Mens erger je wel


MENS ERGER JE WEL

Roger Stassen, Machtsmisbruik, Honden
Genieten van schijnbaar vrije natuur

De rongnaijok tessabaan

De kruitdampen van mijn ergernis zijn amper weggetrokken. Nu, een uurtje later kan ik eindelijk weer enigszins helder en sereen denken. Dat lukte zoëven hoegenaamd niet. Zelfs terwijl ik naderhand verslag uitbracht bij Siriwan kookte ik nog van woede, kwam er stoom uit mijn oren. Ze wilde me tot bedaren brengen maar dat lukte nauwelijks. “Denk aan je hart schat, straks krijg je iets.” Ja, inderdaad, die verdomde voorkamer fibrillaties, ze heeft natuurlijk gelijk.
“Een hufter is het, een arrogante klootzak!”
“Ja maar hij is wel rongnaijok tessabaan (schepen, wethouder).”
“Kan hij zich dan alles permitteren? Ben je als rongnaijok onaantastbaar? Ben je dan ineens God? Sta je dan boven de wet?”
“Hij heeft overal connecties, wij staan nergens.”
“…en de politie, kunnen we niet gewoon naar de politie gaan en vertellen wat er aan de hand is?”
“Dat heeft geen zin, geloof me. Wil je in Thailand leven? Dat wil je toch zo graag. Dan moet je dit accepteren. Neem gewoon een andere route.”
“Er is geen andere route schatje, dan moet ik dwars door het drukke centrum met de honden.”

Kwaad was ik, opgefokt en ziedend. Langzaam, naarmate woede plaats ruimde voor gezond verstand groeide het besef dat er inderdaad niets tegen te ondernemen viel.

Wat was er gebeurd?

Op het eind van de wandeling, hier vlakbij eigenlijk, wordt de beekoever verhard. Ter hoogte van het wijkclubhuis is men een betonnen constructie aan het maken zodat de oever niet verder erodeert, so far so good.

Roger Stassen, Machtsmisbruik, Honden
De gevarenzone loert om de hoek

Maar hij, de rongnaijok is niet enkel een bezoldigd politicus maar tevens bouwaannemer.
Nu wil het toeval,… voelt u hem komen?… nu wilt het toeval dat lucratieve opdrachten als deze door ‘zijn’ firma worden uitgevoerd. Hij is dan ook dagelijks ter plekke aan te treffen.

Nu heeft deze plaatselijke hoogwaardigheidsbekleder een grote hond, een Bangkaew reu met een zwarte, lelijke kop. Het is de enige hond in de buurt die niet bang is van onze golden retriever Lateh nochtans vrij imposant van lijf en leden.

De zwartkop reu loopt de godganse dag vrij rond ondanks het feit dat hij agressief is tegen fietsers en vooral tegen andere honden. We mijden al heel lang de straat waar hij de plak zwaait. Toch waren er in het verleden al confrontaties want hij breidt zijn territorium voortdurend uit. Tijdens de duur van de werken aan de beekoever is het dagelijks trammelant, daarstraks opnieuw.

Roger Stassen, Machtsmisbruik, Honden
Zo baas zo hond. De Bangkaew reu in volle glorie

Vervaarlijk grommend met ontblote tanden kwam hij recht op ons af. De arbeiders en de rongnaijok vonden het een prachtig schouwspel. Kijk eens, hoe gaat dit weer aflopen, zal er bloed vloeien? Grappig hoe die farang staat te schreeuwen, hoe hij zijn honden nauwelijks in bedwang kan houden met één hand terwijl hij met een stok in de andere hand staat te zwaaien naar zwartkop. Zie eens hoe hij de drukke weg oversteekt en die duivelse zwartkop hen blijft volgen. De pogingen die werden ondernomen om hem terug te roepen waren enkel voor de show. Hond kwam niet. Hond gedraagt zich als zijn baas en is koning van de buurt.

Tot barsten vol met adrenaline werd ik vandaag razend kwaad, schreeuwde harde verwensingen naar baas en hond. Nee, Nederlands begrijpt hij niet en dat is misschien maar goed ook. Maa du!, zal hij wel begrepen hebben want dat betekent gevaarlijke hond in het Thais.

Na een poos dreigen, grommen en schijnaanvallen besloot zwartkop op zijn stappen terug te keren.

Anti-allergie pillen slikken

Het is verschrikkelijk!
Ik voel me telkens zo verdomd machteloos
Ook en vooral omdat dit soort mensen toch doen wat ze willen. Gevaarlijke honden horen thuis achter een gesloten hek, die laat je toch niet vrij rondlopen.
Ja, dat is zo maar of dat ook een vanzelfsprekendheid in Thailand is?

Het is dus niet allemaal rozengeur en maneschijn in dit land. Mijn paradijsje hier heeft ook nare kanten. Er zijn zaken, gebruiken en geplogenheden waar ik me maar moeilijk mee kan verzoenen. Dingen die ik ervaar en zie die door mijn eigenheid en opvoeding zeer moeilijk te verteren zijn.

Misschien moet ik maar medicijnen gaan slikken. Anti-allergica zijn de beste oplossing want ik heb een allergie tegen alles wat ruikt naar machtsmisbruik, corruptie en onrechtvaardigheid.

Ik denk dat ik niet de enige ben.


Roger Stassen
Over Roger Stassen 137 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

4 Comments

  1. Beste Lieven en Alphonse. De frustratie is intussen volledig weggeëbd. Ik schrijf graag over emoties van extreem geluk tot diepe droefenis maar die nooit eeuwig blijven duren. De werken aan de beekoever zijn inmiddels voltooid zodat confrontaties met zwartkop en eigenaar voorlopig tot het verleden behoren. De wethouder laat ik het liefst links liggen. Mijn echtgenote moet hem ook niet. Zwartkop overhoop rijden zal ik inderdaad nooit overwegen. De wethouder werd legaal gekozen via verkiezingen en die zullen nog wel een tijd uitblijven onder dit regime. Hij heeft zich inmiddels dusdanig verrijkt…. en rijkdom = macht… dat hij niet vlug van het toneel zal verdwijnen.

  2. Ja, haha, Roger, Lieven zegt iets moois: als hondenliefhebber zul je het nooit over je hart krijgen
    om die zwartkop te beschadigen… Dat blijkt ook uit je verhaal.
    Want je zegt waar het op staat: de hond is okee, maar de baas is slecht. Altijd.
    Een moeilijke opgave, denk ik zo.
    En je hebt gelijk. Toen ik in Amnat Charoen of in Nongkhai
    op het platteland op de fiets rondtoerde,
    kreeg ik voortdurend behoorlijk agressieve honden achter me aan.
    Die serieus naar mijn enkels hapten.
    Overigens je verhaal is piekfijn.
    Je plant van die prachtige zinnen neer, zoals:
    ‘De kruitdampen van mijn ergernis zijn amper weggetrokken.’
    Dat blijft bij! Top! Elk verhaal is een levendig feest.

  3. Ik had in de verte een stoomlocomotief gehoord, maar dat dat 10.000 km verder was
    kon ik moeilijk geloven, dan had je waarschijnlijk zonder zon ook een rood kleurtje
    gekregen ! Dat is niet goed hé Stassen… niet goed voor je tikker, alleen kalmte kan u redden… !
    Grtjs.

  4. Beste Roger, de frustratie spat er van af!
    Je vrouw heeft gelijk, denk aan je rikketik.
    Misschien is mijn nu volgende suggestie een al gepasseerd station, maar kun je het niet eens op de ‘ vliegen vang je met stroop ‘ manier proberen?
    Door eens de ‘ wethouder ‘ uit te nodigen voor een etentje, waarbij je bv de wijn rijkelijk laat vloeien en achteraf de rekening opraapt? De vrouw erbij natuurlijk als broodnodige tolk. Dan zal hij daarna eerder genegen zijn rekening met jouw gevoelens te houden, dan nu.
    ‘geef een Thai te eten en het is je vriend’ is een uitspraak waar veel waars in schuilt.
    Niet dat je moet gaan slijmen, maar het kan misschien geen kwaad. En mocht je dit idee volkomen verwerpen, omdat je bloedhekel aan de man te groot is, kun je altijd nog per ongeluk met je auto over het kreng heen rijden.
    ( de hond, niet de wethouder : ) Al zal dit idee je als hondenliefhebber wel veel te ver gaan.
    Hoe dan ook, veel succes met je strijd voor rechtvaardigheid in je paradijs.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.