Lokaal, Muzikaal en erg Lekker

In zijn eerste aflevering beschreef Peer Evers hoe hij Thailand ontdekte en hoe hij er toe kwam, om daar opnamen te maken met Hans Vermeulen en The Rest. In deze nieuwe aflevering vertelt hij hoe hij het Thaise eten heeft ontdekt en vooral de Thaise superband Carabao.

In het begin van mijn nu langdurige verblijf in Thailand vond ik Thai eten al lekker. Speciaal de diverse restaurants op Koh Samui. Uitschieters waren de lokale restaurants, waar meestal alleen Thai zaten en die wellicht als farangonvriendelijk werden beschouwd. De verlichting was vaak met tl-balken, er waren plastic stoelen en geen of weinig decoratie aan de wand. Maar voor ons gold: hoe ongezelliger het eruit zag, hoe beter de keuken.

Het restaurantmeubilair bestond soms uit houten tafels en banken, waar je dan gewoon aanschoof. Mijn eigen voorkeur ging uit naar een van de visrestaurants aan de kust, langs de weg van Maenam naar Nathon, met als topper ‘Bangpo Seafood’, alom daar bekend.

In Maenam was (en is) ook ‘Koseng-restaurant’ met zijn zware teak meubilair een van mijn favorieten. De toeristische restaurants in Chaweng meden we. Behalve ‘Oriental’ van Hollandse vriend Michel. Een prachtig gedecoreerd restaurant, toen uniek in zijn klasse. Michel heeft daar nog steeds ‘Oriental Gallery’.

Koffie

 Hij was ook de eerste met een echt espresso-apparaat. Dat ging als een lopend vuurtje rond onder de farangs. Een echte primeur! Daarvoor was het behelpen met Nescafé. Dat is meer dan 20 jaar geleden…

Dat er nu overal in Thailand een ware koffierage is ontstaan kon je toen in je stoutste dromen niet bedenken. Er was wel koffie, toen al waren er koffieplantages, maar ze wisten niet hoe je dat het best kon bereiden. Ze dronken het zelf namelijk niet.

Het dichtste bij wat wij een lekker bakkie noemen is de ‘Kaffee Borahn’: een grote lange linnen zak die gevuld met koffie voor uren in een pan hangt, loeisterk en alleen te drinken als die is aangelengd met zoete gecondenseerde melk. Als ik van Pai naar Chiang Mai rij, tel ik met gemak 40 koffietentjes langs de weg. Maar ook hier was 15 jaar geleden geen fatsoenlijke kop koffie te krijgen.

Anyway, op Samui wist ik destijds waar ik de culinaire crême de la crême kon vinden, maar niets haalde het bij het eten dat wij dagelijks meeaten in de studio van Carabao. We waren daar voor opnamen van The Rest. We kregen op onze smaak aangepast eten.

Dat smaakte al veel beter dan wat we ooit tevoren hadden geproefd. Dan praat ik niet over ‘kip met cashew’ of ‘sweet&sour-pork’, want dat soort standaardgerechten zul je bij de Thai thuis niet snel vinden. We kwamen helemaal in het culinaire walhalla terecht, nadat Hans Vermeulen en ik naderhand besloten hadden om op Carabao’s verzoek daar te blijven werken om zo de Thaise popmuziek te helpen ontwikkelen.

Nam Prik

 Bijna elke dag aten wij samen met de leider van de band met roepnaam ‘Aed’. Hij was een van de weinigen die in gebrekkig Engels met ons communiceerde. We spraken over allerlei onderwerpen, muziek, instrumenten, componisten en hun songs, politiek, motoren en natuurlijk vrouwen. En dat onder het genot van een lokale lunch, die altijd in een keer werd opgediend, zodat -net als bij een Indonesische rijsttafel- de tafel vol stond met gerechten.

Je kon dat dan ook nog opvrolijken met ‘Nam Prik’, een zeer pittige gekookte pasta op basis van vis, vissaus, knoflook en vele pepertjes. Water is in het Thai ‘Nam’ en pepertjes heet ‘Prik’. Niet te verwarren met ‘Prik Nam Pla’, dat wordt gemaakt met alleen vissaus, pepertjes, knoflook en limoensap en waarmee je slechts de rijst pittiger en smakelijker maakt. Men kookt hier de rijst immers zonder zout.

Maar toen in die eerste jaren van onze studiotijd bij Carabao was het elke dag weer een verrassing wat voor eten we kregen voorgeschoteld en hoe je dat moest eten. Gewoon een schijfje komkommer met ‘Nam Prik’ zorgde al voor een feestje in de mond en erbij nog wat rijst met gebakken ‘Moo Krab’ maakte het dan compleet.

nam prik ong1

Eigenlijk is dit een boerenmenu, want bij veel rijstboeren zul je thuis ‘Nam Prik’ vinden met wat ‘Pla Too’ (kleine gebakken riviervis) of gegrilde ‘Pla Dook’, de bekende catfishkohmakwalkingfish_0003. Dat samen met verse rauwe groenten en rijst vormde de dagelijkse maaltijd, ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds.

Alle vitaminen die je dagelijks nodig hebt zitten dan in je eten en die boeren leven daar al generaties op. Dat soort voedsel aten wij elke dag in de studio, puur, eerlijk eten, het voedde het lichaam en daarmee ook onze ziel. Langzamerhand begonnen we te ‘vertaaien’…

 Rare Taaien

Onderling wisselden Hans en ik al woordjes uit in het Thai en zo begon onze woordenschat te groeien. We gingen die -voor ons- rare ‘taaien’ begrijpen en daarmee werd onze cultuurkennis vergroot. Onderwijl begonnen de Carabao-leden zich ook voor ons te interesseren en de cultural crossover vond plaats.

Het werd tijd om eens een optreden van Carabao bij te wonen. In een grote club in Bangkok voor meer dan 1500 mensen (Tawang Daeng toen nog aan Petchaburi road) traden ze rond 23.00 uur op. Daarvoor was het eten en drinken met de boys. Ter plekke werden tafels aan elkaar geschoven en ieder kon plaatsnemen.

Wel was het zo -net als in de studio compound- dat eerst de artiesten aten en later het personeel. Zo gaat dat volgens mij nu nog steeds. Het is een soort hiërarchie die in deze cultuur onontkomelijk is. Men denkt er niet te veel over na, maar vindt het gewoon prettig om met een zelfde genre mensen te gaan eten in plaats van de baas met de chauffeur.

Westerlingen (farangs dus) denken daar anders over, niet zo’n hokjesgeest maar meer vrij. Dat past niet echt in deze samenleving, men wil hier graag ergens bij horen en dus ga je gewoon met je eigen ‘kleur’ om. Beter voor iedereen.

Van te voren speelde er al een warm up cover band, zodat de heren van Carabao zich konden gereed maken voor het optreden. Dat daar alcoholconsumptie bij hoorde laat zich raden. Aed hield het vrijwel altijd bij rode wijn, zodat zijn tong aan het eind van de avond helemaal blauw of paars was gekleurd, haha!

Mijn favoriet was de mix van whisky met soda en ijs. Door dat steeds aan te lengen werd je niet te snel dronken, want in de warmte zou dat anders veel te rap gaan. Daarbij geserveerd werden hapjes zoals ‘Tod Man Pla’ (de befaamde gebakken viskoekjes), ‘No Name’ (een allergaartje aan groenten met deeg gekneed tot koekjes en dan gebakken) of een ‘Yam’ (een nogal spicy salad die qua inhoud kan variëren). Die hapjes tussendoor noemen de Thai ‘Kin Len’ twee woorden die respectievelijk ‘eten’ en ‘spelen’ betekenen ofwel ‘snacks’.

Langzamerhand kregen we door, dat de Thai met woorden spelen en ze aan elkaar voegen net als in andere talen. Ze maken ook steeds grapjes onderling over hun taal door een bepaald woord in een andere klank te zeggen, waardoor het totaal iets anders betekent. Toen ik dat zelf voor het eerst deed met de Carabao-heren lieten ze me duidelijk merken, dat ik op de juiste weg was om de Thaise taal onder de knie te krijgen. En ik dus apetrots!

Tachtig procent van de Thai heeft wel eens van Carabao gehoord

Uiteindelijk kwam dan het moment, dat de band aantrad. De zaal veranderde in een grote groep drinkende, dansende en vooral luid meezingende mensen. Man, vrouw, oud, jong, het maakte niet uit, ieder was een. Wat een goed voorbeeld om te zien hoe muziek kan verbroederen!

Alle hits werden in constant tempo uitgevoerd. Ieder lid van de band soleerde wel een keer of twee. Het publiek ging volledig uit zijn dak, als Aed een politiek getint praatje hield tussen de nummers door.

De teksten gingen nooit over “ik hou van jou en je ogen zijn blauw”, maar meer bijvoorbeeld over de grondeigenaren die de lokale boeren wegjagen om een fabriek neer te zetten. Altijd dus met een sociaal tintje en altijd met een stevig ritme.

Dat kon ook wel eens in gevechten ontaarden, want dan kreeg je te maken met voor- en tegenstanders. De alcohol deed de rest… Qua effect op de bevolking kan je ze vergelijken met Bob Marley. Het enige verschil is dat Aed nog steeds leeft en zijn mening verkondigt.

In Thailand wonen ongeveer 65 miljoen mensen en ik durf te zeggen dat 80 % van die bevolking wel eens van Carabao geeft gehoord, hun muziek kent en/of hun muziek heeft gekocht. Toentertijd waren er alleen cassettes, dus kopiëren werd toen al op grote schaal gedaan.

In die tijd kon de band al bogen op een grote verzameling gouden platen. Dus meer dan 100.000 stuks per album. Nog steeds brengen ze per jaar minimaal een album uit. Al 30 jaar lang! Een ware superband. Met de bekende consequenties.

Aed had altijd al als frontman het hoogste woord, stond het meest in de belangstelling en werd/wordt gezien als het gezicht van de band Carabao. Dat de band nu al 30 jaar lang bestaat, is het meest te danken aan hem. In het verleden schreef hij bijna elke dag een liedje en was de enige met een visie.

FB_IMG_1436956502917

Hij was ook degene die de samenwerking met een vroegere strijdmakker aanging om Carabao-Dang op te richten, het energiedrankje, vergelijkbaar met Red Bull, dat de afgelopen jaren een groot aandeel in de markt heeft veroverd. Zojuist is besloten om sponsor te worden van het Engelse Reading FC. Zo zie je maar wat muziek allemaal niet teweeg kan brengen…

 

Peer Evers
Over Peer Evers 6 Artikelen
Peer Evers is van jaargang 1952. Op jeugdige leeftijd ging hij in het buitenland werken. Halverwege de jaren tachtig vestigde hij zich in Bussum. Hij werd eigenaar van een productiebureau dat muziekevenementen organiseerde. Ook deed hij de productie van muziekvideo's en management voor artiesten. Eén van zijn belangrijkste cliënten was Hans Vermeulen, bekend van Sandy Coast, Rainbow Train en The Rest en producerswerk voor de zangeressen Anita Meijer, Margriet Eshuis en Ruth Jacott en talloze achtergrond koortjes. Het tweetal produceerde ook commercials en tv-werk. Sinds Peer met Vermeulen de studio van Carabao, één van Thailands bekendste muziekgroepen, betrad is hij in Thailand gebleven. Dit alles vanwege z'n eeuwige passie voor muziek! Peer is single father, leeft met zijn dochter met veel plezier en liefde in Pai (Noord-Thailand). Hij is een schat aan ervaringen rijker én gezegend met een grote vriendenkring! Het levensmotto van Peer: "It is nice to be nice"!

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.