam een afkeer voor vrouwen. Hij kan alle octaven van het leven op een andere manier vullen.

En nu?

Hij blijft achter in zijn droomwereld van boeken en zal nooit meer echt boven water komen. Zij is nu weer terug in India zonder de kinderen die op kostschool zijn. Beiden zijn totaal veranderd.

Ze hebben hun taken, beleefdheidsbezoekjes, aardig doen naar anderen door beiden. Maar de geest van liefde en sympathie komt alleen terug als ze, koppig als ezels, kibbelen en klagen in woorden die betovering missen.

Zij ervaren op de harde manier het verschil tussen Engeland en India.

 

Toelichtingen

Mem-sahib; in India bedoelt men daarmee de gehuwde Europese vrouw.

Foto’s en prenten

Mem-sahib; prent uit het boek.

Scheepsbeschuit uit 1852; wikimedia, curid, 1334877.

Eendjes, USA, 1905; wikimedia, curid, 28067020.

Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 536 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*