Majesteitsschennis: de Kleine Westerse Democratieën vs Azië

Redactie, Blinde voruw, Majesteitsschennis

Onlangs publiceerde de redactie van Trefpunt Azië een artikel over de veroordeling van een blinde moslima-vrouw wegens majesteitsschennis in Thailand.
Het betreffende stuk zette nogal sterk in de verf, dat Thailand een onverzettelijke – ja onmenselijke – strafwet had betreffende het beledigen van het staatshoofd. Dus dat die wet impliciet de mensenrechten schond.
Later werd het geschut op Cambodja gericht, met zijdelingse verwijzing naar Thailand again.
Allerlei mensenrechtenorganisaties staan alleszins op hun achterste poten.
De westerse kritiek gaat alweer een bedenkelijke kant op. Waarom hanteren we de bezem niet voor eigen deur? Moeten we niet eerst in eigen land schoon schip maken met ‘onmenselijke’ wetten?

Ik ga er dadelijk op in hoe het in werkelijkheid met de eigen democratische wetgeving betreffende majesteitsschennis in Nederland en België staat. Daaruit blijkt merkwaardig genoeg dat de Nederlanders nog iets van de Belgen kunnen leren m.b.t. vrijheid van meningsuiting. Verrassend!
Maar eerst nog een bedenking over westers vrijheidsdenken. Het is heel selectief!

‘Consumptiedenken’ van traditionele en sociale media

Het is al een aantal jaren voor westerlingen bon ton om zichzelf, de eigen opvattingen en de westerse wereld volmaakt te vinden en de rest van de wereld als oefenmateriaal voor het eigen goede gevoel te gebruiken. De media zien er alleszins brood in, want ze tonen een welwillend oor. Voor mij is dat ‘consumptiedenken’. De media, de officiële en de sociale media, kneden je wel om ‘te denken als consumptie’.

Alphonse Wijnants, Majesteitsschennis, Westerse kritiek, Duerte

Prille Aziatische tijgertjes

We exporteren met wellust onze gloriërende ideeën over democratische verworvenheden, liefst in kwetsbare landen die in overgangssituaties zitten. Myanmar bijvoorbeeld.
Over moslimlanden waar de islam de ferme hand van de politiek is, houden we schijnheilig onze mond en voeren we geen acties. En hoe staat het intussen met China?

De artikels over Thailand hekelen de macht van art. 112 om Thaise dissidenten weg te zuiveren.
Intussen heerst er oorverdovende stilte in het Westen en in de media over wat Erdogan in Turkije uitspookt.

Alphonse Wijnants, Majesteitsschennis, Westerse kritiek, Duerte

Balanceerkunst Duerte van de Filippijnen. De redelijkheid is zoek
Globalbalita.com

Die export van (vrijblijvend) democratisch gedachtegoed en persoonlijk onrecht naar ‘kwetsbare landen’ begint stilaan op een soort laffe westerse terreur te lijken. Iedere redelijkheid lijkt voor kritische en gewone westerse weldoorvoede mondiale burgers zoek. Iedere actievoering is totaal willekeurig. Iedereen moet meedoen.
Tegelijk laat die westerse verwende burger met zijn ‘mondiaal geweten’ ieder onrecht dat hij aanklaagt in een wip als een baksteen weer vallen… De Rohingya? O ja, dat is opgelost, we horen er toch niets meer van in de media. Metoo was belangrijker. Wat is het morgen?

Ik weet niet wat het is? Schuldgevoel, zondebesef, dwangmatig handelen, compulsief gedrag, sentimentaliteit, de zoektocht naar een onbestaand paradijs, frustraties, teveel vrije tijd en geld, verlangen naar verloren onschuld… Het MeToo-gebeuren laat alleszins het laatste vermoeden.
En dat moet de rest van de wereld geweten hebben! Typisch westers.
Stelregel die als argument tot het proclameren van westers democratisch gedachtegoed wordt aangevoerd:  De openbaarheid is de waarheid.
Ik stel me daar meer en meer vragen bij.
Persoonlijk vind ik het steeds onrechtvaardiger dat de ellende in de wereld gebruikt en misbruikt wordt om zichzelf of het eigen gewin in de spotlights te zetten… Kijk eens wat een goed en weldenkend mens ik ben. Het is een moreel schijnheilige houding. En daarbij: dagelijks komen er in het vrije westen evenzeer corruptieschandalen naar boven.

België en Nederland

Nu gaan we eens in op de status quo inzake majesteitsschennis in onze politiek correcte superstaatjes Nederland en België.

Nederland heeft Wetboek van Strafrecht, Artt. 111,112,113.
Huidige situatie.
Beledigen koning: 5 jaar gevangenisstraf. Beledigen echtgenote van koning, opvolger of diens echtgenote; van mogelijke regent: 4 jaar gevangenis.
Beledigen bevriend staatshoofd (o ironie, bv. de koning van Thailand… toch een goede vriend): 2 jaar.
Geschriften of afbeeldingen met belediging: 1 jaar.
En/of telkens in genoemde gevallen geldboete.

Nederlandse royals snel gepikeerd
Quotenet

De toepassing?
Tussen 2000 en 2012 zijn wegens majesteitsschennis in Nederland door de rechtbank 3-maal onvoorwaardelijke gevangenisstraffen uitgesproken.
Verder zijn er 5-maal geldboetes uitgesproken.
Daarmee zijn 50% van de aanklachten gevonnist, De andere helft werd geseponeerd.
Nederland is trouwens, net als Thailand erg creatief met genoemd begrip. Men veroordeelt de daders meestal wegens een andere overtreding. Toen toenmalige prinses Beatrix in 1966 met prins Claus in huwelijk trad, kregen de rookbomwerpers 4 weken celstraf wegens overtreding wet Vuurwerk.
Die trucs kennen ze hier in Thailand ook.

In België is er de wet van 1847 m.b.t. belediging aan de koning (niet zijn familie). Maar onze (toen erg liberale) grondwet hecht meer belang aan de ‘vrijheid van meningsuiting‘. Misschien kunnen Nederlanders daar nog iets van leren…
Daardoor is majesteitsschennis in België nooit echt strafbaar geweest. En nooit in rechtsregels van de Strafwet gegoten! De koning kan wel, zoals alle burgers een aanklacht tot laster en eerroof indienen.
Dat is pas democratie!

Enkele overtredingen zijn door een volksjury in Assisen berecht – dus niet strafwet. Enkele keren werd beledigend materiaal voor vreemde staatshoofden in beslag genomen – maar geen veroordelingen!
(Tijdschriftartikel dat president van Congo/Zaïre beledigde maar maatregel die alleen tot doel had de economische belangen van de rijke Belgische investeerders te beschermen. Affiches n.a.v. bezoek paus Johannes Paulus II betreffende zijn houding anti-homo en anti-abortus.)
Intussen is de wet tot belediging vreemde staatshoofden in 2005 opgeheven. Als de koning van Thailand in België beledigd wordt, kan hij niet vragen om een vervolging. In Nederland kan hij dat wel! Zie boven.

Alphonse Wijnants, Majesteitsschennis, Westerse kritiek, Duerte

Filip kan zo’n grap waarderen…

Belgen hebben sinds hun onafhankelijkheid altijd om de koningen en het koningshuis kunnen en mogen spotten, zonder dat er majesteitsschennis ingeroepen werd (omdat het niet in (straf)wetten vastlag. Al 188 jaar is de seksuele honger van onze koningen en familie bijvoorbeeld het voorwerp van spot, ironie en parodie.
Al onze koningen en hun broers hebben serieus naast de pot gepist. Alleen Bouwewijn I de Heilige heeft men niet kunnen betrappen op het houden van minnaressen. Ik benadruk nogmaals dat onze koningen en familie via de democratische burgerlijke wetgeving – als alle burgers van het land – wel een aanklacht wegens laster en eerroof kunnen indienen bij het gerecht.
Nederland kan er een puntje aan zuigen en haar (straf)wetgeving veranderen voor er kritiek op Aziatische landen komt!

Mijn conlusies en wijze raad

Conclusie 1. Als genoemde Thaise moslima de koning van Thailand in Nederland beledigd had, kon ze tot 2 jaar gevangenisstraf krijgen. In België geen vervolging mogelijk.
Conclusie 2. Soms is er nauwelijks verschil tussen Nederlandse/Belgische en Thaise cultuur, staatsvoering en denken. Hoewel wij ons natuurlijk superieur politiek correct voelen.
Mijn wijze raad. De waarheid bestaat voor iedereen (!).
Maar neem eerst de verantwoordelijkheid op voor het eigen land, waar je burger van bent. Verander daar eens eerst de wetten. Vraag je eerst eens af hoe het in jouw land staat inzake wetgeving.

Oase van vrije meningsuiting: Belgisch parlement

Met z’n allen naar het eigen stoepie

Kortom veeg eens eerst voor eigen deur voor alweer ‘democratisch kwetsbare’ landen neer te sabelen. Geef die landen het recht om hun weg te zoeken naar een bestuur dat op termijn een goed bestuur kan worden en dring ze niet je eigen ideeën en illusies over democratie op.
Geef landen die een godsdienst gebruiken om democratieën en vrijheidsdenken en gelijkheid met voeten te treden, eerst ervan langs. Neem daar economische maatregelen bijvoorbeeld.
Raadgeving voor Nederland. Aleer je de koning wil beledigen, richt eerst een republikeinse partij op. Dan ben je een politiek vernieuwer en krijg je iets meer bescherming en begrip in onze volmaakte westerse wereld.
En haal majesteitsschennis uit het wetboek voor Strafrecht.

 

Cartoon homepage: South China Morning Post – Aziatische voorkeur technocratie

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

12 Reacties

  1. Meer vrijheid van meningsuiting in België dan in Nederland?
    In 2017 stond Nederland nummer 5 op de Press Freedom Index, België op nummer 9 onder Costa Rica en Jamaica.
    In 2010 stond Nederland nummer 1 op die lijst, België nummer 14.
    Zie: https://en.wikipedia.org/wiki/Press_Freedom_Index .

    André van Leijen
    • Aan mijn dierbare collega’s Hans, Tino, André. Wie leest wat ik geschreven heb? Men leest alleen, wat men graag zou willen lezen. Er zijn in het Koninkrijk België (188 jaar) nauwelijks veroordelingen voor majesteitsschennis geweest. In Nederland wel. Dat zijn de feiten.
      Terzijde, mijn bijdrage ging niet over ‘de vrijheid van meningsuiting’ maar over ‘de vrijheid die de Belgische burger inzake een vrije mening over ons vorstenhuis’ wettelijk en praktisch kan hebben.
      HP De Tijd (Nederlandse kwaliteitsjournalistiek?) vatte het al in mei 2015 als volgt samen:
      <<Net als wij hebben onze zuiderburen een verbod op het beledigen van de koning. De Wet tot bestraffing van de beleedigingen aan den Koning stamt uit 1841 en maakt een onderscheid tussen het beledigen van de monarch als persoon en het beledigen van de functie. Het is in België toegestaan om je publiekelijk uit te laten tegen het koningshuis, zolang de koning of koningin zelf niet wordt beledigd. In de praktijk zijn er in de afgelopen jaren maar weinig veroordelingen geweest. (En vroeger ook niet, zie mijn oorspronkelijke bijdrage. AW) De laatst bekende zaak stamt uit 2006, toen werd een man veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht maanden en een boete van 3.300 euro. Wel is in 2005 de wet die het beledigen van buitenlandse staatshoofden strafbaar stelde, afgeschaft.
      (Einde citaat)<<
      Mijn vraag: Kan dat in Nederland – ja of nee?

      Eerstens
      – Er staat dat je je publiekelijk over onze koning of koningin in hun ‘functie’ mag uitlaten Lees vrije meningsuiting zonder restricties is in België mogelijk over ons vorstenhuis.
      Daarnaast opnieuw mijn woorden: Als je de koning of koningin als ‘persoon’ beledigt, moet hij/zij als persoon klacht indienen. Nogmaals: kan het democratischer? Uniek toch in de wereld.
      Vergelijk nu opnieuw met Nederland! Een detail, maar volgens mij maakt de Nederlandse wet zelfs geen onderscheid tussen de functie en de persoon. Toch een kritiek punt voor een rechter en een constitutionele monarchie.

      Tweedens
      – Jullie googelen allemaal even uit gemakzucht… En halen daar je argumentering om België neer te sabelen, of Leopold I bijvoorbeeld. Dat ontgoochelt. Ik ben niet blind. Er is maar één hit: één Wiki-artikel dat het niet zo nauw met de terminologie neemt, trouwens. Journalistieke vrijheid? Betekenisgevend dat het Wiki-artikel de woorden ‘een man’ gebruikt, dat moest jullie al tot nadenken stemmen. Helaas.
      Dat ene artikel moet De Rechtvaardige Wereld van de Mondiale Burgers overeind houden in deze zaak. (Amnesty Int. o.a.)
      Hoho, maar. Komt die halfgare Limburger Paul Kenis van 2006 tevoorschijn. En daar is jullie vingertje al! Het Nederlandse vingertje.
      Kan een duidelijke nuancering terzake, collega’s? Het ging om ‘een man’, een psychopaat met waandenkbeelden en dwangmatigheden. Het was totaal geen politieke act. Hij wou niet in de psychiatrische hulp. Hij stalkte regeringsleden met brieven die beledigingen aan het adres van onze koning inhielden. Hij daagde uit. Dat hield niet op en was redeloos. Onze overheid heeft genoeg menselijke diplomatie aan de dag gelegd om hem via hulpverlening en familie tot rede te brengen. Het lukte niet!
      Wat doe je dan? Met veel tegenzin naar de noodrem grijpen, de majesteitsschennis. Toen kwam de gekheid van de man tot stilstand. Tragisch.
      Een ongewilde tragische noot in de Belgische vrijheid van meningsuiting, ja!
      Dat zijn de feiten, collega’s, die uit kiesheid voor de familie van Paul Kenis discreet uit the picture gehouden worden. Daar moet ik de journalisten dan weer voor bewonderen, dat ze dat doen. Ze doen goeie dingen hoor, als ze zich aan de feiten houden. En niet aan fake news.

      Alphonse
  2. Goed nieuws van hedenmorgen. Uit De Volkskrant: Een meerderheid gloort voor het schrappen van wetsartikel majesteitsschennis.

    ‘Of iemand nou ‘Fuck Kees Verhoeven’ of ‘Fuck de koning’ roept, dat moet geen verschil maken.’ Aldus het D66-Kamerlid Kees Verhoeven. Donderdagavond voert hij het republikeinse deel van de Tweede Kamer aan dat een serieuze poging doet om de speciale bescherming van de koning in het strafrecht te schrappen. Een meerderheid gloort.

    Hans Geleijnse
    • Kleine bedenkking toch.
      In principe zou het helemaal niet nodig zijn bescherming van Koning en familieleden ware het niet dat deze mensen maar beperkt een tegen reactie mogen en kunnen geven.
      Iets wat Kees Verhoeven wel kan doen.
      In een ander artikel had ik al een kleine reactie gegeven met link richting uitvoering bepaalt geen halszaken door de eeuwen heen eerder een stok achter de deur om het doorslaan van boer en buitenlui in de perken te houden.
      Republiek heb je van dit en vele ‘probleempjes’ op dit gebied geen last meer en is er geen symptoom bestrijding nodig beter dus als de kritische massa dat verlang kan het mij alleen niet voor de geest halen dat er ook maar een serieuze poging ooit gedaan is tijdens mijn leven.

  3. Blij met dit verhaal, een ander geluid, voorkomt dat we ons in de kerk van het ene ware democratische geloof wanen. En ik steun de onderliggende gedachte dat je als westerling begrip moet kunnen hebben voor lokale politieke en maatschappelijke cultuur. Oftewel, het is onredelijk en onrealistisch te eisen dat in no time na de testvlucht van het eerste trapvliegtuig de overstap naar de ruimtevaart wordt gemaakt. Echter, terecht wezen anderen er al op dat in ons tijdperk van globalisering en communicatiekanalen tussen naties en volkeren, geschraagd door internationale verdragen en opvattingen over mensenrechten, geen enkel land zich kan beroepen op ‘onze eigen weg’ en ‘inmenging in.onze interne aangelegenheden’. Tenzij het natuurlijk een outcast in de wereldgemeenschap wil zijn.

    Maar verder in dit artikel wordt de plank naar mijn idee fors mis geslagen. Alphonse geeft twee voorbeelden van Trefpunt-berichtgeving om zijn afkeer van westers superioriteitsdenken dan wel uitingen aan op te hangen. Hij noemt dat ‘sterk in de verf zetten’ en ‘het geschut op Cambodja richten’.

    Beide korte stukjes zijn volstrekt feitelijke nieuwsberichten en geenszins aanvallen op de staatsinrichting van deze landen. De verwijzing naar kritiek geldt niet de wetgeving op zich, maar de in de genoemde landen gehanteerde strafmaat. Hij voegt er dan nog eens aan toe dat wantoestanden in de islamitische wereld (Erdogan!) veel minder aandacht krijgen dan ontwikkelingen in ‘kwetsbare landen in een overgangssituatie’. Minder aandacht? Ik weet wel zeker dat drommen moslims in en buiten onze landgrenzen daar volledig anders over denken.

    Als we die landen of samenlevingen (terecht mijns inziens) bekritiseren vanwege wetgeving of gebruiken als steniging, afhakken van lichaamsdelen, doodstraffen en andere daar geldende normen en waarden, waarom zouden we dan zelfs bestraffing van majesteitsschennis van vergelijkbare discrepantie tussen overtreding en veroordeling, niet mogen noemen? Omdat die van kracht is in landen waar wij zo genoeglijk langdurig of kort kunnen en willen verblijven? Waar we dat beleven wat we in onze eigen samenlevingen misschien missen? Met ook nog eens leuke prijskaartjes ter bevrediging van onze behoeften aan, enfin, noem de voorkeuren maar op. Berichten of opinies die deze idylle verstoren worden dan als onwenselijk en niet respectvol voor het gastland ervaren. Ik vind dat pas echt een uiting van zoals Alphonse benoemt ‘laffe terreur’. Zo’n houding maakt een karikatuur van wat we bij moeders thuis als volstrekt normaal hebben ervaren en in praktijk brengen: democratie en vrijheid van meningsuiting.

    Dit, zo zeg ik er meteen bij, wil niet zeggen dat ik het eens ben met degenen onder ons die hun blik op wat een samenleving beweegt en in welke richting het gaat laten verduisteren door eigen politieke idealen of keuzes. De huidige Thaise regering is niet de mijne, maar was dat in 2014 zeker wel voor een meerderheid van de Thaise bevolking die afwilde van het pollitieke gebikker, het geweld, de corruptie enz. Dat dit langzaam aan het veranderen is ligt voor de hand. Elke regering die verwachtingen niet inlost krijgt daarmee te maken. Maar ik hoor al minstens zes jaar zeker weten voorspellingen over revolutie, die zou worden aangevuurd door intens verlangen naar echte democratie. Nooit wordt dit hoogst particuliere Fingerspitzengefühl echter gestaafd met concrete gegevens.

    Mijn thermometer in de Thaise samenleving geeft wat anders aan. De dapperen onder hen niet te na gesproken, ze behoren in het grote geheel tot een relatief kleine minderheid van de bevolking. De bulk aanvaardt de zekerheid van het bestaande, mits hen in economische zin het leven niet onmogelijk wordt gemaakt. Als er hier verandering komt is het op basis van de huidige werkelijkheid en krachtsverhoudingen vele malen waarschijnlijker dat die wordt veroorzaakt door interne tegenstellingen in de top (al dan niet in de hand gewerkt door uitingen van onvrede aan de basis) dan aan een ‘democratische revoolutie’. Hoezeer die ook door westerse waarnemers wenselijk wordt geacht.

    Waar ik begrip voor heb en waar ik afstand van neem bepaalt mijn plaats in deze discussie. Maar dat verandert waar de schrijver er een tegenstelling België-Nederland bijsleept. Plots vallen alle remmen op superioriteitsgedachten weg. Omdat ik niet zo van gemeenplaatsen als ‘Nederlanders zijn gierig’ en ‘Belgen zijn dom’ ben probeer ik dicht bij de voorgaande redeneringen van de schrijver te blijven. Ik heb er begrip voor dat in een ‘prille kwetsbare’ natie als de Belgische – per slot van rekening nog geen twee eeuwen oud – taalgrenzen worden getrokken. Ook kan ik me voorstellen dat verdriet van de Vlamingen diep zit. Omstreeks 1830 bedrogen door de Franstalige elite die tegenstellingen met de noordelijke elite aangreep om hen in Franse armen te duwen. En toen eenmaal duidelijk werd dat dit ten koste ging van de eigen tongklapperij was er geen weg meer terug.

    Ook kan ik inzien dat het koningshuis de Belgen tamelijk onverschillig laat. Wat wil je, als de ‘stamvader’ van de huidige koninklijke familie zijn zin had gekregen was hij koning van Griekenland geworden. Bovendien was hij slechts derde of vierde in het kandidatenlijstje van de toenmalige Franstalige elite. Dit alles voorkomt natuurlijk dat, zoals in Nederland, een meerderheid van de bevolking het natie-gevoel slechts kan beleven met een oranje vlaggetje in de hand. Voetbal uitgezonderd, vanzelfsprekend. Maar dat zit niet dieper dan rivaliteit tussen steden, zoals Rotterdam en Amsterdam. Alleen zwakmoedigen nemen die serieus.

    Qua feiten klopt er bovendien niets aan de vergelijking. Zowel in België als in Nederland zijn de wetten op majesteitsschennis allerminst ‘onmenselijk’. En wat Nederland betreft, daar behelpt men zich met een compromiscultuur. In 2014 kondigde de toenmalige minister van justitie Ard van der Steur – een van de grootste onbenullen die we op die post hebben gehad – met veel aplomb aan dat de wet op belediging van een bevriend staatshoofd in de prullenbak zou verdwijnen. Ook de wet op majesteitsschennis zou worden herzien. Bijna vier jaar later vind je deze zaken terug op de ‘lange termijnagenda’ van de Tweede Kamer. Het idee dat er in Nederland (of in België) ook maar iemand voor twee jaar in het gevang zou belanden wegens daar geuite beledigingen aan het adres van een bevriende vorstenhuis, ach kom, dat neem je toch niet serieus?

    Meer vrijheid van meningsuiting in België dan in Nederland? Mogelijk zijn die van ons wat sneller geprikkeld dan die van jullie. Meer is het niet. Maar effectief komen onze wetten, Belgisch en Nederland, naar tekst en uitvoering ongeschonden door elk internationaal verdrag. Daar kunnen sommige andere landen een puntje aan zuigen en dat mag best op een Nederlandstalige website worden vermeld.

    Hans Geleijnse
    • Beste Hans,

      Citaat:
      ‘Als er hier verandering komt zal dit niet het gevolg zijn van verhoogd democratisch bewustzijn, maar van interne tegenstellingen in de top en/of gegroeide onvrede met economische malaise met hogere prijzen, achterblijvende lonen. ‘

      Zal. Je voorspelt hier iets over de toekomst. Misschien heb je wel gelijk. Maar ik denk dat het nuttig is te benadrukken dat de twee grote opstanden in Thailand, 14 oktober 1973 en Black May, 1992, veel meer te maken hadden met een verhoogd democratisch bewustzijn dan met economische factoren. Waarom zou dat niet opnieuw kunnen gebeuren?

      Laat ik jouw uitspraak over ‘zekerheid’ eens parafraseren. Mijn door idealen verduisterd westers bewustzijn zegt dan dit: ‘De meerderheid van de Thaise bevolking kiest (geheel uit vrije wil) voor de (vaststaande) zekerheid van het bestaande (waar een kleine elite vrijwel alle macht en rijkdom aan zich trekt)’. Denk je dat de Thais dom zijn?

      Tino Kuis
      • Ok Tino, hoewel ik refereer aan wat mijn thermoeter meet heb ik de tekst van het citaat bijgesteld.
        Ik was bij geen van beide opstanden, over drijfveren kan ik op grond van de boekjes slechts dit aannemen. Die van 1973 werd in hoge mate gevoed door communistische militanten en kan niet worden los gezien van geopolitieke gebeurtenissen uit die tijd. De Black May van 1992 was het gevolg van een machtsstrijd tussen twee foute generaals en werd beslist door interventie van de koning. Ongetwijfeld heeft dit laatste bijgedragen aan verhoogd democratisch bewustzijn onder de bevolking.
        Op gezochte parafrases die domheid bij de bevokling veronderstellen zeg ik domweg ja.

        Hans Geleijnse
  4. Ja, dat Nederland achterhaalde wetgeving heeft mag niet onbekend zijn. Pas geleden stond er op deze site een stukje over Cambodja dat ter inspiratie ook naar Nederland kijkt*. Een waxinelichthoudergooier die lange tijd in het gevang moet zitten in voorarrest etc. Met wetswijzigingen schiet het niet op, al hebben we wel Republikeinse partijen (D66, SP) maar zolang die geen meerderheid in een kabinet hebben zal het niet zo snel tot aanpassing van de wet komen. Alhoewel? “Afschaffing majesteitsschennis weer op de agenda van de Kamer” konden we afgelopen Zaterdag op de NOS site lezen:
    https://nos.nl/artikel/2215077-afschaffing-majesteitsschennis-weer-op-de-agenda-van-de-kamer.html

    Over de Rohingya lees ik haast dagelijks nog wel iets, en het komt ook bij in de journaals. Ruim een week geleden nog een stukje in het NOS journaal over de ‘tijdelijke’ kampen die steden worden en er tegen de afspraken in tot terugkeer nog geen spraken is, of over beelden die een Rohingya onlangs schoot van zijn dorp dat uren daarvoor in een poel van bloed en as was verandert. Die me-too discussie heb ik langs me heen laten gaan, teveel achter de Amerikanen aan hobbelen heb ik geen zin in.

    Het eigen straatje valt niet geheel schoon te vegen, daar moeten we ook voor blijven vechten. Maar mensen in andere straatjes aanspreken op de mindere kanten daar en de gewone inwoners van die straatjes steunen in hun strijd voor verbetering lijkt mij niets mis mee, niet meer dan normaal. Juist inderdaad in deze kleine, mondiale wereld. Dus ik zal mijn mond niet dichthouden over de daar waar Nederland, Thailand of welk land dan ook nog een en ander te bereiken heeft. En prima als bijvoorbeeld een Thai aangeeft wat er in Nederland beter kan of wat er hier wat minder is. Met die verschillende inzichten kunnen we er samen beetje bij beetje wat moois van proberen te maken.

    *zie:
    https://www.trefpuntazie.com/cambodjaanse-bewind-overweegt-invoering-wet-majesteitsschennis-redactie/

  5. Beste Tino, Ik lees graag je zin:
    ‘Het gaat er om wat je zegt en niet wie het zegt.’
    Lijkt me zo christelijk: ‘Luister naar mijn woorden, kijk niet naar mijn daden!’
    Daarbij toch raar, als ik iets zeg, beweegt niets of niemand ook maar van een vin.
    Als Trump ook maar een scheet laat, staat de hele wereld in rep en roer.
    Dus vraag ik me af, of ik het niet moet corrigeren:
    ‘Het gaat erom wie het zegt, niet wat je zegt.’
    Misschien ben ik ouderwets.

    Alphonse
    • Je hebt gelijk, Alphonse, daden zijn belangrijker dan woorden. Als iemand het ene zegt en het andere doet kijk ik naar de daden.
      Ik voeg er dus aan toe: ‘Het gaat er om wat je doet en niet wie het doet’. Ik bedoel daar natuurlijk mee dat het niet uitmaakt of die woorden en daden van een Belg, een Nederlander, een moslim een christen, een linkse figuur, een rechtse figuur of een Thai afkomstig zijn. Ik vind dat het bij een beoordeling niet uit mag maken.
      Ik verhaal vaak de volgende echt gebeurde situatie. Een vriend van me stelde zijn vrouw altijd voor als : ‘Dit is mijn Thaise vrouw’. Waarop ik hem een keer vroeg waar dan wel zijn andere vrouwen waren.
      Een term als ‘westerse kritiek’ betekent dat je eigenlijk niets te maken wilt hebben met de inhoud van die kritiek want ze komt uit het westen en is dus verdacht. Maar laat ik ook even het ‘wie’ principe hanteren. Die ‘westerse’ kritiek op Cambodja of op mijn geliefde Thailand wordt door heel veel Cambodjanen en Thais gedeeld. Is het dan nog ‘westers’?

      Tino Kuis
      • Mooi antwoord, Tino, waar ik me in kan vinden.
        Misschien had ik tijdens dit verblijf enkele negatieve ervaringen met westerlingen.
        In oktober bv. was ik op de grote Olifantenparty in Surin, de grootste van Azië, zeggen ze.
        Kwam daar zo’n Française naast me lopen met zurig samengeknepen mondje en trekkersbroek en veel sarcasme en mondiale wereldwijsheid in haar ogen.
        ‘We gaan eens kijken, of ze hier de olifantjes slecht behandelen,’ zei ze tegen me terwijl we de trappen opliepen naar de arena. Nog wel in het Frans. Alsof ervan uitgegaan kon worden dat de hele wereld Frans spreekt… en naar haar pijpen zal dansen.
        Die opmerking kwam echt verkeerd bij me over!

        Alphonse
  6. Beste Alphonse,
    België. In 2006 werd ene Paul Kenis uit het Belgische Lommer bij verstek tot 8 maanden gevangenisstraf veroordeeld wegens majesteitsschennis.
    Ik vind dat je onderscheid moet maken tussen feitelijk rapporteren wat er in de wereld gebeurd en daar een mening over geven. Facts are sacred, comments are free.
    En denk je dat Thais nooit commentaar geven op het superieure westen? Er zijn een paar Thais-talige websites en Facebook pagina’s over Nederland, zoals TSAN (Thai Student Association in the Netherlands). Daar lees je af en toe kritiek op Nederland en de Nederlanders: ze kijken neer op Aziaten, ze zien Thailand alleen als seksparadijs, ze weten niets van Thailand, Nederlanders zijn arrogant en weten alles beter, naaktstranden (waar ze zelfs seks zagen!) zijn uit den boze…..Maar er waren meer waarderende woorden over Nederland. Hoewel de directheid en openheid eerst hard aankwam werd die uiteindelijk toch geprezen.
    Het gaat er om wat je zegt en niet wie het zegt.
    Wen er maar aan. We leven in een wereld waar goederen, diensten, mensen, ideeën en meningen zich weinig meer aantrekken van grenzen. Net als vogels en wolken.

    Tino Kuis

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)