Een man die naar Mexico ging

Rob Verschuren, Voetstappen, Na Trang, Mexico

 

Het strand is als andere stranden en het meisje zal over een tijdje als de andere meisjes zijn. Ze wil alles over mijn leven weten. Over de landen waar ik ben geweest, de dingen die ik heb gezien, de verre, magische dingen waar ze naar verlangt. Ze is jong, ze weet niets van de wereld. De eerste Engelse zin die ze leerde was: Mijn vader heeft een buffel. Dat heeft ze me vannacht verteld, met haar hese stem, in het vrieskoude neonlicht van onze hotelkamer. Ze begrijpt niet waarom ik weg ben gegaan uit een land dat zo rijk is. Uit een land zonder vuil en armoede en corruptie.
Omdat ik in de nacht de treinen hoorde roepen, Mai, maar dat zeg ik niet.
‘Ik heb bergen gezien.’
‘Waar, wanneer?’
‘In een land dat Zwitserland heet, toen ik zo jong was als jij, en daarna in andere landen.’
‘Vertel.’
‘De eerste keer dat ik de bergen zag was ik met een meisje.’
‘Hoe heette ze, hoe waren de bergen?’
‘De bergen waren als alle bergen, maar dat wist ik toen nog niet, het meisje heette Paula. Ze had net zo’n lang haar als jij, alleen was dat van haar blond. Ze liet het voor haar gezicht vallen wanneer ze praatte, want ze was erg verlegen. We liepen in een bergwei, Paula en ik. De hellingen waren begroeid met donkere bossen, maar wij liepen door het gras. Het was vroeg in de ochtend. De zon kwam net boven de bomen uit en de lucht was blauw. We trokken onze schoenen uit en liepen op blote voeten door het hoge gras. Het gras was nat van de dauw en koel aan mijn voeten. Het was heel mooi allemaal en Paula huilde.’
‘Waarom?’
‘Dat vroeg ik: Waarom huil je? Omdat ik elke voetafdruk die ik maak voor altijd achter laat, zei ze, en elk grassprietje dat langs mijn benen strijkt nooit meer zal voelen.’
‘Wat gek om daarom te huilen.’
‘Ja.’
‘Wat nog meer?
‘Ik heb een man gekend die naar Mexico ging.’
‘Daar wil ik ook heen. Neem je me mee?’
‘Hij is nooit gegaan, die man. Hij was het zijn hele leven van plan, maar iedereen wist dat het er nooit van zou komen. Hijzelf wist het misschien ook, maar dat was niet belangrijk. Het was voldoende voor hem dat hij het van plan was.’

Ze verliest haar belangstelling. We liggen naast elkaar op de zonnebedden met een zee tussen ons in. Uit de richting van Calm Seas Hotel komen een vader en een zoon. Peervormig allebei en moddervet. Ze lopen schommelend, de armen ver van het lichaam, met zwiepende tieten. Ze dragen dezelfde zwembroek, blauw met een wit logo achter op de broekband. De zoon raapt hier een kokosnootschaal op, daar een stuk drijfhout. Hij gooit zijn vondsten in zee en kijkt er een tijdje naar. Hoe de branding ze terug draagt naar het strand. De vader wacht op hem zonder zich om te draaien, dan lopen ze verder, naast elkaar, weerloos, twee deinende ruggen die tussen de zonnebedden en parasols van Hotel Sea Breeze verdwijnen, alsof ze ergens heen gaan.
‘Mai,’ zeg ik.
Ze opent haar ogen en ik vertel. Over kathedralen met gouden muren en gletsjers als oceanen van glasscherven en heuvels bedekt met lavendelvelden die golven in de mistral. Ze schuift dichter naar me toe en speelt met mijn borsthaar. Haar arm is glad en volmaakt en ruikt naar de zonnebrandcrème die ze achteloos hier en daar op haar lichaam heeft gesmeerd, al wil ze de schaduw van de parasol voor geen geld verlaten. Over vliegvelden waar ongenaakbare wezens alle parfums van de wereld verkopen en over spooknachten op zee, met golven, zo hoog, Mai, als één zo’n golf hier over het strand zou spoelen, dan was alles wat je ziet verdwenen.
Ze lacht ongelovig en richt zich op een elleboog op om naar de baai te kijken, die glad is als cellofaan. Het strand schittert in de zon en de glazen kralen van de kettingen waar de vrouwen met rieten hoeden en zoekende ogen mee leuren flonkeren. Als briljanten.

Rob Verschuren
Over Rob Verschuren 45 Artikelen
Een half leven lang op weg naar het Zuiden, heeft Rob Verschuren via België, Frankrijk en India in 2009 Nha Trang, Vietnam bereikt. Nu hoeft hij niet meer verder. In zijn hangmat aan de Zuid-Chinese Zee schrijft hij reclame voor klanten en fictie voor zijn plezier.

1 Comment

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*