Een dagdroom in Thailand. Liever dikke tetten dan…

Achter een rij eucalyptusbomen langs een uitgedroogd slootje stond een rusthutje. Je ziet ze hier in Thailand overal tussen velden en akkers. Boeren en seizoensarbeiders pauzeren er, schuilen er bij fikse regenbuien of proberen er een leuke vrouw uit de groep te versieren (eigen fantasie). In dit verlaten hutje hing een hangmat. Automatisch dacht ik aan mijn eigen exemplaar dat ik nauwelijks nog gebruik. Ja ze moeten op een ideale locatie hangen. Niet zoals de mijne in de garage, vlak naast de auto. Daar kan je niet schommelen, zo eenvoudig is dat. Je zou deuken in het koetswerk maken met je zwierende achtersteven. Foute locatie dus. Ik moet het er met Siriwan eens over hebben, later.

Roger Stassen, Een dagdroom in Thailand, Dikke tetten of...

 

Een hangmat doet wat met je. Met de boer die deze hier in het hutje gebruikt onvermijdelijk ook. In mijn verbeelding zag ik hem tussen zijn opgetrokken knieën naar zijn akkers kijken. Zou hij dan net als ik beginnen te filosoferen, het zogenaamde hangmatfilosoferen of nostalgisch worden…  of nadenken over de problemen in de wereld? Doen Thaise boeren dat wat wereldproblemen betreft überhaupt? Ik heb zo mijn twijfels. Ik vermoed zelfs, correctie ik weet wel zeker, dat enige betrokkenheid bij de wereld buiten hun dagelijks actieradius en beslommeringen nulkommanul is.

Je merkt het aan het koppig blijven verbranden van hun velden na de oogst. Broeikasgassen, CO2- uitstoot, klimaatverandering laat hen Thais/Siberisch koud. Kunstmest is te duur en de aankoop ervan zou de kleine winstmarges op de rijstoogst of andere gewassen nog meer doen dalen. Dus is de aarde hier overal zwartgeblakerd en hangt er voortdurend een brandgeur. De luchtvervuilingswaarden zijn in Noord-Thailand dagelijks dermate hoog dat, mocht dit in Europa gebeuren paniek zou uitbreken, scholen verplicht werden gesloten en iedereen zou worden aangemaand om thuis te blijven met deuren en ramen gesloten.

“How dare you!”, zou een verontwaardigde Greta Thunberg gillen,  mocht ze dit hier ter plaatse kunnen zien. Daarna zou ik haar een vlucht aanbieden naar Sydney in Australië. Daarginds even gaan checken hoeveel de CO2-uitstoot bedroeg tijdens de voorbije bosbranden. De vulkaanuitbarsting op de Filipijnen zou er ook nog bij moeten, maar Greta heeft al genoeg gespijbeld. Ik ga haar vervangen maar daarover later meer.

Roger Stassen, Een dagdroom in Thailand, Dikke tetten of..., Greta Thunberg

Intussen daar tussen de akkers

Het louter zien van dat schuilhutje bracht me aan het dagdromen. De honden waren vlakbij en merkten mijn afwezige blik op. Glazige ogen, mijmerend, dus wel aanwezig maar niet thuis. Ik dacht aan vroeger, de jaren tachtig. Betoging in Brussel, met 800 000 waren we en mijn moeder was er ook bij. Ze (Russen, Amerikanen, Britten enz.?) konden de totale wereld 6x compleet vernietigen met het aanwezige kernwapenarsenaal en toch wilden de Amerikanen nog extra kernraketten in Europa, dus ook bij ons installeren. Wij, mijn moeder en ik en die 799 998 anderen vonden het welletjes geweest en schreeuwden dat we anti waren.

Een groep Chiromeisjes (Chiro is een Christelijk geïnspireerde Vlaamse jeugdorganisatie) waren bijzonder origineel geweest in de keuze van hun slogan. Zij gilden met hun hoge stemmetjes: “Liever dikke tetten (een volkse benaming voor vrouwenborsten) dan atoomraketten”. Het op en neer deinen van bedoelde volumineuze attributen was al marcherend in de betoging louter ter ondersteuning van de gescandeerde slagzin. “Liever dikke tetten dan atoomraketten!” Dat beeld staat nu nog, na al die jaren, in mijn geheugen gegrift. Bij mij niet alleen, oh nee. Ook de Belgische politici die destijds aan de macht waren moesten erkennen dat er een zekere waarheid verscholen zat in de woorden van die brave Chiromeisjes.

Roger Stassen, Een dagdroom in Thailand, Dikke tetten of..., Kruisraketten

Niemand wilde die kruisraketteninstallaties in zijn achtertuin, een dikketetteninstallatie daarentegen… De beelden kwamen ’s avonds via het journaal de Vlaamse huiskamers binnenwaaien. En inderdaad iedereen moest bij het zien van de licht vibrerende meisjesbloezen toegeven dat de kernraketten het pleit hadden verloren.

En u kent het vervolg van de geschiedenis. Even later spatte de voormalige U.S.S.R. uiteen. Er was de val van de Berlijnse muur en de hereniging van Oost- en West-Duitsland. Voormalige Oostbloklanden traden toe tot de Europese unie.

Jazeker, die Chiromeisjes  hadden de ogen van de mensheid geopend. Vanzelfsprekend prefereert iedereen een warme, malse moeder- of meisjesborst boven het koude, harde staal van een kruisraket. Een tepel of een kernkop, de keuze is snel gemaakt.

Het gejank van de honden negerend (vonden dat ik al genoeg gemijmerd had), ging ik verder met mijn overpeinzingen. Stel dat we volumineuze vrouwenborsten ook zouden gaan inzetten bij onze strijd tegen de klimaatverandering. Klimaatconferenties, we weten het allemaal, leveren te weinig op, er is nauwelijks tot geen progressie. Greta Thunberg wekt de laatste tijd enkel wrevel op met haar getergde no-future-blik en haar felle uithalen. Ik pleit voor plan B (…orsten). We sturen een eskadron milieu-activistes met dat maatje meer naar de jaarlijkse conferenties. Laat hen diegenen die over beslissingsmacht beschikken op een gezonde wijze overtuigen. Zo zal bijvoorbeeld good old Trump gemakkelijk overstag gaan. Twijfelt u? Onderschat nooit de hypnotiserende kracht van een diep uitgesneden decolleté! Geen mens, dus ook geen politicus is hiertegen bestand. Tekenen zal hij elk voorgelegd document, voorwaar ik zeg u.

Roger Stassen, Een dagdroom in Thailand, Dikke tetten of..., Dikke tetten

Zie zo, hiermee is mijn bijdrage in de strijd tegen de klimaatverandering geleverd. Wandelen over veldwegen in Noord-Thailand werkt uitermate inspirerend. Nu nog een geschiktere plaats vinden voor mijn hangmat.

Ach ja, ik zou het nog vergeten. Mocht u willen deel uitmaken van de kiescommissie bij de samenstelling van het B-eskadron, meldt u dan als geïnteresseerde bij de reacties onderaan dit verhaal.

Roger Stassen
Over Roger Stassen 123 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

2 Comments

  1. Update omtrent verbranden van akkers en velden: In dit land ook wel eens Absurdia geheten mogen (bij wet en op straffe van een financiële boete) de Absurdiaanse boeren hun velden niet meer afbranden vanaf 1 februari tot eind april. Dit maakt een (voorlopig) einde aan de pyromaanse orgie die hier een slordige tiental weken heeft geduurd. De logica van deze wet is mij even niet duidelijk maar dat zal aan mij liggen. Gaat het om de gezondheid van de mensen die drie maanden zuivere lucht kunnen inademen? Gaat het om milieuredenen…? Ik geef het op, ben niet zo goed in het verklaren van absurde wetten.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*