Lesgeven in Thailand: een beetje dom…

André van Leijen, Onderwijs, Lesgeven

Hagelwit overhemd. Lange mouwen. Pantalon keurig in de vouw gestreken. Sokken en dichte schoenen. Het bovenste knoopje van mijn overhemd heb ik dichtgeknoopt. Ik moest me netjes kleden, was mij gezegd. Als ik de trap opklim van het schoolgebouw zie ik, dat er nergens airco is. Dat wordt zweten.

Ik passeer enkele leerlingen. Ik schat ze 10 jaar. Keurig gestreken lichtblauwe overhemden, korte broeken, plooirokjes. Ze leggen hun schoolspullen op de trap, maken eerbiedig een wai, pakken hun spullen weer op en vervolgen hun weg. Intelligente koppies. Wat heerlijk om hier les te geven. Omdat er geen Thaise leraar Engels is, heeft het gemeentebestuur mij zo lang gevraagd. Maar hoe ga ik dat doen?

De een pakt een gitaar en gaat liedjes zingen. De ander vertelt over zijn land. Weer een ander laat de leerlingen in koor zijn woorden nawauwelen. ‘Good morning, Mister teacher. How are you?’ Of: ‘Goodbye Mister teacher. Thank you for the lesson.’ Ja, ook de groeten.

De opdracht is, dat de leerlingen gaan praten. Individueel en in het Engels. Maar hoe doe je dat, als nawauwelen de gewoonte is?

André van Leijen, Onderwijs, Lesgeven, Dom
Zou zomaar een onderwijseminar kunnen zijn

Ik had er een tijd over nagedacht. Websites geraadpleegd. Doelstellingen geformuleerd. Lesplannen voorbereid tot op de minuut nauwkeurig. Afwisselende werkvormen. Uitdagend. Speels. Uren lesvoorbereiding.

Ik kom op de tweede verdieping. Kinderen zitten op de grond. Ze zijn bloemetjes aan het kleuren in een werkboek. Een biologieles, vermoed ik. En dan kijk ik regelrecht in het kruis van de juf. Ze zit met haar voeten op een stoel.

Zodra ze me ziet, haalt ze de voeten van de stoel af. Ze lacht naar me. Ik lach terug. Maar dan zie ik, dat ze niet naar mij lacht, maar naar iemand aan de andere kant van haar mobiel. Intussen kruipen sommige kinderen naar haar toe, geven haar de ingekleurde tekening, maken een buiging en kruipen weer terug naar hun plaats.

Zonder op of om te kijken pakt de juf de tekening aan en legt hem op een stapel. Intussen kletst ze vrolijk verder op haar mobiel.
‘Excuse me…can you help me? Where can I find my classroom?’
Ze kijkt me met een lege blik aan. Vermoedelijk verstaat ze geen Engels.

Het is me al eerder opgevallen, dat hoe meer sterren en strepen iemand op zijn mouw heeft, hoe minder Engels hij spreekt. De enige die op deze school Engels spreekt is de kleuterjuf. Geen enkele streep heeft ze. Geen Engels spreken is kennelijk een verdienste. Staat goed op je curriculum: ‘spreekt geen Engels’.

Achterin de klas hangt een poster. ‘Global warming’ is de titel. Er volgt een indrukwekkende tekst over de oorzaken van de klimaatverandering.
32 paar ogen kijken me aan.
‘Show me your book!’, zeg ik.
Er gebeurt niets.
Ik houd mijn boek omhoog. ‘Show me your book’, zeg ik nogmaals.
32 boeken gaan omhoog, alsof er iemand op een knop heeft gedrukt.

Ik draai me om, om iets op het bord te schrijven. Wanneer ik me terugdraai, zit iedereen nog met zijn boek omhoog.
‘Books down, please’ en ik leg mijn boek op mijn tafel. Iedereen volgt. Het lijkt wel een kerkdienst.
Ik begin zachtjes te zweten.

André van Leijen, Onderwijs, Lesgeven, Dom
Dit leek vooruitgang

Hoe geven ze hier in godsnaam les, vraag ik me af.
Niet, is het antwoord. Na drie weken heb ik nog niemand les zien geven. Alle juffrouws zit achterin de klas achter een groot bureau. Meestal zijn ze bezig met hun mobiel. De leerlingen zien haar niet, maar zij wel de leerlingen. Ze zitten te smoezen en kleuren een beetje in een werkboek. Zo nu en dan staat de juffrouw op en geeft een leerling een paar flinke meppen.

Langslopen en controleren wat de leerlingen in hun werkboek aan het doen zijn, is er niet bij. Dat kan ook niet, want alle rijen staan dicht tegen elkaar aan.
Ik begin te begrijpen waarom Thailand zo laag scoort op het internationale PISA-onderzoek , terwijl het ruim 20 % van zijn budget aan onderwijs besteedt.

Op mijn tafel heb ik een aantal schoolspullen uitgestald: een vlakgum, een puntenslijper, een liniaal, een potlood enzovoort…
Ik zeg de namen in het Engels en laat de leerlingen de namen herhalen.
‘Close your eyes!’, zeg ik.
Er gebeurt niets.
Ik doe het voor. ‘Close your eyes’, zeg ik nog een keer.
Iedereen sluit zijn ogen.
Ik haal de liniaal weg. De bedoeling is dat de leerlingen roepen wat ik heb weggehaald, nadat ze hun ogen hebben geopend. Een beetje dom…

‘Open your eyes!’, zeg ik.
Niets.
‘Open your eyes!’, zeg ik nogmaals.
Helemaal niets.
Ik tik een paar keer op het bord. ‘Open your eyes!!’

Straaltjes zweet lopen over mijn gezicht. Wat nu? Even overweeg ik of ik zachtjes weg zal lopen en naar huis zal gaan. Maar dan zie ik een juf op de gang. Ik leg haar het probleem uit. Ze kijkt me met grote ogen aan. ‘No speak English’, zegt ze en loopt door.
Ik loop naar het kamertje van de directeur. Geduldig luistert ze naar mijn verhaal. Daarna begint pakt ze haar mobiel. Even later verschijnt de streeploze kleuterjuffrouw.

Gelukkig heeft de school na enige weken een Thaise lerares Engels gevonden. Er is echter één probleem. Ze spreekt geen Engels.

Meer weten?

Over financiering van het onderwijs, Nieuws uit Thailand, Dick van der Lugt

Het zijn mooie woorden, maar zullen ze ooit tot concrete acties leiden? Essentieel voor verbetering van het onderwijs is een verandering van de mentaliteit van onderwijsboeren en ambtenaren.

Dit kregen de deelnemers aan een seminar over de Thaise onderwijscrisis te horen, georganiseerd ter gelegenheid van het 80-jarig bestaan van de Thammasat universiteit. Rector Somkid Lertpaitoon memoreerde dat de talloze wijzigingen van het onderwijs de afgelopen jaren niet tot enige verbetering hebben geleid ondanks dat de onderwijssector het grootste deel van de rijksbegroting opslokt. Van dat budget wordt 70 procent besteed aan salarissen. ‘Die groep heeft grote invloed op politici’, zei voormalig onderwijsminister Varakorn Samakoses, ‘omdat leraren een belangrijke politieke basis vormen. Dus proberen ze leraren te pleasen.’ Andere factoren die verantwoordelijk zijn voor het armzalig onderwijsniveau zijn volgens hem desinteresse van ambtenaren en gebrekkig schoolmanagement.

Bron: Bangkok Post, 8 juni 2014

Over het slechte onderwijs in Thailand;

Algemeen over het onderwijs in Thailand;

Over de resultaten van het onderwijs in Thailand.

Tekst: André van der Leijen ©2014
André van Leijen
Over André van Leijen 146 Artikelen
André van Leijen (1947), bioloog en vader van een dochter en een zoon, heeft les gegeven aan de Hogeschool Rotterdam en aan een middelbare school in Spijkenisse en in Vlaardingen. Hij ontwikkelde er lesmateriaal voor de natuurwetenschappelijke vakken en publiceerde in diverse bladen. Na zijn pensionering reisde hij met zijn Slowaakse vrouw twee jaar over de wereld, van Spitsbergen tot aan Kaap de Goede Hoop en van Vuurland tot het uiterste noorden van Canada. Daarna streken ze neer in Thailand en vervolgens in Schiedam. Van deze thuisbasis willen ze de wereld verder verkennen. Intussen werkt hij aan een boek.

4 Comments

  1. De PISA resultaten
    Het onderwijs neemt 20 procent van het regeringsbudget in beslag en dat is ruim 3 procent van het bruto nationaal inkomen, 1/6 van het nationaal inkomen gaat naar de staat.
    1 Malesië en Indonesië scoren slechter dan Thailand. China staat nummer 1 maar dat komt vaaral omdat de testen daar alleen in Shanghai worden afgenomen.
    2 De PISA scores voor Bangkok en het hoge Noorden (Chiang Mai) zijn beduidend beter dan de rest van het land en weinig minder die van de staat Alabama in de VS.
    3 Ik heb van Dick van der Lugt geleerd dat slechts ongeveer 25 procent van de studieresultaten te maken hebben met de kwaliteit van het onderwijs. De rest zit hem in gezinssamenstelling, beroep, onderwijsniveau en belanstelling van de ouders, intelligente, motivatie ed.
    4 Ik denk dat sociaal-economische ontwikkeling van een land meer met de PISA resultaten te maken heeft dan de kwaliteit van het onderwijs. Zolang Thaise ouders gemiddeld 2600 uur per jaar werken en Nederlandse ouders slechts 1387 uur zal er weinig verbetering zijn.

    • Je hebt gelijk Tino. Ik bedoelde eigenlijk het BNP, niet het regeringsbudget. Mijn fout. Lieve had dus gelijk.

  2. “Ik begin te begrijpen waarom Thailand zo laag scoort op het internationale PISA-onderzoek , terwijl het ruim 20 % van zijn budget aan onderwijs besteedt.”

    20 procent is wel heel erg gortig. In de realiteit werd er 3.75 % van het budget fiscale jaar 2015 aan onderwijs uitgeven. Nog steeds het hoogste percentage van alle ASEAN lidstaten, dat dan weer wel.

    Leuk geschreven, boordevol soms inktzwarte humor.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.