Laveren tussen Ikeabed, Nespresso en de Here in Sommelsdijk


Bert van Balen, Ikeabed, Werkster
Bert komt er wel (afbeelding via google)

Nadat ik ’s morgens vroeg mijn IKEA bed uitstap, inclusief pijn in mijn rug waarbij ik hoop dat dit niet komt door dat bed maar door mijn verhuizing met al dat gesjouw wat ik anderen heb laten doen, spoed ik mij in mijn onderbroek de wenteltrap af naar beneden waar zich het Nespresso koffieapparaat bevindt en mijn pakje Marlboro.

Schielijk kijk ik naar buiten of er niemand door het straatje loopt en mij in onderbroek kan aanschouwen want de ramen van de woonkamer annex keuken zijn nog niet voorzien van rolgordijnen. Terwijl ik wacht totdat het koffieapparaat is opgewarmd sta ik als het ware in de etalage van de Kerkstraat en zoiets past niet in Sommelsdijk maar hoort meer thuis op de Oudezijds in Amsterdam.

Bert van Balen, Ikeabed, Werkster
… etalages met gordijnen….

Het is nog vroeg. De kans dat er al passanten door de straat lopen onderweg naar de ingang van het Flakkees museum recht tegenover mij, erg klein. De kerkklok slaat zeven slagen. Ongeduldig wacht ik totdat heet water zich door het cupje perst in mijn koffiekopje. Mijn kopje koffie neem ik mee terug naar boven -waar geen inkijk is- waarbij ik erg voorzichtig moet zijn met het beklimmen van de trap zodat er niet gemorst wordt want mijn zojuist aangeschafte werkster zit nog in haar proeftijd en kan er zomaar de brui aan geven met de opmerking: ‘Ja meneer, zij hadden mij al gewaarschuwd. Een morsige ouwe vent hoort in een bejaardenhuis of gewoon in een gesticht en niet meer op zichzelf wonend.’

Bert van Balen, Ikeabed, Werkster
…. aangeboden door houseclearing.nl: ‘betrouwbare witte werkster’ (niet Berts keuze)

Het achttienjarige wicht dat zich na school presenteert als werkster, had bij haar tweede bezoek aan mij direct al de juiste veronderstelling dat ik een ongelovige ben. Anders dan bij bepaalde andere geloven werd mij niet direct de kop afgehakt, maar kreeg ik, terwijl zij dweil en mop hanteerde, onderwijs over de goddelijke macht waarbij a passant de hele evolutieleer van Darwin opzij werd geschoven als klinkklare onzin. Nu ben ik wel wat gewend uit Thailand, maar de Thais zijn mijn soortgenoten niet en bezie ik toch een beetje: “als ach, kijk ze nou.”

Hier had ik dus te maken met een medelander, geïndoctrineerd en wel door middel van sprookjes die hele volksstammen in het gareel moeten houden, wat eeuwenlang een aardig middel is geweest, maar zo langzamerhand toch een beetje achterhaald, dacht ik. Nou, niet in Sommelsdijk. Of het mij stoort? Neen! Integendeel. Laat hier de SGP maar de scepter zwaaien. Lekker rustig op zondag waar alleen keurig geklede kerkgangers het liefst te voet het wegdek teisteren en het toeristenverkeer de plaats mijden en direct doorrijden naar Ouddorp waar strandtenten ze leegschudden met belachelijk hoge prijzen voor een flesje limonade of een biertje voor hem en een glaasje witte wijn voor moeder. Als er een Pokémon jacht op Goeree zou bestaan, zou Sommelsdijk gevrijwaard blijven. Dit is wel zeker.

Bij mijn kopje koffie op mijn slaapkamer steek ik mijn eerste sigaret op. Een verderfelijke gewoonte meegenomen naar het slaapvertrek, maar in Chiang Mai deed ik al niet anders omdat het appartement wat ik huurde een alles in één gebeuren was. Bed, keuken, gezellig zitje, alles in dezelfde ruimte. Ook stond daar mijn I-Mac waarachter niet te werken viel zonder een Marlboro tussen mijn lippen. Roken had ik daar in mijn appartement natuurlijk ook op het balkon kunnen doen, maar hier stond de zon op en joeg de temperatuur ’s morgens rond acht uur al naar de dertig graden.

Bert van Balen, Ikeabed, Werkster
… op de rand van mijn rugpijnbed….
foto ikea.com

Op het randje van mijn IKEA bed rook en drink ik koffie, en laat een hele waslijst door mijn hoofd spoken van zaken die nog gedaan moeten worden waarna ik als vanzelf, alvast het eind resultaat voor ogen ziend, het aanschaffen van een retour ticket Bangkok-Chiang Mai plan.

Vier maanden, zo is het plan, ga ik Sommelsdijk achter mij laten. Alsjeblieft, geen winter in Holland. Geen donkere dagen met regenachtig weer en een beukende noordwester bij een temperatuur van nauwelijks vier graden boven nul. Het zou mijn dood worden.

Ik dagdroom van Chiang Mai. Ik dagdroom van de mensen die ik daar ken. Van mijn speeltje. Mijn speeltje!? Jezus Christus, als ik daar aan denk ben ik alweer moe. Jong, levendig, lol maken, lachen . . . en neuken natuurlijk. Nee, dat moet ik anders aanpakken.

Ik ben eenenzeventig. Een uitgebluste Bon Vivant. Ik ben meer toe aan een goed gesprek met een achttienjarige scholiere die zich na schooltijd presenteert als werkster en mij ondertussen probeert te onderwijzen in Gods leer. Hemel en aarde zijn geschapen door Gods hand. Klaar uit. En later, als je dood bent kom je in de hemel. O wat heerlijk als je dat kunt geloven. Ben er zo aan toe. Een hemelpoort met daarachter die tuin waar alles en iedereen vredig met mekaar leeft. Zo’n beetje als in Sommelsdijk.

Bert van Balen, Ikeabed, Werkster
…. het schrijnend lot van Hollandse viezeriken….

M’n koffie is op, mijn sigaret trouwens ook en het effect van deze twee triggers dient zich aan. Een eenvoudig attribuut door een vriend voor mij meegenomen uit Thailand, siert mijn wc. Een billendouche. Hoe hygiënisch en wat een viezeriken zijn die Hollanders toch met een stukkie papier. Zo ben ik weer een beetje half Thais, alhoewel je hiervoor niet per se in Thailand hoeft te zijn. Veel Aziatische landen waar de bevolking vaak als onhygiënisch wordt bestempeld, gebruiken dit attribuut.

In Thailand heb ik na mij te hebben gekleed, de buitengewoon moeilijke beslissing te nemen waar te golfen die dag. Hier in Holland ligt de vraag op een ander niveau. Hoe is het weer? Kun je überhaupt wel naar buiten, laat staan een paar uur in de wei lopen.

Klimatologisch gezien was de zomer van 2016 in Nederland een rampjaar en was de toeloop op de vele kerken van velerlei gezindten op zondag groter dan ooit met een boerengemeenschap die de Here smeekte om toch een aantal weken van droog en zonnig weer want de aardappels stonden te verrotten op het land. En wat deed de Heer? Hij luisterde. Zonovergoten dagen volgden. Temperaturen die tot Thaise hoogte stegen. Land dat uitdroogde. Kerken weer vol met smeekbede, en dan in omgekeerde volgorde. Ik word ziek van dat gemekker, moet onze lieve Heer gedacht hebben, ’t is ook nooit goed.

Bert van Balen, Ikeabed, Werkster
….. en correcties van gemaakte keuzes …
afbeelding van site evangelische gemeente laichairoi.nl

Vandaag komt mijn scholiere weer schoonmaken. Ik ga een vaas met bloemen kopen. Mijn huis een huiselijk aanzien geven. Ik ga op de bank zitten terwijl zij met dweil en mop bezig is. Til regelmatig mijn voeten op. Dan ga ik weer vragen. School, vrienden, vriendinnen. En dan ga ik vertellen over mijn verre reizen. Over hoe het leven is in Thailand. En ik ga veel achterwege laten. Haar zuivere zieltje niet bezoedelen met verhalen uit het leven gegrepen.

Aan het eind van het liedje ga ik mijzelf weer afvragen: waarom heb ik toch nooit een dochter gehad. Woonde ik niet altijd al in Sommelsdijk.


Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com