Maxima Cum Laude (3, slot)


Femmy Fijten, maximum cum laude

 

Deel 3: Buit

 

Hij parkeerde de auto vlak bij het huis. Eerst deed hij de voordeur open. Hij keek links en rechts, en nog eens. Zelfs al woont er geen kip binnen honderd meter, je kunt het nooit weten in zo’n gehucht. Mensen zijn nieuwsgieriger dan gewenst. Ze hadden er niks mee te maken dat hij zijn bruid had gehaald.

Hij nam Karina in de brandweergreep, liep naar binnen, sloot zorgvuldig af, stak de sleutel in zijn zak en nam haar de trap op naar de slaapkamer. Daar legde hij haar op zijn bed. Ze was haar schoenen kwijtgeraakt. Later zou hij die voor haar gaan halen.

Met de grootste voorzichtigheid trok hij haar kleding uit. Veegde haar gezicht en haar armen met een natte washand schoon. Van een afstandje bekeek hij haar. Ze was bleek als essenhout, alleen haar armen en benen waren licht gebruind. Op haar buik zaten littekens. Getuigen van een operatie? Met een vinger betastte hij de lijnen. Het was niet fraai. Op sommige andere plaatsen was de huid beschadigd, haar onderarmen en handen en een paar krassen op haar wangen. De schrammen behandelde hij met jodium. Ze had niet zo moeten woelen op de grond. Toen sloeg ze haar ogen op en keek hem aan. De pupillen werden groot, haar mond ging open en ze deinsde bij hem weg.

“Je bent bij mij,” sprak hij rustig. “We zijn eindelijk samen, zoals we vroeger hebben afgesproken.” Daarna leek ze te ontspannen, haar ogen zakten dicht, ze boog haar hoofd en ze zuchtte diep. Hij zou haar gelukkig maken. Hij streelde haar wang, maar ze draaide haar gezicht weg en snikte.

“Waar zijn we?” vroeg Karina.
“In mijn huis, eigenlijk in dat van mijn moeder, en van mijn vader.”

Hij keek haar aan. “Zij zijn beneden. Je bent in mijn slaapkamer.” Het leek hem niet nodig haar te vertellen dat zijn vader in de kelder in opgeloste toestand vertoefde in gezelschap van de Senegalese hulp.

God, wat had die man hem kwaadgemaakt. Zijn vader was de slaapkamer binnengekomen toen hij met die negerin bezig was. Die oude lul bemoeide zich werkelijk overal mee. Waarschijnlijk was hij jaloers, omdat hij haar zelf had gewild. Wat een tieten had die meid. Zijn moeder was plat als een dubbeltje. Niet helemaal toevallig had hij de zweep bij de hand gehad. In zijn blote kont was hij overeind gekomen en had het leer dwars over zijn vaders gezicht laten gaan. Van de pijn was pappa op de grond gezakt. De rest was appeltje, eitje. Maar ja, dat zwarte wijf had alles gezien. Ze liet hem geen keuze.

Een keer moest hij die bakken in de kelder eens opruimen, bedacht hij. Er was geen reden om ze te laten staan. Aan zijn moeder wilde hij niet denken. Dat was te vers. Ze was nog niet definitief verdwenen.

“Weten je ouders dat ik hier ben?”
“Mijn moeder wel,” antwoordde hij. Hij streelde haar benen. Karina huiverde. Met zijn rechterhand ging hij van haar kuit langs haar knie en verder. Wat was haar huid zacht aan de binnenkant van haar dijen. Ze kneep haar handen tot vuisten en deed haar ogen dicht. Hij stond op en Karina keek naar hem, tranen liepen naar haar oren. Ze probeerde overeind te komen, maar hij duwde haar hard terug en hief zijn wijsvinger tegen haar op: “blijf liggen”. Ze bewoog niet verder. “Niet van streek zijn, dit wordt het fijnste wat je ooit hebt meegemaakt.”

Ze snikte. Niet zeuren, dacht hij geïrriteerd. Hij kleedde zich uit en keek tevreden naar zijn erectie in de passpiegel. Hij had echt een joekel, dacht hij trots, in de orde van de lullen op pornosites. Met zijn handen duwde hij Karina’s knieën uit elkaar en likte aan de binnenkant van haar dijen. Hij bekeek haar poes – niet zo mooi als de foto’s in de Playboy – rook eraan, liet zijn tong er langs gaan en ging er daarna met zijn vinger in. Karina kreunde. Voldoende voorspel leek hem. Hij schoof tussen haar benen naar voren en met zijn volle gewicht duwde hij zijn pik naar binnen.

Karina schreeuwde het uit. Niet iedere vrouw krijgt zo’n grote, dacht hij. En zij was klein, dat voelde hij wel. Makkelijk kwam hij niet binnen. Steunend op zijn handen kon hij diep komen. Zijn onderbuik gloeide en zijn penis leek tot ongekende omvang op te zwellen. Een zeldzaam gevoel liep langs zijn ruggengraat naar zijn hersenen en terug tot het centrale punt in zijn onderbuik. Hij gromde. Het was bijna niet te verdragen. Hier had hij tien jaar op gewacht. Karina bewoog onder hem. Lichtjes. Ze leek wel een varken, zoals ze tekeer ging. Tijdens deze ultieme daad mocht hij niet gestoord worden.

Op de ene hand leunend gaf haar met de andere een klap in haar gezicht en vloekte. Zijn mond zakte open, zijn ogen rolden in de kassen, hij wilde nog niet klaarkomen. Hij beukte zo hard hij kon, brulde en sloeg haar opnieuw. Bloed vloeide uit haar neus. Toen hield hij het niet meer en spoot zijn zaad in haar buik en zeeg hij met zijn volle gewicht op haar borsten. Karina gilde niet meer, ze huilde.

“Wat een geluk dat ik je heb meegenomen,” zei hij. “Wanneer ik maar wil kan ik dit doen.”

Karina’s mond vertrok in een lelijke streep, haar kin trilde. Rimpels rond haar ogen. Bloed liep langs haar wang. Ineens leek ze zo mooi niet meer.
“Nee…” huilde ze, “nee. Wat heb ik je gedaan, waarom?”

Douchen. Heerlijk dat water over zijn hoofd. Shampoo in zijn haar, wassen. Flink veel douchegel schuimde onder zijn oksels. Voorzichtig spoelde hij zijn lul en bekeek de schade. Er zat bloed aan. Strakke trut. En toch dacht hij met warmte aan haar. Dat hij de eerste voor haar was. Uren zou hij onder de douche kunnen staan. Vandaag was daar geen tijd voor. Hij moest voor haar zorgen.

Met een grote witte handdoek droogde hij zich af. In zijn blootje kwam hij terug de slaapkamer in. Tot zijn verbazing was Karina verdwenen. Ook greep hij mis toen hij zijn badjas wilde pakken. Waarschijnlijk had ze die aangetrokken en was ze wat te eten voor hem aan het maken.

Wat een zooi had ze achtergelaten. De lakens zaten onder het bloed. Hij trok ze van het bed en haalde de slopen van de kussens. Alle rommel deed hij met wasmiddel in de trommel van de machine en zette hem op negentig graden. Een lange was. Daarna pakte hij schoon linnengoed en maakte het bed op. Het lag er mooi strak bij. Ondanks zijn zere pik zou hij straks nog een keer willen. Dan moest hij het voorzichtiger aanpakken.

Op zijn gemak kleedde hij zich aan. Broek met vouw, overhemd, stropdas, jasje. Voor zijn bruid wilde hij er picobello uitzien. Na een goedkeurende blik in de spiegel, liep hij fluitend de trap af.

“Karina?” riep hij beneden gekomen. “Karina?” Hij liep door de kamer, daar was niemand, verder naar de keuken. Daar was ze ook niet. Nogmaals ging hij op onderzoek, keek de kamer rond en wierp een blik in de hal en ging terug naar de keuken. Ze was nergens te vinden. Ineens zag hij bloedvlekken op de klink van de keukendeur en merkte hij dat die op een kier stond. Dat hij daar de sleutel in had laten zitten.

Hij liep naar buiten. De auto stond er nog. Bij het schijnsel van het keukenlicht zag hij op de stoeptegels druppels glinsteren. Hij haalde de zaklantaarn uit de keukenla en bekeek het spoor. Het leek richting de familie Gerritsen te gaan. De loopse teef had de goede kant gegokt. Zij woonden het dichtst bij. Hij deed de deur weer dicht en op slot.

Boven pakte hij een koffer in. Een stapel witte overhemden, natuurlijk zijn Armani combinatie. Hij was met respect bekeken toen hij het droeg. Zijn ondergoed, een paar handdoeken en zijn toilettas. Dat moest het zijn, dacht hij. Het werd tijd voor een verandering. Een man kon toch niet altijd bij zijn ouders thuis blijven wonen en steeds verliefd zijn op de zelfde vrouw. Misschien dat Afrika een leuke bestemming zou zijn. Natuurkundigen kunnen ze overal gebruiken, zeker van het type Maxima cum laude.

Wellicht een aardig idee om de familie van de Senegalese hulp te bezoeken?

Er werd lang aan de deur gebeld. Uit de kast pakte hij het geweer dat van zijn vader was geweest. Dat had hij altijd bij de hand. Een genadeschot was menselijker dan elke andere dood, had zijn vader hem geleerd. Hij had hem in zijn vrije tijd de schutterskunst bijgebracht. Wat was hij trots geweest dat zijn zoon er goed in was.

Hij laadde het door. Zijn autosleutels stak hij in zijn zak en hij pakte de koffer in zijn rechterhand, hij was links. Rustig keek hij om zich heen. Gelukkig had hij de kamer opgeruimd. Er werd nu ook nog op de deur gebonsd. Die lui van Gerritsen hadden hem erbij geflikt. Op een geluidloos drafje ging hij de trap af. Hij zette zijn koffer neer en deed de deur open. Meteen schoot hij, herlaadde en schoot nog eens. De agenten stortten met open monden en grote ogen op de grond. Sukkels.

Hij sprong over de gevallenen en liep naar zijn auto. Zijn koffer en geweer deed hij in de laadruimte achter, en hij nam rustig plaats achter het stuur en startte. Het duurde even voor hij wegreed. Meteen Afrika of eerst een bezoekje aan die van Gerritsen?, vroeg hij zich af.

Zou Karina daar nog zijn?

 


Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.

2 Comments

  1. Het verhaal heeft indertijd een verhalenwedstrijd gewonnen met de titel ‘Niets is wat het lijkt.’ Dank voor je positieve reactie!

  2. De charme van dit verhaal voor mij is dat je eerst in het ongewisse blijft waar het naartoe gaat, om dan vanuit het perspectief van de hoofdpersoon het obsessief gedrag als louter tegenwerking van de vrouw te beschrijven, en zijn handelen aldus moreel te verklaren en inzichtelijk te maken.
    Interessante novelle!

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.