Thailand. Bekentenissen van de Marlboro Man

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen
Afb. Saatchi art

‘In Thailand haalt mijn vastgekoekte karma me in’

Ik ben een verward mens… Sinds ik in dit land woon, zie ik de dingen niet scherp meer. Mijn hoofd is constant heiïg net zoals de lucht hier… Alles wat er in opkomt, trilt en beeft, wordt raar vervormd… Cerebrale opspelingen, ze fladderen als zwaluwen rond in mijn hersenpan…scheren langs mijn gekrompen bewustzijn…

Maar misschien is het ook de ouderdom, die haar rafelige deken over me heen gooit… Ik ga al naar de zeventig…in een wip wordt het drie kwart eeuw. Er vallen gaten… ik raak mijn gevoel voor richting kwijt…

Voorheen aarzelde ik nooit, wist altijd heel precies wat ik wilde…Een goed glas wijn, de beste bistro’s, de sappigste biefstuk van het huis…met Apfelstrudel na…koffie en schnaps…liefst met een van die Duitse mokkels  aan mijn zijde…

Antonin Cee, Marlboro man, BekentenissenDat ging me destijds altijd heel goed af. De goden gaven me een welgevormd lichaam, meer dan zes voet lang… ze zetten er een aardige kop op…mannelijk als de Malboro Man… Malbo noemden ze me.

Ik heb een intelligente blik in mijn ogen, die ik naar believen kan verzachten…dat doet het goed bij sommige vrouwen…Met mijn sensuele mond weet ik het vrouwelijke geslacht goed te bewerken…Ik ben een echte bekkentrekker, weet mijn lippen op het juiste moment te krullen…werk op effecten…

Ik maakte indruk met mijn rijzige gestalte. En als dat het niet meteen deed, dan had ik mijn verbale charmes achter de hand… Ik ben een belezen man en kan lullen als Franklin Roosevelt… heb aardige, humoristische kanten…weet te behagen en kan vrouwen troosten…ze voelden zich op hun gemak bij me… Als het moest praatte ik ze mijn bed in…

Maar ik heb het nu niet meer in eigen hand…Het heeft te maken met dit land, waar mooi gekozen woorden en goed in elkaar gezette zinnen er weinig toe doen…Voor verbalisme geen gevoel…voor een goed geproportioneerd lichaam ook niet trouwens…Om van humor maar niet te spreken… een grap, een grol, vergeet het maar… Het doet ze niets, die vrouwen van hier…het laat ze volkomen koud…het zet niets in beweging… opgewonden raken ze er niet van…Er is niet mee te scoren…

Bij die Thaise vrouw waarmee ik hier heb aangepapt al helemaal niet…Wassana noemt ze zich…een wulpse tante van tegen de dertig…peervormige borstjes…niet te klein…
Alleen die koeien zijn nog belangrijk…het beheerst haar leven…een moordidee van haar…In haar slasaus
Engels heeft ze het me uitgelegd…Ik ging er op in…was gretig genoeg…

Honderden moeten het er al zijn. Ze heeft het er druk mee…Moet er op toezien dat ze zich volvreten op sappige weidegronden …zich snel vermenigvuldigen…flink wat kalveren werpen…Liefst elk jaar één…

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen
afb. YouTube

Ik maakte bedenkingen, want ik heb dergelijke graslanden hier nooit gezien. Wassana stelde me gerust…rond haar dorp noordelijk van hier…daar zijn ze te vinden…jij kent dit land niet Malbo…Ze kijkt me op een vreemde manier aan…ik weet niet wat ik er van moet denken…

Hooguit één keer per week zie ik haar nog. Dan komt ze langs in de auto die ik voor haar kocht zodat ze op en neer kan pendelen Een Isuzu pick-up truck…die is robuust…dat moest het zijn…
Ze heeft altijd haast…de tijd dringt…ze wordt opgejaagd door ons vee… Ik zie weer die blik in haar ogen die ik nooit goed kan plaatsen…

Een paar spetters gebroken Engels rollen uit haar mond…met veel lucht en de geur van knoflook en verse pepers er tussen…Soms denk ik ook wat drank te ruiken…dat rijst gestookte distillaat waar de boeren hier zo verzot op zijn….Ze draaft al weer verder, vindt op de tast haar woorden…deze week drie nieuwe kalveren… één werd doodgeboren…ze heeft er heel wat mee te stellen…

Als het meezit, blijft ze een nacht slapen. De volgende morgen in alle vroegte vertrekt ze weer…de koeien, ze kan hun geloei hier horen, zegt ze… Soms zie ik haar in geen weken….

Dan zit ik hier alleen in dit dorpje…wat lintbouw langs een landweggetje op enkele kilometers van zee… een paar zijstraatjes doodlopend op ananasvelden…Tegenover me een crematieplaats…twee rijtjes tot op heuphoogte opgemetselde stenen en een katafalk van lateriet, meer is het niet…

Daar vlak naast ligt een hoop oude autobanden…als de brand er eenmaal inzit fikken die goed door. Niet eens een tempeltje…geen enkele monnik…het is het einde van de wereld…
Wassana vond dit huisje nadat ik haar gezegd had aan de kust te willen wonen…een zeebries in mijn neus…de stank van Bangkok uit.

De huur moest een jaar vooruit betaald worden…zij zou het wel voor elkaar brengen…Ik liet haar…stopte bankbiljetten in haar hand…ze was er opgetogen over…Ik zou niets te kort komen… ze zou voor me zorgen…Ik had er alle oren na…

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen

Er is hier geen moer te doen…een kruidenierswinkeltje, een winkel van sinkel die scheermesjes, plakband, kapmessen, pakjes bami en bier verkoopt…Sinds ik er ben slaat hij ook wijn in en Amerikaanse sigaretten…ik ben de enige afnemer.
Als Wassana niet kan komen belt ze op… Er staan weer eens enkele koeien op springen…onmogelijk weg te gaan nu…

Gezien heb ik ze nooit die koeien…Maar ‘s nachts komen ze aanzetten, bevolken mijn dromen…
Bultrunderen… van die grote witte…die brengen het meeste op… Wassana weet er alles van…zij komt uit een boerenfamilie… Ik kom uit de grootstad…dan heb je dat…Je fantaseert over het leven op het land…je haalt je van alles in je hoofd…

Er lopen al heel wat kalveren tussen…Ik probeer ze te tellen… het moeten er al enkele tientallen zijn…Het geld gaat binnenrollen…nog even geduld…het gaat de goede kant op, eindelijk weer wat poen …Het duurt al maanden…al een half jaar…binnenkort is het al acht maanden…

In het holst van de nacht via die nauwe doorgang tussen dromen en denken schuifelt twijfel binnen. Zijn het spookkoeien? Het angstzweet breekt me uit. Angst, die grote verwekker van zelfverlakkerij… Ik draai een pirouette in mijn eigen leugens, wordt meegesleept in die draaikolk.

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen
Afb. Videoblocks

Soms krijg ik het midden op de dag…een onverhoeds moment…de twijfel knaagt, maar ik  druk haar weg…Dan liever een glas wijn als je dit bocht zo mag noemen…
Twee flessen per dag drink ik, uit de winkel van sinkel. Op sommige dagen als die ijlbeelden zich te hardnekkig opdringen worden het er drie…ik ben een beste klant…als hij me ziet aankomen heeft de baas de flessen al klaarstaan in een plastic zak…

Maar nooit begin ik voor vijf uur ‘s middags als een zeebriesje de ergste hitte uit de lucht wegsnoeit. Ik houd hardnekkig vast aan een zekere mate van zelfdiscipline… dat moet wel!…Ik heb het uitgerekend…met het geld dat ik over heb, kan ik dit nog drie, hooguit vier jaar volhouden…Dan ben ik net zeventig…veel te jong om te creperen…

Ik heb Indiaans bloed in me, heel erg verdund, maar toch, het blijft borrelen op een geheime plek in mijn ziel…dat denk ik tenminste. Misschien heb ik het alleen maar uit Wild West films…geromantiseerde ijlbeelden…hoe ouder ik word hoe levendiger ze worden…Mijn eigen stuk geschiedenis wordt steeds belangrijker… ik heb het nagezocht.

Mijn overgrootvader stak de oceaan over op een schip uit Gdansk. Hij kwam terecht in Chicago, die winderige stad waar ik ook mijn eerste levenskreet uitschreeuwde… Met een Indiaanse kreeg hij drie kinderen…Toen hield het op. De volgende generaties werden uitsluitend met Kaukasisch bloed geïnjecteerd, Duits, Russisch, Nederlands…Hij zat in verscheping, deed het lang niet slecht. Tot aan de grote brand uit 1871, toen hij alles kwijtraakte.

Mijn vader heb ik nooit gekend. Voordat ik geboren werd kneep hij er al tussenuit. Niemand heeft ooit nog van hem gehoord. Van mijn moeder weet ik niet veel meer dan dat ze zich dooddronk…Ik groeide op bij een tante, armoe troef…geen cent te makken…Op de een of andere manier wist ik high school af te maken. Ik las alles waar ik mijn handen op kon leggen…het was het enige wat ik had… gevoel voor taal ook…ik kon aardig doorratelen…het bracht me vooruit!…

Na de high school sprong Doris mijn leven binnen. Ze was zeker tien jaar ouder, maar het was best een lekker stuk. Ze had een Indiaanse vader en lange vlechten, zwarter dan pas gedolven steenkool. In opdracht van een pottenbakker vlocht ze macramé werkjes. Ik scharrelde mijn kostje bijeen met baantjes via uitzendbureaus…meestal maakte ik kamers schoon in groezelige hotelletjes…

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen
afb. Pinterest

We woonden in die tijd op Halsted, tussen negers en Porto Ricanen…een enkele Chinees…Daar lieten we de was doen…je moest je bonnetje goed bewaren als je die nog wilde ophalen…no ticky, no washy was zijn gevleugelde uitspraak…Het was een rauwe buurt maar ik heb er nooit problemen gehad…ik was een potige vent…het zou niet duren…

Doris wilde altijd op me zitten als we het deden…zette zich als een bankschroef op me vast…ze slaakte rauwe kreten…jutte me op…toe maar…ga d’r helemaal in…splijt me open…hou niet op…hou nooit meer op…Toen de winter viel en het ijs uit het meer begon op te kruien, ben ik opgehouden…

Op zoek naar andere luchten…een horizon om naar toe te werken…Ik liet me inlijven in het leger, tekende voor acht jaar… deed actieve dienst in Duitsland en ook nog op wat andere plekken waar het Amerikaanse leger ronddoolt…Later kreeg ik wat journalistieke opleiding en kwam bij de persvoorlichting…Eenmaal weer civiel wist ik een baantje te los te weken als verslaggever bij een krant in New York, klom er op tot redacteur. Maar Duitsland bleef trekken…geimbibeerd had ik het…met de Moezelwijnen had ik ook de Duitse taal tot me genomen…

Dat had zijn voordelen…ik werkte me binnen bij een radiostation dat Amerikaanse propaganda de wereld inblies. Het betaalde goed…ik zat volkomen op hun lijn…sprak geen mens tegen…

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen
afb. militarybases.com

En ik had ze maar wat graag om me heen die Duitse vrouwen…zat het liefst wat onder hun rokken…Maar daar bleef het bij…Ik ben nooit een langdurige relatie aangegaan…over de jaren heb ik heel wat harten vergruizeld…Bij een van hen verwekte ik een zoon. Het werd me jaren later pas verteld…ik heb hem nooit gezien…

Maar de tijd rolde door in haar eigen onverbiddelijke ritme. Toen ik de leeftijd had kon ik kiezen, maandelijks pensioen of alles in een keer…Ik koos voor het laatste…het ging niet zo goed met me…Beneden was het gaan te lekken, eerst heel weinig…een paar druppeltjes maar…niet al te vaak…eigenlijk alleen maar als ik wijn dronk…

Maar de druppels werden groter en kwamen vaker. Ik liep rond met in natte plek rond mijn kruis…ik stonk naar pis…De vrouwen keerden me de rug toe…trokken hun neus op…het werd steeds erger…Ik ging een luier dragen…ik voelde mijn mannelijkheid wegebben…wilde hem terugkrijgen…de Marlboro Man…Met de rest ging het niet veel beter. Mijn haar was flink aan het dunnen…ik was al half kaal…mijn jongeheer liet het afweten…nog hooguit eens per week…In een bordeel probeerde ik het uit…

Een maand lang leefde ik in afzondering, dronk uitsluitend water en dacht na… Daarna nam ik een vliegtuig naar Bangkok.

Van het land waar ik nu woon weet ik niets. Behalve de dingen die ik uit de lokale Engelstalige krant haal. Die wordt me dagelijks bezorgd, elke dag neem ik hem door van A tot Z. Het is een prul van een krant…bijeen gerotzooid…geen lijn of logica in te ontdekken…slecht geschreven ook…

Ik voer er eindredactie op uit, het werk dat ik in mijn laatste jaren in Duitsland deed. Daar geniet ik van…ik vul er mijn tijd mee…Ik hanteer mijn correctiepen als een slagzwaard…schep er genoegen in het onverhoeds te laten neerkomen…reageer me af…probeer er de twijfel en het venijn in mijn onderbuik mee kwijt te raken…

Ik onderstreep zinnen die niet goed lopen…haal er foute syntaxis uit…vervang hier en daar een woord…krabbel het neer in de kantlijn…

Ondertussen wauwel ik wat tegen mezelf…Amerikaans Engels, natuurlijk…de lingua franca…de beste taal die mensen ooit hebben leren spreken…, de duidelijkste, de meest heldere en beknopte…In een zucht is alles gezegd…zonder veel omhaal van woorden…

Daar kunnen Duitsers nog wel wat van opsteken…, de rest van de wereld ook trouwens…ze moeten leren om weg te strepen…essenties te zien…het zal ze niet meevallen.

Maar als het erotisch wordt spreekt hun taal me wel aan…ik houd van die kirrende woordjes die Duitse vrouwen brabbelen als ze seksueel opgewonden raken. Het prikkelt me…verhevigt mijn lustgevoel…In Duitsland heb ik het jaren weten uit te houden…het was niet alleen de Moezel die me daar hield…

Elke dag ben ik er een paar uur mee zoet, met die krant… het haalt de muizenissen uit mijn hoofd…wist mijn eenzaamheid even weg…Ik kom de middag door…voor het ogenblik niet te veel ijlbeelden…even stoppen met hallucineren…

En ik wacht, ik wacht op die vrouw…op Wassana…op het geld dat de kalveren gaan opbrengen…lang kan dat niet meer duren…Het gaat je jaarlijks zeker dertig procent opbrengen, heeft ze me verzekerd in dat hotel in Bangkok waar ik mijn intrek had genomen. Ze werkte er als kamermeisje…dat schiep meteen een band…ik dook terug in mijn herinneringen…zag alles weer voor me daar op Halsted…Ik had met haar te doen….

Ze wist het precies en rekende het voor… je geld is goed belegd…het wordt steeds meer…Ze zou voor me zorgen…vond het niet erg dat ik zo stonk…dat mijn jongeheer het nauwelijks nog deed…De eerste nacht in het hotel speelde ze er eindeloos mee, met engelengeduld…tot hij zich eindelijk eens liet zien…
Als het geld binnenkwam zou ze op een landtong aan zee een huis voor me laten bouwen…

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen
afb. Shutterstock

Die koeien… die witte bultrunderen…meer dan driekwart van wat ik aan geld had stopte ik er in…Ze zou alles regelen…in dat dorp van haar op enkele honderden kilometers van hier… Ik weet niet eens waar het is…het staat op geen enkele kaart…het dorp waar ik zelf woon al evenmin…Ze komt steeds minder vaak langs…

De laatste keer dat ze hier was vroeg ze om meer geld om nog wat koeien kopen…Het zaakje liep gesmeerd…ik zou niet teleurgesteld worden…ze kon goedkoop inkopen…voor een habbekrats…Ze kende een boer met gokschulden…hij moest snel van zijn vee af…

Bij mij ging een alarmbel af…er kwam wat licht in mijn ogen…een bliksemschicht van niet langer te onderdrukken twijfel spatte mijn opgeklopte ego binnen…het ego van de Marlboro Man…Ik zag alle vrouwen die voor me gevallen waren honend naar me kijken, sommigen schaterden het uit…andere spuwden naar me…Ik werkte me in een delirium…dronk drie flessen wijn achter elkaar leeg…Voordat ik aan de laatste fles begon was Wassana al vertrokken…

Al een maand heb ik niets meer van d’r gehoord…geen telefoontje…geen pas geworpen kalveren…
En ik wacht…wat moet ik anders…ik wacht af wat mijn karma brengt…Toch wil ik nog steeds geloven…het kan zijn dat ze morgen komt, of volgende week, pas over een maand…Misschien brengt ze de eerste opbrengst mee…haalt ze de muizenissen uit mijn hoofd…veegt al die ijlbeelden voorgoed uit mijn kop…

De zon is aan het dalen nu, ik vouw mijn krant op, over een uur of wat is het pikkedonker…de zoveelste eenzame nacht die komt aanrennen vol gewoel en akelige dromen…Maar eerst komt dat briesje aanzetten uit zee…nog even niet ijlen…daar is het al…ik hoor windbelletjes, of denk ik dat maar…mijn gehoor is niet meer zo goed…

Wankelend kom ik uit mijn stoel omhoog…ik ben een flinke vent…heb nog genoeg ego over…ook zonder die jonge heer van me …het grenst aan het megalomane..Mij krijgen ze er niet onder…al die harten die ik gebroken heb…vrouwen weggeworpen als ineen gefrommelde snoepzakjes… Vastgekoekt karma dat me achtervolgt…maar ik laat me niet ondersneeuwen…Het uur is daar…het uur zonder schuld…op naar de winkel van sinkel…het is tijd voor wijn…heel veel wijn…

Antonin Cee, Marlboro man, Bekentenissen
afb. PipiDelhi
Antonin Cee
Over Antonin Cee 136 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.