Makha Bucha, boeddhistisch feest voor het oog

Else Geraets. Makha BuchaMakha Bucha is een belangrijke boeddhistische feestdag die altijd plaatsvindt tijdens de volle maan in februari/maart. Op die dag werd de Boeddha benaderd door 1200 volgelingen die naar zijn prediking kwamen luisteren. Dit wordt gezien als het begin van het boeddhisme.

Nakhon Si Thammarat is een van de oudste steden van wat nu Thailand is. Haar geschiedenis gaat terug naar het jaar 775 toen de stad een onderdeel was van Srivijaya en een belangrijk handelscentrum.

De bewoners kwamen al vroeg in contact met het boeddhisme en de tempel waar het grote festival altijd plaats vindt, Wat Phra Mahathat, heeft in haar grote stupa een relikwie van de Boeddha, een tand.

Deze oude en koninklijke tempel is het middelpunt gedurende het drie dagen durende festival wanneer duizenden en duizenden mensen naar de tempel komen om nieuwe ‘gewaden’ te offeren aan de 173 kleinere stupa’s.

Het klinkt misschien wat vreemd, maar gelovigen offeren niet alleen nieuwe kleding aan de monniken maar ook aan de boeddhabeelden en eveneens aan de stupa´s.

Ik heb het verschillende keren meegemaakt, maar de ‘Hae Pha Khuen That’ zoals het festival hier in Nakhon Si Thammarat wordt genoemd, is werkelijk een overweldigende ervaring. Zeker dit jaar met temperaturen die door de 40 graden gingen in een ommuurd tempelterrein waar geen sprietje schaduw te bekennen was.

Else Geraets. Makha BuchaDe officiële opening zou pas rond 16.00 uur zijn, maar voor veel mensen was het belangrijk om al heel vroeg op het tempelterrein te zijn om in alle rust hun offergaven aan te bieden. Men koopt meters gele stof, de lengte is afhankelijk van het aantal mensen dat meedoet, dat kan van 5 meter tot wel 100 meter zijn, of nog veel meer.

Familieleden schrijven hun naam op de stof en dan draagt men dit boven het hoofd naar de stupa, terwijl men er zelf onder loopt. We kwamen ogen te kort om dit allemaal te kunnen registreren: al die mensen die richting de stupa’s gingen; die rustig wachtten tot de nauwe poort waar iedereen doorheen moest ruimte bood, om dan eenmaal binnen een keuze te maken aan welke stupa ze de gele stof wilden offeren.

Vooral de eerste stupa’s werden al snel bedolven onder een dik pak en met spelden werd alles vakkundig aan elkaar gezet. Het was ‘sanuk’ zoals men dat alleen in Thailand kan beleven.

Else Geraets. Makha Bucha

De officiële opening was een verzameling van animistische en boeddhistische elementen en de jonge maagdelijke meisjes kon ik aanvankelijk niet plaatsen, maar zij hadden een bijzondere taak, zoals later zou blijken.

De offertafel voor de geesten stond in de brandende zon en de varkenskop lag pontificaal in het midden, omringd door gele bloemen. Verschillende Phraan*), autoriteiten en andere hoogwaardigheidsbekleders verrichtten de ceremonie terwijl onder een beschermend zeildoek tien monniken zaten en voor hen op de grond de 20 jonge meisjes, in het wit gekleed en nog meer hooggeplaatste genodigden.

Opvallend was dat tijdens het officiële gedeelte men druk bezig bleef met het roeren in grote stenen potten. We hadden gezien hoe daar met losse hand allerlei ingrediënten in waren gegaan waarbij flessen honing, blikken gecondenseerde melk en zakken met suiker de overhand hadden.

Else Geraets. Makha BuchaNa een speciale zegening van de burgemeester hadden de maagdelijke meisjes de eer om een aanzet te geven tot een proces dat uren en uren zou gaan duren. De inhoud van de stenen potten werd overgedaan in ijzeren schalen die op een houtvuur stonden en de meisjes en de officiële gasten begonnen te roeren. Dat dit roeren lang zou gaan duren was wel duidelijk; men zei zelfs tot na middernacht want dit mierzoete spul moest een soort karamel gaan worden.

Het fascinerende is dat iedereen bereid is om mee te doen en dat er veel handen nodig zijn was wel duidelijk want er stonden 12 van die grote schalen klaar.

Else Geraets. Makha BuchaMaar de tempel bleef mij trekken, al die mensen die bleven komen, de hoeveelheid stof die men meebracht, je kunt je dat haast niet voorstellen. Langs alle kanten komt men naar de tempel en in de verzengende hitte bood de gele stof in ieder geval nog een beetje schaduw.

Een onverwachte privé ceremonie vond plaats, zomaar tussen al die stupa’s. Ook hier een Phraan die werkelijk met lichaam en ziel zich van zijn taak kweet. Dat zijn momenten waar ik intens van kan genieten want het geeft me de kans om het mooi vast te leggen.

En terwijl ik hier naar keek zag ik ineens een jong stel lopen, samen verenigd onder de gele doek, ik moest achter ze aan rennen om die foto te maken, om de intensiteit tussen die twee vast te leggen en dat werd voor mij ‘de’ foto van het festival.

Else Geraets. Makha BuchaEr was zoveel te zien, groepen mensen die beginnen te lopen onder zo’n gele ‘loper’ en iedereen kan aansluiten en de baal stof wordt gewoon naar behoefte uitgerold.

elsie6

Bekijk de foto’s maar, die vertellen het verhaal zoveel beter; de monniken die me rustig de foto laten nemen en vragen of het is gelukt, al die mensen die zich laten fotograferen terwijl ze balen stof moeten afwikkelen, of geduldig wachten op hun beurt in de brandende zon.

Else Geraets. Makha BuchaHet was weer even ‘Amazing Thailand’.

*)Phraan: een soort priester die huwelijken en animistische ceremonies verricht.

Makha Bukha verscheen in de september 2016 uitgave van De Tegel, het magazine van de Nederlandse Vereniging Thailand Bangkok

 

2 Comments

  1. Wat een buitengewoon woord;

    พราหมณ์ en mijn Se-Ed zegt Brahman
    พราหมณี Brahminee, female Brahman

    Dit zal wel uit Pali of Sanskriet komen want ik lees in woord-2 Phrahmoni of Phrahmani maar niet Phramini.

  2. ‘Phraan: een soort priester die huwelijken en animistische ceremonies verricht’.
    Zou dat misschien een พราหมณ์ ‘phraam’, met een -m- op het eind, kunnen zijn? Dat is het Thaise woord voor Brahmaan, de hoogste klasse in de Hindoe-cultuur, priester, edel van geest en kenner van de geschriften?

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.