Liefde in bladgoud 4

 Brieven aan mijn zusters (4)

‘Echt waar, ventje,’ zei hij. Zoetigheid is niet goed.
De Thais hebben een gezegde: “Zoet maakt ziek, bitter geneest.”’
Botan, Brieven uit Thailand

Thailand, Ubon-Racha-Weet-Niet
/ Ubon-Racha-Thani
30 oktober 2015.

Beste zussen, liefste zussen!

Lieve zussen. Ik schrijf te veel over zaken die jullie hoogstwaarschijnlijk niet zo interessant vinden. Ik ga over tot een ander onderwerp.

Jullie maken je best meer zorgen hoe ik de vliegreis overleefd heb en horen misschien liever of ik goed gearriveerd ben.

Wel, beste zussen, dat viel ongelooflijk mee. Het was een beetje zoeken naar die gates en ik moest mijn riem uit mijn broek doen en mijn schoenen uit, dat vond ik heel raar. Vooral dat mijn broek naar beneden wou glijden toen ik mijn handen op moest steken door zo’n poortje dat piep piep doet. Maar ik begreep wel dat men geen slechte bedoelingen had.

Ik zat wel op een Turks vliegtuig maar ik heb me de kost goed laten smaken. Veel met groenten die wij ook kennen en met yoghurt en lamsvlees. Mijn buikje was rond. Ik had een overstap in Istamboel. Daar had ik geen inlands geld en ik had zo’n trek in een biertje.
Mij niet gezien hoor, een Turks glas bier kostte daar al zeven euro, vast en zeker de wisselkoers…

In de Drie Gezusters in ons Brustem-Dorp geef ik nu drie euro en een sjiek voor een Duvel, dus twee voor nog geen zeven euro. Ze zijn gek zeker in Istamboel. Maar op onze Luikersteenweg in ons behaaglijke dorpje – jaja, op de Chaussée d’Amour, goed geraden, zussen! – is het natuurlijk helemààl veel duurder. Maar hier zit ik ook goed. Ik heb zelf al ondervonden dat bier in Thailand stukken goedkoper is.

Voorts nog over het vliegtuig, bij de aansluitende vlucht naar Bangkok kreeg ik whisky-cola à volonté, dat had ik pas door, toen ik het zo’n beetje van andere mannen afgekeken had. Op het laatst wisten ze waar ik zat. En ook weer een heel menu eten.
Die Turkse stewardessen zien er anders ook goed uit, die zijn al echt zo Aziatische trekken, met die schuine ogen en ook zwart haar. Ik ben dan serieus ingedommeld, want in zo’n vliegtuig zo lang weet je niet of het nu ochtend of avond is, ik had mijn slaappilletje precies niet nodig. Zo zijn we dan in Bangkok geland. In het vliegtuig overal rommel en kramp in mijn been.

Mijn eerste indruk van die stad is: ontelbaar veel lichtjes, mijlenver. Als daar overal mensen wonen… groot dan hoor!
Als ik niet wist dat het Bangkok was, had ik gedacht dat ik in de hemel zat met allemaal sterren, zo’n buitenaards gevoel dat ook over me komt als ik in de zomer putje nacht in Brustem boven op de tomheuvel bij de weg naar Groot-Gelmen op het stoppelveld ga zitten en met de geur van dat gedorste stro in mijn neus naar de hemel op zit te kijken.

Allemaal sterren. Wat is het toch zo groot om ons heen. Er is veel veel meer buiten ons, dan dat er binnen in ons is.
Het is geen belachelijke gedachte dat we zo zonder meer verloren kunnen lopen in onze ruimte, maar ook simpel in Thailand of in dit stadje Ubon-Racha-Weet-Niet, of in Aalst-bij-Sint-Truiden of Zepperen, waar jullie wonen, mijn zussen.

Die hemel met sterren, zo stel ik me voor dat het bij Siragan weldra zal zijn, want ik slaap nu nog in een hotel in Ubon-Racha-Weet-Niet – moeilijke naam. Ik kijk beter eens in de gids van Thailand want ik wil me hier in een thuisje nestelen… Het is Ubon Racha-Tani!
Met de kaart van Thailand voor jullie is dat helemaal in het Oosten gezien, beste zussen. Kijk daar maar eens naar, naar dat plekje en denk dan even aan jullie beste broer die hier zit en zijn geluk tegemoet gaat.

Ha, dat ik voorlopig nog in een hotelletje moet slapen, dat had je niet gedacht, hè? Ze zijn hier zo preuts als wat. Het is net zoals bij ons het gezegde: Eerst trouwen en dan pas komt het gebraden kippetje aangevlogen. Ik vind het intussen wel spannend, het vooruitzicht om samen met haar onder een dekentje te kruipen. Vooral die haren tot op haar billen, daar kijk ik heel fel naar uit.

Mijn beste zussen. Ik hoop jullie binnenkort op de hoogte te stellen dat het in het vervolg even goed met me zal gaan als tot nu toe, mijn lieve zussen. Ik heb geen glazen bol, maar mijn verder geluk ligt in het verschiet. Ik ben heel zeker dat Siragan me niet meer loslaat.
Doe nog de groeten aan onze moeder en zeg dat ik binnenkort met gezelschap afkom. Ze zal haar ogen opentrekken, want met haar dementie denkt ze dat ik nog altijd met jullie vroegere schoonzus getrouwd ben.
Praat haar dat maar stilaan uit haar hoofd.

Wees verder maar niet bezorgd om mij. Met de leeftijd komt het verstand. Ik red het wel.
Of ik ga zo’n goudpapiertje op de Boeddha uitstrijken. Of anders zal Saragan het wel voor het goed regelen.
Binnenkort is ze jullie happy family, haha.

Jullie vrolijke broer Alpon de Geluksvogel

PS Wat een leven! Voel me net een vlo in een behaaglijk wollen dekentje. Dat van Siragan, vanzelfsprekend.

Alphonse Wijnants
Over Alphonse Wijnants 28 Artikelen
Alphonse Wijnants (België) is gewezen leraar en directeur van middelbare scholen. Voormalig copywriter. Heden: Ronddwalen in Zuidoost-Azië en kortverhalen schrijven over mensen en voorvallen aldaar.